III SA/Lu 486/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. i G. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2014 r., znak [...], w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] 2013 r., znak: [...], Wójt Gminy J. ustalił koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia działek o nr [...] i [...] z działkami nr [...] i [...] i zobowiązał do uiszczenia tych kosztów współwłaścicieli działek nr [...] i [...] – J.Ś.i T. L. Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] 2014 r., znak: [...], Wójt Gminy J. ustalił koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia ww. działek i zobowiązał do uiszczenia tych kosztów właścicieli wszystkich działek biorących udział w rozgraniczeniu: J. Ś., T. L., G.W., M. J. i K. J.. W dniu 7 marca 2014 r. M.J. i G. W. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo zatytułowane jako "zażalenie", w którym oświadczyli, iż "wnoszą sprzeciw wobec decyzji SKO w L. wydanej w sprawie [...]". Kolegium wezwało strony do wyjaśnienia charakteru pisma. W odpowiedzi na wezwanie M. J. i G. W. wnieśli o potraktowanie ich pisma jako skargi do WSA w Lublinie na "decyzję Wójta Gminy J.". Kolegium przekazało sprawę do sądu, traktując pismo jako skargę na postanowienie Wójta Gminy J. w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego i wnosząc o odrzucenie skargi ze względu na niewyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2014 r. skarżący zostali wezwani do nadesłania 2 egzemplarzy odpisu skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem, celem doręczenia uczestnikom postępowania, a także o wyjaśnienie, czy przedmiotem skargi oprócz postanowienia SKO z [...] 2014 r. są akty administracyjne wydane przez inne organy oraz o wyjaśnienie, czy wspomniane postanowienie SKO zostało doręczone skarżącym. W odpowiedzi na wezwanie udzielonej pismami z 20 maja 2014 r., skarżący wskazali, że nie są w stanie poświadczyć za zgodność z oryginałem skargi (pisma) z 7 marca 2014 r., ponieważ oryginał został złożony za pośrednictwem Wójta Gminy J. i został wysłany do SKO w L. W załączniku skarżący przesłali dwa egzemplarze kserokopii skargi. Skarżący wskazali, przedmiotem skargi oprócz postanowienia SKO w L. z dnia [...] 2014 r., jest także postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] 2014 r. Wskazali także, że postanowienie SKO nie zostało im doręczone. W związku z powyższymi wyjaśnieniami skarżących ich skarga na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] 2014 r. została wydzielona do odrębnego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Skarżący wnieśli do sądu skargę w jednym tylko egzemplarzu. Należy zauważyć, że w sprawie oprócz skarżących i organu występują jeszcze uczestnicy postępowania – T. L. i J. Ś. Uczestnikom postępowania również powinien być doręczony odpis skargi. W związku z powyższym skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi – w postaci nadesłania odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. W wykonaniu wezwania skarżący nadesłali jedynie kserokopie skargi z 7 marca 2014 r. i pisma precyzującego jej przedmiot z 3 kwietnia 2014 r. Zgodnie z aktualnymi poglądami orzecznictwa, ugruntowanymi uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r. (I OPS 13/13), niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skoro skarżący, mimo wezwania sądu, w którym wskazano na konsekwencje zaniechania tej czynności, nie przedłożyli brakujących odpisów skargi, ich skarga podlega odrzuceniu. Nie mogą być uznane za odpisy skargi przedłożone przez skarżących kserokopie skargi z 7 marca i pisma z 3 kwietnia 2014 r. W art. 47 § 2 p.p.s.a. wskazano, że odpisami pism w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Istotą uwierzytelnienia jest własnoręczny podpis osoby, która przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Jak wskazuje się w orzecznictwie, uwierzytelnić pismo może również strona, która była jego autorem (por. postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r., I OSK 2351/11; LEX nr 1149364). Nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący podpisali przedłożone kserokopie skargi z 7 marca i pisma z 3 kwietnia 2014 r., dokonując tym samym ich uwierzytelnienia (poświadczenia za zgodność z oryginałem). Bez tej czynności same kserokopie pism nie mogą być potraktowane jako odpisy. Uniemożliwia to nadanie skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.