III SA/Lu 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na czynność Starosty w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 8 sierpnia 2011 r. M. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Starosty z pismem oznaczonym jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym". W piśmie tym wnosiła o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, że pozwany Starosta ma zapłacić na jej rzecz kwotę 425 złotych. W uzasadnieniu pisma wyjaśniła, że swoje roszczenie wywodzi z faktu uiszczenia w zawyżonej wysokości opłaty za kartę pojazdu wydaną dla samochodu osobowego marki V. P., o numerze rejestracyjnym [...] Fakt, że opłata w kwocie 500 zł była pobierana w zawyżonej wysokości został potwierdzony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. U 6/04, który uznał za niezgodne z Konstytucją i ustawą przepisy rozporządzenia wykonawczego ustalające wysokość opłaty. W następstwie zmiany przepisów opłatę zmniejszono do kwoty 75 zł. W tym stanie powstała różnica pomiędzy kwotą uiszczoną, a wynikającą z obowiązującego prawa. W ocenie M. C. jej roszczenie o zapłatę ma oparcie w przepisach Kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i 410), a tryb dochodzenia roszczenia uzasadnia art. 498 § 1 kodeksu postępowania cywilnego. W odpowiedzi na pismo Starosta wniósł o odrzucenie pozwu (skargi), ewentualnie o oddalenie pozwu (skargi). Wniosek o odrzucenie uzasadnił faktem, że pismo nie zawiera elementów wymaganych przepisami prawa dla skargi do sądu administracyjnego, dlatego przedłożony pozew kwalifikuje się do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. Wniosek alternatywny o oddalenie skargi uzasadniono brakiem podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2011 r. M. C. wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi, przez sprecyzowanie, czy przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czy też czynność Starosty (z jakiego dnia) polegająca na odmowie zwrotu należności za wydanie karty pojazdu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca oświadczyła w piśmie z dnia 15 września 2011 r., że przedmiotem skargi jest żądanie zasadzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czyli 425 zł, za bezpodstawne pobranie części opłaty w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu (pismo – k. 13). Kolejnym zarządzeniem z dnia 28 września 2011 r. skarżąca została wezwana do jednoznacznego wyjaśnienia, czy pismo z dnia 8 sierpnia 2011 r. nazwane pozwem jest żądaniem rozpoznania sprawy przez sąd powszechny, czy też stanowi skargę, którą ma rozpoznać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, a jeżeli pismo z dnia 8 sierpnia 2011 r. stanowi skargę – do wskazania zaskarżonej czynności, jej daty oraz organu który czynności dokonał – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście w sposób prawidłowy w dniu 5 października 2011 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a zatem termin do dokonania czynności upłynął w dniu 12 października 2011 r. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na wezwanie. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów powszechnych oraz sądów administracyjnych, sprawy, których przedmiot stanowi żądanie zwrotu zawyżonej części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu, mogą być rozstrzygane w postępowaniu zarówno przed sądami powszechnymi, jak i administracyjnymi. Właściwość sądu powszechnego albo sądu administracyjnego uzależniona jest od treści żądania. Jeżeli żądanie ma postać roszczenia cywilnoprawnego, do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu właściwy będzie sąd powszechny. Jeżeli zaś skarżący kwestionuje legalność czynności organu administracyjnego polegającej na odmowie zwrotu zawyżonej części opłaty pobranej za kartę pojazdu, skarga w tym przedmiocie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 OSNC 2008/7-8/72 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 luty 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21). W niniejszej sprawie pismo inicjujące postępowanie przed sądem administracyjnym zostało wniesione za pośrednictwem organu administracji, a więc z sposób przewidziany dla skargi w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Pismo to jednakże zostało oznaczone jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym" oraz zawarto w nim żądanie orzeczenia nakazem zapłaty, że "pozwany" Starosta ma zapłacić na rzecz "powoda" M. C kwotę 425 zł. Jako podstawę prawną żądania wskazano przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 i art. 410). W tej sytuacji, wobec wątpliwości co do charakteru pisma i zgłoszonych w nim żądań, wezwano M. C. do wyjaśnienia tych wątpliwości. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 września 2011 r. M. C. wskazała, że domaga się zasądzenia na jej rzecz od Starosty określonej kwoty 425 zł. Na następnie skierowane wezwanie do jednoznacznego wyjaśnienia charakteru wniesionego pisma z dnia 8 sierpnia 2011 r. skarżąca nie odpowiedziała. Mimo wezwania nie wskazała też zaskarżonej czynności, jej daty oraz organu, który czynności dokonał, a zatem nie wskazała tych elementów formalnych, jakie winna zawierać skarga do sądu administracyjnego. W tej sytuacji, opierając się na treści pism skarżącej z dnia 8 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 15 września 2011 r. należało dojść do przekonania, że sformułowane w skardze żądanie ma charakter cywilnoprawny. Do rozpoznawania spraw o roszczenia cywilnoprawne właściwy jest zaś sąd powszechny. Brak natomiast właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tego rodzaju spraw, co uzasadnia odrzucenie skargi M. C. na podstawie art. 58 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego odrzucenie skargi w okolicznościach sprawy znajduje podstawę prawną w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi przewidzianych w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.