III SA/Lu 483/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i J.K. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 13 września 1994 r. sygn. akt SA/Lu 1811/93 wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oddalającym skargę J.K. i J.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 1993 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów postanawia: odrzucić skargę. W dniu 22 grudnia 2004 r. T. i J.K. wnieśli pismo, z którego wynika, że w części jest ono skargą o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 13 września 1994 r. sygn. akt SA/Lu 1811/93 wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Orzekając w sprawie Sąd oddalił skargę J.K. i J.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 1993 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów. Skarżący podnoszą, że podstawą wznowienia jest szereg przestępstw i oszustw, jakich w ich ocenie dopuściły się organy orzekające w sprawie zmian w operacie ewidencji gruntów, co z kolei wprowadziło w błąd Naczelny Sąd Administracyjny. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na mocy art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej ppsa) po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Zarzuty podnoszone przez skarżących nie dotyczą tych dwóch wskazanych podstaw wznowienia postępowania. W dacie wydania wyroku (13 września 1994 r.) postępowanie sądowoadministracyjne uregulowane było w dziale VI kodeksu postępowania administracyjnego, miało charakter jednoinstancyjny, a w związku z tym od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługiwał żaden zwyczajny środek odwoławczy. Oznaczało to, że wyroki tego Sądu stawały się prawomocne z datą ich wydania (zob. np. Z. Janowicz - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1991 r., s. 522). Tym samym skarga o wznowienie postępowania została złożona po upływie 5 lat od uprawomocnienia się kwestionowanego wyroku, a podniesione zarzuty nie należą do tych, wobec których upływ czasu jest indyferentny. Termin pięcioletni jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona po upływie terminu z art. 278 ppsa, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym na mocy art. 280 § 1 ppsa, bez rozpatrywania merytorycznej zasadności zgłoszonych w niej podstaw. Pozostaje jeszcze ustalić, jaki organ administracji jest stroną niniejszego postępowania. Organ, który był stroną zakończonego w 1994 r. postępowania sądowo - administracyjnego (Wojewoda Radomski) przestał istnieć z dniem 1 stycznia 1999 r. na skutek reformy zmieniającej podział administracyjny Rzeczypospolitej Polskiej. Konieczne jest zatem ustalenie, czy i jaki organ przejął jego kompetencje w zakresie, w jakim istnieje spór ze skarżącymi. W pełni przydatne będą tu rozważania poczynione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r. (OW 105/04m opubl. w ONSAiWSA 2005/4/81) na tle problemów ze wskazaniem organu wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 kpa, właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ I instancji na podstawie obecnie nieobowiązującej normy prawnej. Sąd wskazał, że wymaga ustalenia, czy zadania związane z daną kompetencją są zadaniami realizowanymi w obecnym stanie prawnym przez organy administracji rządowej, czy też organy samorządu terytorialnego; w tym drugim wypadku - czy pozostają w zakresie zadań własnych, czy zleconych, a ponadto - w związku z brzmieniem art. 17 pkt 1 kpa - czy jest ustawa, która przez wskazanie innego organu właściwego do załatwienia sprawy wyłącza samorządowe kolegium odwoławcze jako organ wyższego stopnia w sprawie realizowanej przez organy samorządu terytorialnego. Przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 13 września 1994 r. było wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów. Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133 poz. 872 ze zm.) - z dniem 1 stycznia 1999 r. powiaty przejmują rejonowe oddziały wojewódzkich ośrodków dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 100. poz. 1086 ze zm.) ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, a stosownie do art. 7b ust. 2 tejże ustawy - organem odwoławczym od decyzji starostów powiatowych jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, jako organ wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Jako że przedmiot sporu leży w kompetencjach Starosty powiatu r., a powiat r. wchodzi w skład województwa m. (Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2001 r. w sprawie wykazu gmin i powiatów wchodzących w skład województw - M.P.01.20.325), uznać należy, że w sprawie niniejszej kompetencje Wojewody przejął Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Podsumowując - przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 280 § 1 ppsa - Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest m. in. wniesiona w terminie, a w razie nie spełnienia przewidzianych wymagań Sąd wniosek odrzuca bez badania jego meritum. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 278 ppsa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.