III SA/Lu 493/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego, p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 11 sierpnia Gmina, reprezentowana przez Prezydenta Miasta, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 r., znak: [...], uchylającą decyzję z dnia [...] maja 2004 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta nr [...] znak: [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca nie ma przymiotu strony, gdyż rozstrzygnięcie nie obejmuje sfery jej interesu prawnego, w związku z czym nie jest ona uprawniona do wniesienia skargi w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl § 2 powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W związku z brzmieniem powołanego przepisu, wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią te, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczeniem w sferę prawną określonego podmiotu. Interes prawny lub uprawnienie, ich charakter i zakres wytyczają przepisy prawa materialnego, co zgodnie podkreśla orzecznictwo sądowe. Zaskarżona decyzja nie dotyczy sfery interesu prawnego Gminy. Skarżąca nie występuje w sprawie jako organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Sąd niniejszym podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03, ONSA 2003/4/115) zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowo administracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Skoro więc Prezydent Miasta, orzekał jako organ administracji publicznej w sprawie w której zapadła następnie zaskarżona decyzja, to Gmina nie ma w tym postępowaniu legitymacji procesowej strony, a więc jej skarga jest prawnie niedopuszczalna Mając na względzie powyższe oraz na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.