III SA/Lu 49/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi O. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Inne z dnia 14 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia 14 grudnia 2021 r. (nr [...]) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącej O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. – utrzymano w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Hrebennem z dnia 3 listopada 2021 r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie sprawy: W dniu 24 września 2021 r. na drogowym przejściu granicznym w Hrebennem przeprowadzono kontrolę ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej[...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o nr rej. [...], którym kierował obywatel Ukrainy Y. K.. Pojazdem wykonywany był przewóz drogowy na rzecz O. Spółki z o.o. w P.. W toku kontroli funkcjonariusze Straży Granicznej stwierdzili, że w dowodzie rejestracyjnym wskazanej naczepy ciężarowej brakuje aktualnych badań technicznych, gdyż dotychczasowy termin ważności badań technicznych upłynął z dniem 22 września 2021 r. Powyższe ustalenie zostało potwierdzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane sporządzonym protokołem z kontroli drogowej z dnia 24 września 2021 r. (nr 159/2021). W takich okolicznościach decyzją z dnia 3 listopada 2021 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w Hrebennem nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, za naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180, z późn. zm. – dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d."), to jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność techniczną do ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że w dniu 21 września 2021 r. pojazd marki [...] (nr rej. [...] poddany został badaniu technicznemu, w trakcie którego stwierdzono istotne usterki układu hamulcowego, co skutkowało negatywnym wynikiem badania. Pomimo jednak, że pojazd nie przeszedł badania technicznego, nadal mógł być wykorzystywany w ruchu drogowym przez okres 14 dni od daty przeprowadzonego badania, co zdaniem strony wynika z przepisów § 6 ust. 2 i ust. 6 rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 776, z późn. zm. – dalej także jako "rozporządzenie"). Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność techniczną do ruchu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości 2.000 zł – za każdy pojazd. Poddany kontroli w dniu 24 września 2021 r. pojazd, naczepa ciężarowa marki [...], nr rej. [...], w momencie kontroli nie posiadała aktualnego okresowego badania technicznego, gdyż jego termin upłynął w dniu 22 września 2021 r. Potwierdzał to wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu oraz informacje zawarte w systemie CEPIK. Okoliczność ta jest niezaprzeczalna i nie budzi wątpliwości, a twierdzenia strony, że pojazd, który uzyskał negatywny wynik badania technicznego, może być wykorzystywany do prowadzenia działalności przewozowej, stanowi błędną interpretację przepisów prawa. Czternastodniowy termin, o którym mowa w § 6 ust. 6 rozporządzenia stanowi bowiem termin, w którym należy usunąć stwierdzone usterki i przedstawić pojazd do ponownego badania, wyłącznie w zakresie stwierdzonych usterek, bez konieczności przeprowadzania "pełnego" badania, co również ma wpływ na niższe koszty ponownego przeglądu. Dotyczy to wyłącznie sytuacji, kiedy badanie przeprowadzone jest w tej samej stacji diagnostycznej, która ujawniła usterki. Badania techniczne wykonane w każdej innej stacji kontroli, nawet przed upływem 14 dni, przeprowadzane są w pełnym zakresie. Termin czternastu dni został określony, aby właściciel pojazdu miał możliwość usunięcia usterek, a diagnosta kontrolując pojazd po naprawie wskazanych elementów, nie musiał przeprowadzać badania w pełnym zakresie, mając pewność, że pozostałe elementy są sprawne i nie wymagają kontroli. Żaden przepis nie wskazuje, że ważność badania technicznego jest automatycznie przedłużana o 14 dni, po uzyskaniu negatywnego wyniku przeglądu technicznego. Organ odwoławczy uznał, że niedopuszczalne jest aby pojazd, który nie posiada ważnych badań technicznych, potwierdzających jego zdatność techniczną do ruchu drogowego, w którym stwierdzono istotne usterki jednego z podstawowych układów, był wykorzystywany do jakichkolwiek operacji transportowych, a zwłaszcza do przewozu ładunków. Przewoźnik, mając pełną świadomość, że skontrolowana naczepa ciężarowa posiada istotne usterki układu hamulcowego, dopuścił pojazd do operacji transportowej, która polegała na przewozie ponad 19 ton ładunku, a tym samym dopuścił się naruszenia ustawy. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca O. Spółka z o.o. z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając organom naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędnie interpretowanego przez organ I i II instancji rozdziału 4a u.t.d. w związku z naruszeniem Ip. 9.1 załącznika nr 3 tej ustawy, poprzez niedostrzeżenie braku podstawy prawnej do ukarania za powyższe przekroczenie, albowiem obowiązujące przepisy prawne umożliwiają poruszanie się po drogach publicznych pojazdem z negatywnym badaniem technicznym do 14 dni od takiego badania. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nic ma racji twierdząc, że pojazd nie miał prawa poruszać się po drogach publicznych. Żaden przepis prawa tego nie zakazuje. Pojazd posiadał "istotną usterkę", ale to nie przekreśla możliwości korzystania z drogi publicznej. Właśnie w tym celu pojazd udał się do nieodległej Ukrainy, aby dokonać naprawy w umówionym wcześniej warsztacie naprawczym. To nie "istotna usterka", ale "usterka stwarzająca zagrożenie" – nie uprawnia do poruszania się po drogach publicznych, a takiej pojazd nie posiadał. W ocenie skarżącej organy naruszyły także zakaz podwójnego karania, karząc za ten sam czyn kierowcę, zarządzającego transportem oraz przedsiębiorstwo. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi nastąpić może również na drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należało też mieć na względzie zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł Sąd stwierdził, że żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Nie było też jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, za naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który przewiduje właśnie karę za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność techniczną do ruchu drogowego. Kwestie związane z wykonywaniem badań technicznych pojazdów regulują zarówno przepisy unijne, jak i krajowe. Stosownie do art. 4 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz. Urz. UE L z 2014 r. nr 127, str. 51, z późn. zm., dalej jako "dyrektywa 2014/45/UE"), każde państwo członkowskie zapewnia, aby pojazdy zarejestrowane na jego terytorium były okresowo badane zgodnie z niniejszą dyrektywą w stacjach kontroli pojazdów upoważnionych przez państwo członkowskie, w którym pojazdy te są zarejestrowane. Badania zdatności do ruchu drogowego są przeprowadzane przez państwo członkowskie rejestracji pojazdu, przez organ publiczny, któremu to państwo członkowskie powierzyło to zadanie, lub przez wyznaczone organy lub podmioty nadzorowane przez to państwo członkowskie, w tym upoważnione podmioty prywatne. Zgodnie z art. 10 ust. 1 Dyrektywy 2014/45/UE, stacja kontroli pojazdów lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego, który przeprowadził badanie zdatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jego terytorium, wydaje dla każdego pojazdu, który pozytywnie przeszedł takie badanie, poświadczenie na przykład w postaci wzmianki w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, naklejki, świadectwa lub jakiejkolwiek innej łatwo dostępnej informacji. Poświadczenie wskazuje termin w jakim należy przeprowadzić następnie badanie zdatności do ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 7 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L z 2014 r. nr 127, str. 134, z późn. zm., dalej jako "dyrektywa 2014/47/UE"), świadectwo zdatności do ruchu drogowego odpowiadające najbardziej aktualnemu badaniu zdatności do ruchu drogowego lub jego kopia lub – w przypadku wydania elektronicznego świadectwa zdatności do ruchu drogowego – uwierzytelniony lub oryginalny wydruk takiego świadectwa oraz protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli technicznej mają być przechowywane w pojeździe, jeżeli są one dostępne. Z kolei w krajowym porządku prawnym obowiązek przeprowadzenia badania technicznego został uregulowany w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm. – dalej jako "p.r.d."). Według tego przepisu, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 3 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 p.r.d.), które nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2 p.r.d.). Naruszenie powyższych obowiązków, stosownie do 92a ust. 1 i ust. 7 oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł – za każdy pojazd. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, w trakcie kontroli kontrolujący stwierdzili, że naczepa ciężarowa marki [...], o nr rej. [...], w dniu kontroli nie posiadała aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jej zdatność techniczną do ruchu drogowego. Z wpisów w dowodzie rejestracyjnym naczepy jasno wynikało, że termin ważności ostatnich badań technicznych upłynął z dniem 22 września 2021 r. Powyższe ustalenia zostały dodatkowo potwierdzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, z której wydruk został załączony do akt sprawy, a dowody te nie budzą żadnych wątpliwości Sądu. W konsekwencji, bezspornie w dniu kontroli skontrolowana naczepa ciężarowa nie posiadała aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego. Okoliczności te nie były również kwestionowane przez skarżącą. Z akt sprawy jasno wynika również, że strona doskonale zdawała sobie sprawę kiedy upływał okres aktualnego badania technicznego kontrolowanej naczepy. W dniu 21 września 2021 r. naczepa ciężarowa została bowiem poddana badaniu technicznemu, w trakcie którego stwierdzono jednakże istotne usterki układu hamulcowego – Stan techniczny i działanie. Bębny hamulcowe, tarcze hamulcowe. Nadmierne zużycie bębna lub tarczy, korozja rysy, określoną jako usterka istotna (lp. 1.1.14.a załącznika nr I do rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach – Dz. U. z 2015 r. poz. 776, z późn. zm.). W konsekwencji badanie zakończyło się wynikiem negatywnym. W takich okolicznościach zarzuty skarżącej Spółki w rozpoznawanej sprawie skoncentrowały się na twierdzeniu, że pomimo negatywnego wyniku badania technicznego przeprowadzonego w dniu 21 września 2021 r., naczepa nadal mogła być wykorzystywana w ruchu drogowym przez okres 14 dni od daty przeprowadzonego badania, co zdaniem strony wynika z przepisów § 6 ust. 2 i ust. 6 wskazanego wyżej rozporządzenia. W ocenie Sądu, z tak sformułowanym twierdzeniem nie tylko nie sposób się zgodzić, gdyż jest ono całkowicie chybione, a prawidłowej wykładni przepisów w tym zakresie dokonały organy rozpoznające i rozstrzygające sprawę. Zakres okresowych badań technicznych pojazdów został uregulowany w § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia, stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne – usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 2) usterki istotne – usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 3) usterki stwarzające zagrożenie – usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności. Wytyczne dotyczące oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu zawarto w kolumnie czwartej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia (§ 2 ust. 5 rozporządzenia). Stosownie zaś do § 6 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku gdy w pojeździe nie stwierdzono żadnych usterek lub stwierdzono usterki drobne, uprawniony diagnosta określa wynik badania technicznego pojazdu jako pozytywny i: 1) zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu; 2) wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu; 3) informuje posiadacza pojazdu o rodzaju stwierdzonych usterek drobnych i konieczności ich usunięcia, zamieszczając stosowne adnotacje w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W przypadku natomiast, gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). W sytuacji, gdy w pojeździe stwierdzono usterki stwarzające zagrożenie, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu dokonuje wpisu "zatrzymano dowód rejestracyjny nr ...", z zastrzeżeniem ust. 5. (§ 6 ust. 3 rozporządzenia). Według natomiast § 6 ust. 6 rozporządzenia, badania technicznego pojazdu polegającego na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów, w których stwierdzono usterki, dokonuje się w zakresie ich usunięcia, jeżeli w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia badania sprawdzenia dokonuje stacja, w której te usterki stwierdzono. Po wykonaniu badania polegającego na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów uprawniony diagnosta, po stwierdzeniu, że wszystkie usterki istotne oraz usterki stwarzające zagrożenie zostały usunięte, wpisuje do dowodu rejestracyjnego kolejny termin okresowego badania technicznego. Termin ten jest liczony, począwszy od daty przeprowadzenia badania, w którym stwierdzono te usterki. W świetle przytoczonych przepisów nie można w żaden sposób uznać, jak życzeniowo przepisy te odczytuje skarżąca, że negatywny wynik badania technicznego związany ze stwierdzeniem istotnej usterki pozwala na wykorzystywanie pojazdu w ruchu drogowym przez okres 14 dni od daty przeprowadzonego badania. Termin wskazany w omawianym przepisie stanowi bowiem okres, w którym właściciel pojazdu ma możliwość dokonania naprawy usterek przesadzających o negatywnym wyniku badania i powrotu do stacji diagnostycznej, która ujawniła usterki, w celu przeprowadzenia badania technicznego jedynie w zakresie stwierdzonych usterek, bez konieczności przeprowadzenia ponownego kompletnego badania technicznego. Przepis ten jest znaczącym ułatwieniem dla właściciela pojazdu, który w opisanej wyżej sytuacji może zaoszczędzić czas i nie musi ponosić dwukrotnie kosztów pełnego badania technicznego pojazdu. Wbrew twierdzeniom skargi, z przepisu § 6 ust. 6 omawianego rozporządzenia nie można skutecznie wywieść, że przez te 14 dni pojazd może swobodnie uczestniczyć w ruchu drogowym, a w szczególności wykonywać transport drogowy. Przepis ten uprawnia jedynie do przejazdu pojazdu do podmiotu uprawnionego do naprawy stwierdzonych usterek i powrotu do stacji diagnostycznej, w której stwierdzono usterki, w celu przeprowadzenia badania technicznego w "niezaliczonym" wcześniej zakresie. Podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 p.r.d. wynika jednoznacznie, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu. Konsekwencją powyższego jest właśnie określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. naruszenie – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2.000 zł - za każdy pojazd. Dotyczy to każdej usterki, która przesądza o negatywnym wyniku okresowego badania technicznego, a więc zarówno istotnej, jak i usterki stwarzającej zagrożenie. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że wyłącznie w tym drugim przypadku diagnosta jest dodatkowo uprawniony do zatrzymania dowodu rejestracyjnego. Jak słusznie zauważył organ, obowiązek wykonywania okresowych badań technicznych pojazdów ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa na drogach, w związku z czym niedopuszczalne jest, aby pojazd, który nie posiada ważnych badań technicznych i w którym stwierdzono istotne usterki jednego z kluczowych z punktu widzenia bezpieczeństwa układów jakim jest układ hamulcowy, mógł swobodnie uczestniczyć w ruchu drogowym. Pojazd taki może poruszać się w zasadzie jedynie do podmiotu uprawnionego do naprawy stwierdzonych usterek i powrotu do stacji diagnostycznej w celu dokończenia okresowego badania technicznego. W szczególności nie może być wykorzystywany do jakichkolwiek operacji transportowych, a zwłaszcza do przewozu ładunków. Tymczasem w niniejszej sprawie pojazdem z istotnymi usterkami w obrębie układu hamulcowego, przewożony był towar w postaci 19 ton mrożonek. Taka sytuacja niewątpliwie mogła zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Okoliczność ta powoduje również, że zupełnie niewiarygodnie i bez znaczenia dla istoty sprawy pozostają twierdzenia strony o tym, że przejazd był w istocie dojazdem do warsztatu naprawy w Ukrainie. W konsekwencji należało stanowczo uznać, że nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. było w pełni zasadne. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak było również podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Stosownie do tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (ust. 1). Sytuacja wskazana w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Przedsiębiorca należycie dbający o swoje sprawy powinien w sposób szczególny zadbać o przestrzeganie przepisów prawa, w tym ustawy o transporcie drogowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przywołała żadnych okoliczności, które przemawiałyby za spełnieniem powyższych standardów. W tej sytuacji należało zgodzić się z oceną organów, że w niniejszej sprawie brak było uzasadnionych podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w powiązaniu z powyższym, organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły także przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 12 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu bowiem, organy należycie zgromadziły dowody, a dysponując pełnym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, w zgodzie z regułami proceduralnymi określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zapewniły też skarżącej możliwość czynnego udziału w sprawie oraz odniosły się do podnoszonych przez nią argumentów. Uzasadnienie decyzji odpowiada jednocześnie wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu ukarania przedsiębiorcy, zarządzającego transportem i kierowcy za ten sam czyn wyjaśnienia wymaga, że to samo zdarzenie na gruncie ustawy o transporcie drogowym może być źródłem naruszeń różnych podmiotów. W art. 92 ust. 1 u.t.d., przewidziano odpowiedzialność kierowcy wykonującego przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, który w takim wypadku podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 1 do ustawy (ust. 2). W art. 92a ust. 1 u.t.d. przewidziano, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7). Natomiast w art. 92a ust. 2 u.t.d. została przewidziana odpowiedzialność zarządzającego transportem, osoby, o której mowa w art. 7c, a także każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego i w takiej sytuacji podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2.000 złotych za każde naruszenie. Na każdej z tych osób ciążą określone obowiązki w zakresie transportu drogowego i każda z nich ponosi odpowiedzialność za ich prawidłowe wykonanie na odrębnej podstawie prawnej. W razie ich naruszenia każda z tych osób może zostać pociągnięta do odpowiedzialności i w stosunku do każdej z nich może zostać wymierzona kara pieniężna, nawet jeśli stwierdzone naruszenia zostają ujawnione podczas jednej kontroli. Zupełnie odmienna jest bowiem podstawa prawna ich odpowiedzialności. Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, która nie zawierała żadnych usprawiedliwionych podstaw, o czym orzekł w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z poźn. zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1090), co nie miało jednakże żadnego wpływu na zasady kontroli legalności zaskarżonych decyzji przez sąd administracyjny.