III SA/Lu 494/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 9 sierpnia 2004 r. Prezydent Miasta reprezentujący Gminę wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] uchylającą decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego i umarzającą postępowanie pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż skarżący nie ma prymatu strony, w związku z czym nie jest uprawniony do wniesienia skargi w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie § 2 powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W związku z brzmieniem powołanego powyżej przepisu wyróżniamy dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zaliczają się podmioty, którym uprawnienie powyższe przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią te, którym uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczeniem w sferę prawną określonego podmiotu. Interes prawny lub uprawnienie, ich charakter i zakres wytyczają przepisy prawa materialnego, co zgodnie podkreśla orzecznictwo sądowe. Tak, więc wnoszący skargę Prezydent Miasta reprezentujący Gminę, powinien wykazać naruszenie konkretnych praw lub uprawnień, które na mocy przepisów prawa mu przysługują oraz uzasadnić to, czego nie uczynił. Stwierdzenie bowiem w skardze, iż zgodnie z art. 40 a ustawy o drogach publicznych, kary określone w art. 40 ust. 12 tej ustawy stanowią przychody środków specjalnych odpowiednich zarządów dróg przeznaczone na budowę, przebudowę, remont, utrzymanie i ochronę tych dróg, a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozbawia zarządcę drogi przychodu zapewnionego powołanym przepisem, jest jedynie wykazaniem interesu faktycznego Gminy. Zaskarżona decyzja nie dotyczy sfery interesu prawnego Gminy. Skarżący nie występuje w sprawie jako organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Ponadto zważyć należy, że decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana w I instancji z upoważnienia Prezydenta Miasta, co również wyklucza możliwość występowania Gminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strony. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (...) wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do NSA ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego" (Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/2003). Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.