III SA/Lu 488/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r., nr SKO.[...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy [...], prowadzonego w dniu 20 października 2015 r. przez egzaminatora [...] w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Marszałek Województwa [...] w oparciu o przepis art. 69 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 z późn. zm.) przeprowadził kontrolę egzaminu na prawo jazdy kategorii B [...], przeprowadzonego w dniu 20 października 2015 r. przez egzaminatora [...], a następnie w dniu [...] listopada 2015 r. wszczął postępowanie w sprawie unieważnienia tego egzaminu. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zapoznaniu się z nagraniem przeprowadzonego egzaminu, w ocenie Kolegium należało podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, z którego wynika, że egzamin został przeprowadzony w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Organ odwoławczy wskazał, że wynik negatywny egzaminu został ustalony przez egzaminatora w myśl § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r., poz. 995 z późn. zm.). Po przerwanym egzaminie egzaminator zapisał w polu "Uwagi" w arkuszu przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego: "niezastosowanie się do znaku STOP dawanego od osoby kierującej ruchem na przejściu - egzamin przerwany". W ocenie egzaminatora niewłaściwe zachowanie się na drodze przez egzaminowaną polegało na niezatrzymaniu pojazdu przed przejściem dla pieszych w chwili, w której trzymający tarczę z napisem "stop" skierowaną w stronę jadącego pojazdu dał sygnał do jego zatrzymania. Organ wskazał, że zgodnie z § 109 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.) osoby nadzorujące bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię dają sygnał do zatrzymania pojazdu przez uniesienie w górę kwadratowej tarczy barwy żółtej ze znakiem B-20 z żółtym napisem i obrzeżem. Przepis § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym (Dz. U. Nr 123, poz. 840 z późn. zm.) wskazuje sposób, w jaki osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię w wyznaczonym miejscu powinna zatrzymywać pojazdy zbliżające się do przejścia dla pieszych, tj. przed podaniem sygnału do wstrzymania ruchu pojazdów jest obowiązana wejść na przejście dla pieszych z uniesioną tarczą, w sposób niezmuszający kierujących do gwałtownego hamowania; płaszczyzna tarczy powinna być skierowana w stronę jadących pojazdów. Po analizie nagrania z przebiegu egzaminu [...] organ stwierdził, że w chwili zbliżania się pojazdu egzaminacyjnego do przejścia dla pieszych na ulicy [...] osoba nadzorująca bezpieczne przejście przez jezdnię stała w połowie szerokości chodnika, z tarczą z napisem "stop" zwróconą w kierunku zbliżającego się pojazdu. Osoba ta stała bokiem do kierunku, z którego do przejścia zbliżał się pojazd egzaminacyjny i nie kierowała wzroku na zbliżający się pojazd, nie obserwowała pojazdu egzaminacyjnego. Ponadto zachowanie osoby kierującej nie wskazywało, aby chciała wejść na przejście dla pieszych przed zbliżającym się do przejścia pojazdem egzaminacyjnym i dokonać zatrzymania jadących pojazdów. Na przejściu w tym czasie nie było pieszych, a ruch pojazdów odbywał się w obu kierunkach, przy czym z kierunku przeciwnego do jazdy pojazdu egzaminacyjnego było zdecydowanie więcej pojazdów przejeżdżających przez przejście. Po przejechaniu przez przejście dla pieszych przez [...], osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię skierowała wzrok w kierunku jadącego za pojazdem egzaminacyjnym pojazdu, po czym weszła na przejście i zatrzymała ten pojazd. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż osoba nadzorująca bezpieczne przejście przez jezdnię nie zamierzała zatrzymywać pojazdu egzaminacyjnego, co mogło wynikać z wykluczenia nagłego, wymuszonego hamowania przez egzaminowaną przed przejściem. Organ podkreślił, że osoby kierujące bezpiecznym ruchem na przejściach dla pieszych nie mogą doprowadzać swoim zachowaniem do sytuacji niebezpiecznych dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. Przepis § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kierowania ruchem drogowym jednoznacznie zobowiązuje osobę kierującą ruchem na przejściu do wejścia na przejście dla pieszych, w sposób niezmuszający kierujących do gwałtownego hamowania, przed podaniem sygnału do wstrzymania ruchu pojazdów. Sam fakt, że taka osoba, znajdująca się poza przejściem dla pieszych, ma jedynie skierowaną tarczę z napisem ‘stop’ w stronę zbliżającego się pojazdu, nie zobowiązuje kierującego tym pojazdem do zatrzymania przed przejściem dla pieszych. W konsekwencji organ uznał, że przerwanie przez egzaminatora egzaminu nastąpiło w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki wynikające z § 16 pkt 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, wobec czego za niezgodny z obowiązującymi przepisami należało uznać negatywny wynik egzaminu ustalony w oparciu o § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia. Organ nie podzielił odmiennej interpretacji przepisów prezentowanej przez skarżącego egzaminatora [...] podkreślając, że w takim przypadku każdy kierujący byłby zmuszony zatrzymać pojazd przed przejściem dla pieszych w chwili, gdy tarcza z napisem "stop" trzymana przez osoby nadzorujące bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię byłaby skierowana płaszczyzną w stronę kierujących pojazdami, nawet w sytuacji, gdy zachowanie takiej osoby nie wskazywałoby na zamiar zatrzymania nadjeżdżającego pojazdu. Błędny jest również pogląd przedstawiony przez skarżącego, że egzaminowana nie miała obowiązku stosować się do rozporządzenia w sprawie kierowania ruchem drogowym. W związku z zarzutami skarżącego organ podniósł, że przepisy ruchu drogowego nie zobowiązują kierującego pojazdem do zmniejszania prędkości podczas zbliżania się do przejścia dla pieszych w sytuacji, gdy piesi nie znajdują się na przejściu lub na przejście nie wchodzą. Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. póz. 1137 z późn. zm.) kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu. Również określenie szczególnej ostrożności nie zobowiązuje kierującego pojazdem do takiego zachowania, zgodnie z przepisem art. 2 pkt 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym; szczególna ostrożność to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Do zmniejszenia prędkości przez kierującego pojazdem zbliżającego się do przejścia dla pieszych zobowiązuje natomiast § 47 ust. 1 w związku z § 47 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.), ale tylko wówczas, gdy na przejściu znajdują się lub wchodzą na przejście piesi, a taka sytuacja nie miała miejsca podczas egzaminu [...]. Znak D-6 "przejście dla pieszych" oznacza miejsce przeznaczone do przechodzenia pieszych w poprzek drogi, a kierujący pojazdem zbliżający się do miejsca oznaczonego znakiem D-6, D-6a albo D-6b jest obowiązany zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszych lub rowerzystów znajdujących się w tych miejscach lub na nie wchodzących lub wjeżdżających. Z przepisu § 47 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych wynika, że nie zawsze istnieje obowiązek zmniejszenia prędkości. Ma to mieć miejsce tylko wówczas, gdy rozwijana prędkość nie pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa pieszych znajdujących się na przejściu lub na nie wchodzących, kierujący pojazdem ma jechać z taką prędkością, by mógł zatrzymać pojazd przed przejściem, jeżeli pieszy znajduje się na nim lub na nie wchodzi. Obowiązek zmniejszenia prędkości pozostaje w korelacji z pieszymi znajdującymi się lub wchodzącymi na przejście. Egzaminowany pojazd poruszał się zaś w sposób umożliwiający prawidłową reakcję kierującej w chwili, gdyby sytuacja nakazująca jej zatrzymanie się przed przejściem miała miejsce. Kierując się powyższymi względami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że egzamin prowadzony był w sposób niezgodny z przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego zasadne było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o unieważnieniu egzaminu na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący [...] kwestionował zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Skarżący podniósł, że egzamin był przez niego prowadzony zgodnie z przepisami, a wynik egzaminu także został ustalony na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Natomiast, w ocenie skarżącego, stanowisko Kolegium pozostaje w sprzeczności z przepisem § 109 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.), który stanowi, że osoby nadzorujące bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię dają sygnał do zatrzymania pojazdu przez uniesienie w górę kwadratowej tarczy barwy żółtej ze znakiem B-20 z żółtym napisem i obrzeżem. Skarżący podniósł, że przepis ten nie przewiduje jego działania tylko w połączeniu z przepisem § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym (Dz. U. Nr 123, poz. 840 z późn. zm.). Odwołując się do pisma Krajowego Stowarzyszenia Egzaminatorów skarżący wskazał, że rozporządzenie w sprawie kierowania ruchem drogowym doprecyzowuje jedynie, gdzie ma się znajdować osoba zatrzymująca ruch w chwili, kiedy piesi powinni przechodzić przez przejście oraz, że nie wolno jej zejść z jezdni dopóki ostatni pieszy nie zejdzie z przejścia. Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje, że kierującego obowiązuje rozporządzenie dotyczące znaków i sygnałów dla uczestników ruchu drogowego. Rozporządzeniem spełniającym powyższe określenie jest rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które w żadnym przepisie nie nakazuje osobie nadzorującej bezpieczne przejście dzieci wchodzenie na przejście przed zatrzymaniem ruchu. Skarżący podniósł, że treść przepisu § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym wskazuje, iż został on sformułowany wadliwie, gdyż zakłada podanie sygnału do zatrzymania pojazdów, gdy przeprowadzający wykona wszystkie czynności związane z przeprowadzaniem pieszych. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wnosił o odstąpienie od unieważnienia egzaminu i uznanie, iż został on przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze, podkreślając że przepis § 109 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych nie wskazuje miejsca, w którym powinna znajdować się osoba nadzorująca przejście, a jedynie sposób podania sygnału do zatrzymania pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 20 stycznia 2016 r. w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy [...], prowadzonego przez egzaminatora [...] w dniu 20 października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 z późn. zm.). Zgodnie z art. 67 ust. 1 tej ustawy marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego, między innymi, kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów (pkt 2) oraz unieważnia egzamin (pkt 4). Marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 72 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami). W myśl art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Ostatnio powołany przepis stanowił materialnoprawną podstawę wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Z przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek: - stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy prowadzony był niezgodnie z przepisami; - wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie z niewadliwą oceną organów obu instancji dawał podstawy do uznania, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełnione zostały obie wyżej wymienione przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W pierwszym rzędzie trzeba wskazać na prawidłowość ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji. Ustalenia te znajdują bowiem potwierdzenie w treści zawartych w aktach sprawy dokumentów, w szczególności arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu [...] na prawo jazdy kategorii B, przeprowadzonego w dniu 20 października 2015 r. oraz nagrania przebiegu tego egzaminu zarejestrowanego na zawartej w aktach płycie. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, negatywny wynik egzaminu został ustalony przez egzaminatora na podstawie § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r., poz. 995 z późn. zm.). W świetle powołanych przepisów osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego w przypadku przerwania przez egzaminatora egzaminu państwowego w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, w szczególności określonych w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Przepis art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Zachowania osoby egzaminowanej zagrażające bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujące przerwaniem egzaminu państwowego zostały wymienione w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach. Do takich zachowań zaliczone jest między innymi niezastosowanie się do sygnałów i poleceń podawanych przez osoby uprawnione do kierowania ruchem drogowym oraz niezastosowanie się do znaku "stop". Jak podano w zaskarżonej decyzji, podstawa negatywnego wyniku egzaminu przyjęta przez egzaminatora sprowadzała się do uznania za niewłaściwe zachowania egzaminowanej, która nie zatrzymała pojazdu przed przejściem dla pieszych w chwili, w której trzymający tarczę z napisem "stop" skierowaną w stronę jadącego pojazdu dał sygnał do jego zatrzymania. Jest to zgodne z treścią arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu [...], gdyż w arkuszu tym, w polu "Uwagi" widnieje wpis egzaminatora po przerwanym egzaminie o następującej treści: "niezastosowanie się do znaku STOP dawanego od osoby kierującej ruchem na przejściu - egzamin przerwany". Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze prawidłowe są też ustalenia organu co do sytuacji drogowej, w której zachowanie egzaminowanej zostało ocenione przez egzaminatora jako skutkujące przerwaniem egzaminu. Nagranie przebiegu egzaminu wskazuje jednoznacznie, że w chwili gdy pojazd kierowany przez egzaminowaną zbliżał się ulicą [...] w [...] do przejścia dla pieszych, osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, z tarczą z napisem "stop" zwróconą w kierunku nadjeżdżającego pojazdu, stała w połowie szerokości chodnika, nie zaś przy krawężniku, jak podniesiono w skardze. Osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię nie unosiła w górę tarczy z napisem ‘stop", ale trzymała tarczę przy sobie, przy czym tarcza – umocowana na długim drzewcu – wystawała ponad głowę tej osoby. Zachowanie osoby nadzorującej bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię nie wskazywało, aby zamierzała wejść na przejście dla pieszych przed nadjeżdżającym pojazdem egzaminacyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie zwróciło uwagę, że w tym samym czasie ruch pojazdów przez odcinek jezdni z przejściem dla pieszych odbywał się także z przeciwnego kierunku jazdy. W momencie, gdy pojazd egzaminowany był na wysokości linii zatrzymania przed przejściem dla pieszych, na przejściu znajdował się jeszcze pojazd jadący z przeciwnego kierunku. Dopiero po przejechaniu przez przejście obu pojazdów, osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię weszła na przejście i zatrzymała inne jadące dalej pojazdy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ trafnie wywiódł, że osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię nie zamierzała zatrzymywać pojazdu egzaminacyjnego, a w wyżej opisanych okolicznościach faktycznych sprawy nie zaistniały przesłanki do przerwania egzaminu przez egzaminatora na podstawie § 16 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r., to jest przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Sama okoliczność, iż osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, znajdująca się poza przejściem dla pieszych (stojąca w połowie szerokości chodnika), miała jedynie tarczę skierowaną w stronę nadjeżdżającego pojazdu, przy czym tarcza nie była unoszona w górę, nie zobowiązywała kierującej pojazdem egzaminacyjnym do zatrzymania przed przejściem dla pieszych. W opisanych wyżej okolicznościach faktycznych sprawy nie było bowiem podstaw do przyjęcia, iż osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię dawała znak do zatrzymania pojazdu. Ponadto zasadnie w ramach analizy stanu faktycznego sprawy organ odwołał się nie tylko do przepisu § 109 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393 z późn. zm.), ale również do § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym (Dz. U. Nr 123, poz. 840 z późn. zm.). Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że osoby nadzorujące bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię dają sygnał do zatrzymania pojazdu przez uniesienie w górę kwadratowej tarczy barwy żółtej ze znakiem B-20 z żółtym napisem i obrzeżem. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, zawierającym spis wzorów znaków i sygnałów drogowych, pionowy znak zakazu B-20 to znak "stop". Z kolei przepis § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym przewiduje, że osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię w wyznaczonym miejscu, przed podaniem sygnału do wstrzymania ruchu pojazdów jest obowiązana wejść na przejście dla pieszych z uniesioną tarczą, w sposób niezmuszający kierujących do gwałtownego hamowania; płaszczyzna tarczy powinna być skierowana w stronę jadących pojazdów. Brzmienie przepisu § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym, w szczególności zwrot "przed podaniem sygnału" nie pozwala przy tym na inne, przeciwne jego rozumienie. Zarzut podniesiony przez skarżącego w tym zakresie nie jest uprawniony. Wskazać należy, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wymienia osoby, które mogą dawać polecenia lub sygnały uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze. Punkt 6 art. 6 ust. 1 ustawy zalicza do takich osób osobę nadzorującą bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu. Przepis art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi zaś, że minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie, w drodze rozporządzenia określi, między innymi, organizację i sposób wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1. Na podstawie powołanej delegacji ustawowej zostało wydane rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym, które w myśl § 1 pkt 1 określa organizację oraz sposób dawania poleceń i sygnałów uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze. Zatem, w świetle treści przytoczonych przepisów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie stwierdziło, że § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie kierowania ruchem drogowym określa sposób, w jaki osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię w wyznaczonym miejscu powinna zatrzymywać pojazdy zbliżające się do przejścia. Mianowicie z przepisu tego wynika, że osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię daje sygnał do wstrzymania ruchu pojazdów, określony w przepisie § 109 ust. 4 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, po wcześniejszym wejściu na przejście dla pieszych, w sposób niezmuszający kierujących do gwałtownego hamowania. Tego rodzaju sytuacja nie miała zaś miejsca podczas egzaminu [...] w dniu 20 października 2015 r. Dopiero po przejechaniu przez przejście dla pieszych pojazdu egzaminacyjnego osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię weszła na przejście dla pieszych i zatrzymała pojazdy. Natomiast wcześniejsze zachowanie tej osoby nie pozwala na uznanie, iż dawała ona sygnał do zatrzymania pojazdów. Osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię nie unosiła w górę tarczy z napisem "stop", jak również nie wchodziła na przejście dla pieszych. W świetle powyższego nie zasługują na podzielenie zarzuty skargi dotyczące wadliwych, zdaniem skarżącego, ustaleń oraz oceny przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają okoliczności faktyczne, w których nie można uznać, iż osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię dawała sygnał do zatrzymania pojazdów przed nadjeżdżającym pojazdem egzaminacyjnym. W konsekwencji uznać należy, że w stanie faktycznym sprawy przerwanie przez egzaminatora egzaminu nastąpiło w sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki wynikające z § 16 pkt 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, wobec czego za niezgodny z obowiązującymi przepisami należało uznać negatywny wynik egzaminu ustalony w oparciu o § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia. To oznacza, że egzamin był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami, a nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik, co stanowiło ustawową podstawę do unieważnienia egzaminu zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zaskarżona decyzja nie narusza więc przepisów prawa i nie ma podstaw do jej uchylenia. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.