III SA/Lu 480/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na czynność Starosty z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 8 sierpnia 2011 r. M. C. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Starosty, z pismem zatytułowanym jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym". W piśmie M. C. domagała się orzeczenia nakazem zapłaty, że pozwany Starosta ma zapłacić na jej rzecz kwotę 425 zł. W uzasadnieniu pisma jako podstawę swojego roszczenia wskazała fakt uiszczenia opłaty za kartę pojazdu dla samochodu osobowego marki A. [...], nr rej. [...] w zawyżonej wysokości. Podniosła, że wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucją i ustawą przepisy rozporządzenia wykonawczego ustalające wysokość opłaty na uiszczoną przez skarżącego kwotę 500 zł. W następstwie zmiany przepisów opłatę zmniejszono do kwoty 75 zł. W świetle powyższego kwota 500 zł została pobrana niesłusznie i sprzecznie z prawem, co uzasadnia żądanie zwrotu różnicy między kwotą uiszczona, a kwotą wynikającą z przepisów obowiązującego prawa. Żądana kwota 425 zł stanowi bezpodstawne wzbogacenie przewidziane w przepisach Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że wniesione pismo nie czyni zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla skargi w przepisach normujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, a ponadto przedłożony pozew kwalifikuje się do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. Zarządzeniem z dnia 5 września 2011 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez sprecyzowanie czy przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czy też czynność Starosty (z jakiego dnia) polegająca na odmowie zwrotu należności za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 15 września 2011 r. M. C. oświadczyła, że przedmiotem skargi jest żądanie zasądzenia określonej kwoty pieniężnej od Starosty , czyli 425 zł za bezpodstawne pobranie opłaty 500 zł za wydanie karty pojazdu. W związku z treścią ostatnio wymienionego pisma zarządzeniem z dnia 28 września 2011 roku ponownie wezwano skarżącą do jednoznacznego wyjaśnienia czy pismo z dnia 8 sierpnia 2011, nazwane "pozwem", jest żądaniem rozpoznania sprawy przez sąd powszechny czy też stanowi skargę, którą ma rozpoznać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i, o ile pismo z dnia 8 sierpnia 2011 r. stanowi skargę – do wskazania zaskarżonej czynności, jej daty oraz organu, który czynności dokonał, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 5 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów powszechnych oraz sądów administracyjnych, sprawy, których przedmiot stanowi żądanie zwrotu zawyżonej części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu, mogą być rozstrzygane w postępowaniu zarówno przed sądami powszechnymi, jak i administracyjnymi. Właściwość sądu powszechnego albo sądu administracyjnego uzależniona jest od treści żądania. Jeżeli żądanie ma postać roszczenia cywilnoprawnego, do rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu właściwy będzie sąd powszechny. Jeżeli zaś skarżący kwestionuje legalność czynności organu administracyjnego polegającej na odmowie zwrotu zawyżonej części opłaty pobranej za kartę pojazdu, skarga w tym przedmiocie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 OSNC 2008/7-8/72 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 luty 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21). W niniejszej sprawie pismo inicjujące postępowanie przed sądem administracyjnym zostało wniesione za pośrednictwem organu administracji, a więc w sposób przewidziany dla skargi w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Pismo to jednakże zostało oznaczone jako: "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym" oraz zawarto w nim żądanie orzeczenia nakazem zapłaty, że "pozwany" Starosta ma zapłacić na rzecz "powoda" M. C. kwotę 425 zł. Jako podstawę prawną żądania wskazano przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 i art. 410). W tej sytuacji, wobec wątpliwości co do charakteru pisma i zgłoszonych w nim żądań, wezwano M. C. do wyjaśnienia tych wątpliwości. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 września 2011 r. M. C. wskazała, że domaga się zasądzenia na jej rzecz od Starosty określonej kwoty 425 zł. Na następnie skierowane wezwanie do jednoznacznego wyjaśnienia charakteru wniesionego pisma z dnia 8 sierpnia 2011 r. skarżąca nie odpowiedziała. Mimo wezwania nie wskazała też zaskarżonej czynności, jej daty oraz organu, który czynności dokonał, a zatem nie wskazała tych elementów formalnych, jakie winna zawierać skarga do sądu administracyjnego. W tej sytuacji, opierając się na treści pism skarżącej z dnia 8 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 15 września 2011 r. należało dojść do przekonania, że sformułowane w skardze żądanie ma charakter cywilnoprawny. Do rozpoznawania spraw o roszczenia cywilnoprawne właściwy jest zaś sąd powszechny. Brak natomiast właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tego rodzaju spraw, co uzasadnia odrzucenie skargi M. C. na podstawie art. 58 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego odrzucenie skargi w okolicznościach sprawy znajduje podstawę prawną w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi przewidzianych w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.