III SA/Lu 487/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania J. R. (dalej także jako skarżący), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego na prawo jazdy. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W ramach kontroli kompleksowej w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...], przeprowadzono kontrolę egzaminu państwowego na prawo jazdy w zakresie kategorii B M. D., prowadzonego w dniu 29 września 2015 r. przez egzaminatora J. R. Kontrola przeprowadzona na podstawie nagrania z egzaminu wykazała, że egzamin był prowadzony przez egzaminatora w sposób niezgodny z przepisami obowiązującymi w zakresie egzaminowania, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. W związku z powyższym pismem z dnia 26 listopada 2015 r., Marszałek Województwa [...] wszczął postępowanie w sprawie unieważnienia egzaminu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., wydaną na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015, poz. 155 ze zm.; dalej jako: u.k.p.) Marszałek Województwa unieważnił praktyczny egzamin państwowy w zakresie kategorii B prawa jazdy M. D., prowadzony przez egzaminatora J. R. w dniu 29 września 2015 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wynik negatywny z egzaminu został ustalony przez egzaminatora ze względu na to, że egzaminowana przejeżdżając przez skrzyżowanie alei [...] z ulicą [...] nie zastosowała się do znaków wskazujących dozwolone kierunki jazdy z pasa ruchu, co egzaminator potraktował jako zachowanie osoby egzaminowanej zagrażające bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujące przerwaniem egzaminu państwowego, zgodnie z zapisem w poz. 9.6 w Tabeli nr 1 zamieszczonej w Załączniku Nr 2 - Zadania egzaminacyjne stosowane na egzaminie państwowym oraz kryteria oceny wykonania tych zadań do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r. poz. 995 ze zm.). Na podstawie analizy przebiegu sytuacji po której egzaminator przerwał egzamin, organ nadzoru uznał, że zbliżając się do wskazanego skrzyżowania o ruchu okrężnym M. D. nie naruszyła cytowanego powyżej zapisu. W ocenie organu egzaminowana zbliżając się do skrzyżowania, zmieniała pas ruchu przejeżdżając po znaku P-2 "linia pojedyncza ciągła", który oddziela pasy ruchu o tym samym kierunku i oznacza ponadto zakaz przejeżdżania przez tę linię i najeżdżania na nią. Tym samym, egzaminowana nieprawidłowo wykonała zadanie egzaminacyjne "Wykonanie manewru zmiany pasa ruchu" określone w poz. 19 w Tabeli nr 7 zamieszczonej w Załączniku Nr 2 do ww. rozporządzenia. Jednokrotne, nieprawidłowe wykonanie zadania egzaminacyjnego "Wykonanie manewru zmiany pasa ruchu" nie skutkuje, według obowiązujących przepisów prawa, uzyskaniem przez osobę egzaminowaną negatywnego wyniku z części praktycznej egzaminu państwowego. Niezastosowanie się przez osobę egzaminowaną do znaku P-2 "linia pojedyncza ciągła" nie jest również zawarte w katalogu naruszeń przepisów ruchu drogowego, skutkujących przerwaniem egzaminu państwowego na prawo jazdy, określonych w Tabeli nr 1 Załącznika Nr 2 do rozporządzenia. W ocenie Organu nadzoru, zmiany pasa ruchu przez egzaminowaną egzaminator nie mógł również potraktować jako zachowania osoby zdającej zagrażającego bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego, a więc nie mógł w tym przypadku zastosować zapisu art. 52 ust. 2 u.k.p., zgodnie z którym część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Jak wynika z nagrania egzaminu, pasem ruchu, na który egzaminowana zamierzała wjechać nie poruszały się inne pojazdy, a więc nie doszło także do nieustąpienia pierwszeństwa pojazdowi poruszającemu się pasem ruchu, na który zamierzała wjechać. W ocenie Marszałka, niezastosowanie do znaku wskazującego dozwolony kierunek jazdy miałoby miejsce wówczas, gdyby egzaminowana z pasa ruchu oznaczonego znakiem P-8a "strzałka kierunkowa na wprost" po którym się poruszała, zmieniła kierunek jazdy, skręcając w drogę poprzeczną, a więc gdyby z pasa ruchu oznaczonego strzałką kierunkową do jazdy na wprost skręciła w prawo w miejscu, gdzie pas ten się kończył, bądź bezpośrednio przed tym miejscem, a więc już po wjechaniu na skrzyżowanie, bądź bezpośrednio przed wjazdem na skrzyżowanie. W sytuacji, która miała miejsce podczas egzaminu, egzaminowana wykonywała manewr zmiany pasa ruchu, a nie zmiany kierunku jazdy. W konkluzji organ stwierdził, że egzaminator błędnie zakwalifikował manewr zmiany pasa ruchu, jako manewr zmiany kierunku jazdy wykonany przez egzaminowaną z niewłaściwego pasa ruchu. Jednokrotne nieprawidłowe wykonanie manewru zmiany pasa ruchu nie stanowiło podstawy do ustalenia wyniku negatywnego egzaminu. Przerwanie przez egzaminatora egzaminu w sytuacji, kiedy nie zaistniały przesłanki wynikające z § 16 pkt 1 rozporządzenia, wskutek czego egzaminowana uzyskała wynik negatywny z egzaminu państwowego na prawo jazdy pozwala stwierdzić, że egzamin M. D. prowadzony był w sposób niezgodny z przepisami ustawy przez egzaminatora J. R., a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. W odwołaniu od decyzji J. R. podniósł, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem. Odwołujący się wskazał, iż dokonał prawidłowo oceny postępowania kierującej pojazdem, która stwarzała zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co z kolei uzasadniało negatywny wynik egzaminu. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że przebieg manewru na ww. skrzyżowaniu o ruchu okrężnym oraz zachowanie kierującej pojazdem nie wyczerpywało przesłanek zakończenia egzaminu, a sam egzamin nie powinien zostać przerwany. Z analizy zapisu urządzenia rejestrującego wynika, że w trakcie egzaminu prowadzonego w ruchu drogowym, jadąc aleją [...], zbliżając się do skrzyżowania o ruchu okrężnym z ulicą [...] egzaminator wydał polecenie skrętu w prawo na tym skrzyżowaniu. Egzaminowana zmieniła pas ruchu w sposób niewłaściwy, najeżdżając na znak P-2 - linia pojedyncza ciągła. W ocenie Kolegium nie zachodziła konieczność zgłębiania w treści decyzji pierwszej instancji warunków technicznych umieszczania znaku drogowego P-2b "linia pojedyncza ciągła –szeroka", a dla sposobu rozpatrzenia sprawy wystarczające było przytoczenie znaczenia znaku P-2 "linia pojedyncza ciągła", określonego w rozporządzeniu w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Przedmiotowe zachowanie egzaminowanej egzaminator powinien potraktować jako nieprawidłowo wykonane, po raz pierwszy w trakcie egzaminu, zadanie egzaminacyjne "wykonanie manewru zmiany pasa ruchu". Kolegium potwierdziło stanowisko organu I instancji, że w sytuacji, która miała miejsce podczas egzaminu egzaminowana wykonywała manewr zmiany pasa ruchu, a nie zmiany kierunku jazdy. Zmiana pasa ruchu polega na zmianie położenia pojazdu w stosunku do krawędzi lub osi jezdni, przy utrzymaniu ruchu na tej samej jezdni. Jest to zmiana podłużnego pasa jezdni wystarczającego do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że przerwanie przez egzaminatora egzaminu w sytuacji, kiedy nie zaistniały przesłanki wynikające z § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania, wskutek czego egzaminowana uzyskała wynik negatywny, oznacza, że egzamin prowadzony był w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, J. R. zarzucił wydanie decyzji Kolegium niezgodnie z przepisami, podtrzymując swoje stanowisko, że egzaminowana nie stosując się do znaków drogowych pionowych i poziomych próbowała z pasa jazdy na wprost pojechać w prawo. Zdaniem skarżącego, wbrew argumentacji organu istotna w sprawie jest analiza warunków technicznych umieszczenia znaku drogowego P-2b "linia pojedyncza ciągła – szeroka", który informuje kierującego, że rozdziela pasy ruchu, z których można jechać w różnych kierunkach. Zdaniem skarżącego błędne są argumenty Kolegium dotyczące pojęcia "bezpośredniej odległości" od skrzyżowania. Skarżący podniósł także, że egzaminowana, jako jedyna jadąc kilkaset metrów za ciągnikiem rolniczym, który na skrzyżowaniu prawidłowo skręcił w prawo, nie zastosowała się do znaków pionowych i poziomych. Ponadto skarżący zarzucił brak ustosunkowania się do dołączonej przez niego opinii Krajowego Stowarzyszenia Egzaminatorów, a także do artykułu zamieszczonego w prasie specjalistycznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami prawnymi, skutkującymi koniecznością jej uchylenia (stwierdzenia nieważności). Dla uporządkowania wywodu należy przytoczyć podstawowe ramy prawne sporu między skarżącym a organem. Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.k.p. marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego, między innymi, kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów (pkt 2) oraz unieważnia egzamin (pkt 4). W myśl 72 ust. 1 i ust. 2 u.k.p. marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Podstawą unieważnienia egzaminu państwowego jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik (art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p.). W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie z niewadliwą oceną organów obu instancji dawał podstawy do uznania, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełnione zostały obie przesłanki unieważnienia egzaminu. Kluczowa dla sprawy jest kwalifikacja prawna błędu, jaki egzaminowana popełniła podczas wykonywania manewrów na skrzyżowaniu (o ruchu okrężnym) alei [...] z ulicą [...]. Analiza materiału zebranego w sprawie, w tym nagrania przebiegu egzaminu, stanowiącego kluczowy materiał dowodowy w sprawie, potwierdza prawidłowość kwalifikacji dokonanej przez organy. Zgodnie z poleceniem egzaminatora, egzaminowana na ww. skrzyżowaniu miała wykonać manewr skrętu w prawo. Ze względu na oznakowanie pionowe i poziome, wykonanie tego manewru było dopuszczalne jedynie ze skrajnego, prawego pasa ruchu. Dojeżdżając do skrzyżowania egzaminowana znajdowała się za prawidłowo wykonującym manewr skrętu w prawo ciągnikiem rolniczym. Egzaminowana znajdowała się na pasie ruchu umożliwiającym wyłącznie jazdę na wprost na skrzyżowaniu. Jeszcze przed wjazdem na skrzyżowanie egzaminowana usiłowała dokonać zmiany pasa ruchu, w sposób niedozwolony, bowiem sprzeczny z oznakowaniem poziomym – najeżdżając na znak P-2 - linia pojedyncza ciągła. Analiza nagrania wskazuje na trafność wywodu organów, że wykonany przez egzaminowaną manewr nie polegał na skręcie w prawo na skrzyżowaniu (w sposób wskazujący na nie zastosowanie się do znaków wskazujących dozwolone kierunki jazdy z pasa ruchu), bowiem egzaminowana w momencie wykonania wadliwego manewru nie znajdowała się jeszcze na skrzyżowaniu. Błąd egzaminowanej musiał został zakwalifikowany, tak jak uczyniły to organy, jako zmiana pasa ruchu w sposób sprzeczny z oznakowaniem poziomym. Logika wskazuje, że manewru skrętu można dokonać na skrzyżowaniu, a nie przed nim. Manewr skrętu polega na zmianie kierunku jazdy, tego zaś egzaminowana nie zrobiła. Znajdując się już na skrzyżowaniu egzaminowana pojechała na wprost, ponieważ nie udało jej się wykonać prawidłowo manewru zmiany pasa przed skrzyżowaniem, co spotkało się z prawidłową interwencją egzaminatora. Należy przy tym zauważyć, że egzaminator nie przerwał egzaminu po wykonaniu błędnego manewru. Analiza nagrania wskazuje, że była możliwość zatrzymania pojazdu po wykonaniu błędnego manewru w bezpiecznym miejscu, jednak egzaminowana kontynuowała jazdę jeszcze przez kilka minut, a egzaminator tłumaczył jej popełniony błąd. Negatywny wynik egzaminu został ustalony przez egzaminatora na podstawie § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 16 pkt 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w § 16 pkt 1 i 3. Z kolei § 16 ust. 1 wskazuje, że egzaminator przerywa egzamin państwowy, jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.k.p., do którego odwołuje się przytoczony § 16 rozporządzenia, część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Wspomniana w § 16 tabela nr 1 załącznika nr 2 wskazuje zachowania osoby egzaminowanej zagrażające bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujące przerwaniem egzaminu państwowego. Egzaminator zakwalifikował uchybienie egzaminowanej jako zachowanie podpadające pod punkt 9.6 w tabeli, opisany jako: "niezastosowanie się do znaków wskazujących dozwolone kierunki jazdy z pasa ruchu". Z przytoczonych wyżej względów, opartych na analizie zapisu nagrania egzaminu, Sąd stwierdza, że kwalifikacja taka była błędna, co trafnie stwierdziły organy wydające decyzję w niniejszej sprawie. Błąd egzaminowanej nie polegał na niezastosowaniu się do znaków wskazujących dozwolone kierunki jazdy z pasa ruchu, bowiem nie wykonała ona manewru skrętu w prawo (nie zmieniła kierunku jazdy) na skrzyżowaniu z niewłaściwego pasa ruchu (niezgodnie z oznakowaniem pionowym i poziomym). Trafnie organy administracyjne zakwalifikowały błąd egzaminowanej jako błędne (bo wykonane z naruszeniem oznakowania poziomego – znaku P-2 "linia pojedyncza ciągła") wykonanie manewru zmiany pasa ruchu. Wykonanie manewru zmiany pasa ruchu znajduje się wśród zadań egzaminacyjnych (załącznik nr 2, tabela nr 7, punkt 19), które muszą być wykonane w ruchu drogowym w ramach części praktycznej egzaminu państwowego (§ 23 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia). Jak trafnie zauważyły organy, negatywnym wynikiem egzaminu skutkuje dopiero dwukrotne nieprawidłowe wykonanie tego samego zadania egzaminacyjnego (§ 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia). Materiały dokumentujące przebieg egzaminu nie potwierdzają, aby egzaminowana dwukrotnie nieprawidłowo wykonała manewr zmiany pasa ruchu. W ocenie Sądu nie było również podstaw do przerwania egzaminu z uwagi na zachowanie osoby zdającej zagrażające bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego (§ 16 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 u.k.p.). Taką kwalifikację można byłoby przyjąć, gdyby wadliwie wykonany manewr zmiany pasa ruchu doprowadził do nieustąpienia pierwszeństwa pojazdom poruszającym się pasem ruchu, na który zamierzała wjechać egzaminowana. Trafnie Kolegium wskazało, powołując się na analizę nagrania egzaminu, że pasem tym nie poruszały się inne pojazdy, zatem wadliwy manewr egzaminowanej nie wywołałby bezpośredniego zagrożenia życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia. Nie jest zasadny zarzut odnoszący się do kwestii potrzeby analizy warunków technicznych umieszczenia znaku drogowego P-2b – "linia pojedyncza ciągła szeroka". Należy zauważyć, że rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1993, ze zm.) wprowadza jednolita kategorie znaku P-2 – "linie pojedyncza ciągła". Znak ten oddziela pasy ruchu o tym samym kierunku i oznacza ponadto zakaz przejeżdżania przez tę linię i najeżdżania na nią (§ 86 ust. 3 rozporządzenia). Zróżnicowanie na wersje tego znaku P-2a i P-2b (linia pojedyncza ciągła wąska oraz szeroka) wprowadza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, ze zm.). Zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, punkt 2.2.1.6. Linia pojedyncza ciągła – wąska: Znak P-2a "linia pojedyncza ciągła - wąska" (rys. 2.2.1.6) stosuje się do oddzielania pasów ruchu przeznaczonych do jazdy w tym samym kierunku, niezależnie od dopuszczalnej prędkości na drodze. Znak P-2a powinien być poprzedzony znakiem P-6, a następować po nim mogą znaki: P-1a, P-1b, P-1d i P-3b. W obszarze zabudowanym, na drogach o dopuszczalnej prędkości do 60 km/h, znak ten można poprzedzać znakiem P-1b. Z kolei zgodnie z punktem 2.2.1.7. Linia pojedyncza ciągła – szeroka: Znak P-2b "linia pojedyncza ciągła - szeroka" (rys. 2.2.1.7) stosuje się do oddzielenia pasów ruchu przeznaczonych do jazdy w tym samym kierunku, niezależnie od dopuszczanej prędkości na drodze, jako linię poprzedzającą lub kontynuującą linię P-1c, oraz wydzielenia pasów ruchu dla autobusów lub rowerów przeznaczonych do jazdy w tym samym kierunku. Rozróżnienie obydwu form znaku P-2 nie ma dla badanej sprawy znaczenia. W obydwu formach znak ten służy do oddzielenia pasów ruchu przeznaczonych do jazdy w tym samym kierunku. W badanej sprawie okolicznością niekwestionowaną jest, że egzaminowana nie mogła wykonać manewru skrętu w prawo na skrzyżowaniu (zmienić kierunku ruchu) z pasa, na którym się znajdowała (pas dopuszczający wyłącznie jazdę na wprost na skrzyżowaniu). Jeszcze raz jednak trzeba podkreślić, że błąd egzaminowanej polegał na niedozwolonej zmianie pasa ruchu, nie zaś na wykonaniu zmiany kierunku ruchu (skrętu w prawo) z pasa ruchu, który na taki manewr nie pozwalał. Wbrew argumentom skarżącego analiza warunków technicznych umieszczenia znaku P-2b jest ambiwalentna dla oceny prawidłowości przebiegu egzaminu. Z tego samego względu chybione są zarzuty błędnej interpretacji znaku poziomego P-8a "strzałka kierunkowa na wprost". Znak ten oznacza, że jazda z pasa ruchu, na którym są umieszczone, jest dozwolona tylko w kierunku wskazanym strzałką (§ 87 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych). Wywody Kolegium na s. 4 uzasadnienia są być może nieco nieprecyzyjne w kwestii użycia terminu "bezpośrednio", tym niemniej zmierzają do uzasadnienia prawidłowej konkluzji, potwierdzonej analizą nagrania egzaminu, że egzaminowana wykonała manewr zmiany pasa ruchu, a nie jak przyjął egzaminator – zmiany kierunku jazdy. W związku z powyższym niezasadny jest podniesiony w skardze argument co do podstaw przerwania egzaminu. Jak już wyżej obszernie wyjaśniono, wbrew twierdzeniom egzaminatora, nie było podstaw do przerwania egzaminu. Odnosząc się do opinii Krajowego Stowarzyszenia Egzaminatorów oraz do artykułów w prasie specjalistycznej należy zauważyć, że organy prowadzące czynności w postępowaniu dotyczącym unieważnienia egzaminu muszą dokonać samodzielnych ustaleń faktycznych na bazie analizy dokumentacji egzaminacyjnej (w szczególności nagrania przebiegu egzaminu) i muszą dokonać samodzielnej kwalifikacji prawnej tych faktów, w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Argumenty podnoszone w opinii prywatnej, nie sporządzonej na wniosek organu, nie mogą mieć decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym zauważyć, że z opinii nie wynika, aby została sporządzona w oparciu o analizę nagrania przebiegu egzaminu, co jest kluczowym elementem materiału dowodowego w sprawie. Tym bardziej, takim przesądzającym argumentem nie są opinie wyrażane w prasie fachowej, tym bardziej, że nie odnoszą się do tego konkretnego egzaminu, który jest przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Na marginesie jedynie można zauważyć, że w powoływanej przez skarżącego opinii Stowarzyszenia również znalazło się stwierdzenie: "Mimo tak oznaczonego obszaru skrzyżowania [egzaminowana] podjęła próbę zmiany pasa ruchu". W ocenie Sądu, który dokonał weryfikacji prawidłowości ustaleń faktycznych organu na bazie tego samego materiału dowodowego, jakim dysponował organ, nie ma podstaw do zakwestionowania legalności wydanych w sprawie decyzji ani pod kątem ustaleń faktycznych, ani ich kwalifikacji prawnej. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.