III SA/Lu 486/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na informację Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji producentów i anulowania czynności nadania numeru identyfikacyjnego postanawia odrzucić skargę. Zaskarżonym pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR lub Agencja) w K. poinformował J. D., że z dniem 4 czerwca 2013 r. dokonuje wykreślenia z ewidencji producentów nr [...] i anuluje czynność związaną z nadaniem numeru identyfikacyjnego J. D. Kierownik Biura Powiatowego Agencji, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wyjaśnił, że wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dokonuje się w drodze czynności materialno-technicznej. Brak jest też podstawy prawnej do decyzyjnego orzekania w przedmiocie wyeliminowania błędnego wpisu w ewidencji producentów. Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 86) nie regulują wprost kwestii wyeliminowania błędnego wpisu z ewidencji producentów. Niemniej jednak nie wyklucza to możliwości podjęcia przez organ czynności zmierzających do skutecznej weryfikacji takiego wpisu. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, że mężowi J. D. (J. D.) został już nadany numer identyfikacyjny, za zgodą współmałżonki na jego wpis. Oznacza to, że późniejsze nadanie numeru identyfikacyjnego J. D., jako odrębnemu producentowi, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. J. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą informację Kierownika BP ARiMR w K. Skarżąca podniosła, że sam fakt złożenia podpisu przy ubieganiu się przez małżonka o nadanie numeru wyrażającego zgodę, nie eliminuje możliwości uzyskania przez drugiego małżonka swojego numeru, o ile prowadzi on odrębne gospodarstwo. W opinii skarżącej taka okoliczność zachodzi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest decyzja administracyjna lub postanowienie, lecz czynność w postaci pisma Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia 4 czerwca 2013 r., informującego o wykreśleniu z ewidencji producentów i anulowaniu czynności związanej z nadaniem numeru identyfikacyjnego J. D. Na czynność taką nie przysługuje środek zaskarżenia do organu drugiej instancji. Zgodnie zaś z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (a więc i taką czynność organu jak w niniejszej sprawie), można wnieść do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia albo wyczerpanie trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a jest zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W badanej sprawie skarżąca nie wezwała Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. do usunięcia naruszenia prawa, a zatem jej skarga skierowana do sądu administracyjnego musi być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalna. Należy jednak zwrócić uwagę, że zaskarżone pismo zawiera błędne (niepełne) pouczenie, że od informacji przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, za pośrednictwem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, bez wskazania, że powinien być wcześniej wyczerpany tryb wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że skarżąca złożyła skargę do sądu bez uprzedniego wezwania Kierownika Biura Powiatowego Agencji do usunięcia naruszenia prawa na skutek błędnego pouczenia w piśmie organu z dnia 4 czerwca 2013 r. Wprawdzie czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcie naruszenia prawa już upłynął, jednakże okoliczność błędnego pouczenia skarżącej powinna być brana pod uwagę przez organ, jeżeli skarżąca zdecyduje się na wezwanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do usunięcia naruszenia prawa z wnioskiem o przywrócenie terminu do tej czynności, aby uzyskać zmianę stanowiska organu lub otworzyć drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Biorąc wskazane wcześniej okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.