III SA/Lu 479/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2008 r. o braku podstaw do stwierdzenia u M. B. choroby zawodowej narządu głosu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), aby rozpoznać i stwierdzić chorobę zawodową u pracownika muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie rozpoznana choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, przyczyną zaś tej choroby są czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela od dnia [...] listopada 1970 r. do dnia [...]czerwca 2007 r., a więc przy ocenie stanu zdrowia skarżącej wzięto pod uwagę cały okres pracy to jest [...]lat i [...] miesięcy (łącznie z urlopem). Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia nie rozpoznawała choroby zawodowej narządu głosu. Z wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] wynika, że w świetle przeprowadzonych badań lekarskich skarżąca cierpi na przewlekły prosty nieżyt krtani, które to schorzenie nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych i nie jest spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym. Choroby zawodowej nie rozpoznała również jednostka orzecznicza drugiego stopnia – Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Instytut potwierdził w orzeczeniu z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] rozpoznanie lekarskie ustalone przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy i orzekł o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że wynikają one z subiektywnej oceny warunków pracy i nie wskazują na naruszenie zasad postępowania w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji, a szczególności mając na uwadze zgodne orzeczenia jednostki orzeczniczej pierwszego i drugiego stopnia, to jest Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, iż skarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem merytorycznym i opiera się na właściwych podstawach prawnych. W skardze do Sądu M. B. podniosła, że jej problemy z głosem występowały w czasie prowadzenia lekcji i potęgowały się w miarę upływu lat pracy. Zarzuciła, iż organ nie uwzględnił faktu, że długoletni staż pracy na stanowisku nauczyciela wymagał od niej intensywnego używania głosu, a obecny stan zdrowia stwarza problemy nie tylko podczas pracy, ale i w życiu codziennym. Wyjaśniła, że wyższe uczelnie nie przygotowują nauczycieli do operowania głosem w czasie pracy jest faktem, a nie zarzutem subiektywnym – jak to stwierdził organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Organ odwoławczy zasadnie podnosi, że stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), aby rozpoznać i stwierdzić chorobę zawodową u pracownika muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie rozpoznana choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, zaś przyczyną tej choroby są czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy. Słusznie też wyjaśnia, że spełnienie tylko jednej z tych przesłanek nie daje podstaw do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej. Do chorób zawodowych zalicza się – zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem - guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. W świetle przeprowadzonych badań lekarskich skarżąca cierpi na przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani, a dowodzą tego jednoznaczne w swej treści wydane w dniu [...] lutego 2008 r. oraz w dniu [..] sierpnia 2008 r. orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby u skarżącej wystąpiły zmiany chorobowe wymienione w omawianym rozporządzeniu. Brak jest w tym zakresie jakiegokolwiek dowodu, poza wyjaśnieniami złożonymi przez samą skarżącą. Skarżąca nie powołuje się przy tym na żaden dowód (na przykład w postaci zaświadczenia lekarskiego, czy opinii lekarza), który wskazywałby na występowanie choroby zawodowej. W tych okolicznościach zaskarżona decyzją jest rozstrzygnięciem prawidłowym, a fakt, iż skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela od dnia [...] listopada 1970 r. do dnia [...] czerwca 2007 r. i w tym okresie narażona była na nadmierny wysiłek głosowy, nie stanowi wystarczającej podstawy do podważenia stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Z tych też względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.