III SA/Lu 489/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AB - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AB. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony tym, że żona skarżącego jest osobą w podeszłym wieku i niepełnosprawną, a dla potrzeb przemieszczania się, w tym w celu uzyskania pomocy lekarskiej, niezbędne jest korzystanie z samochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 ppsa ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Indywidualne okoliczności uzasadniające wniosek muszą zostać uprawdopodobnione przez wnioskodawcę. Argumenty skarżącego są niezasadne. Brak możliwości osobistego wożenia małżonki ograniczonej w zdolności poruszania się, aczkolwiek z pewnością uciążliwy, co do zasady nie pociąga za sobą znacznej szkody ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest przekonujący też argument dotyczący konieczności używania pojazdu kierowanego przez skarżącego dla celów korzystania z opieki lekarskiej. Skarżący nie wykazał, że jest jedyną osobą np. z kręgu rodziny, która może służyć za kierowcę pojazdu, nie wykazał też, aby pozbawiony był wsparcia bliskich, dysponujących pojazdami, lub mieszkając w mieście, nie mógł wykorzystać transportu publicznego, w tym taksówek, lub w razie nagłej sytuacji – karetki pogotowia. Ogólne uzasadnienie wniosku przekonuje, że wykonanie decyzji może być kłopotliwe dla skarżącego i jego najbliższych, lecz nie wystarcza do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej w świetle wskazanych wyżej wymogów ustawowych. Skoro zatem skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa, na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak postanowieniu.