III SA/Lu 496/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lipca 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, B, T, T. F. zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na istniejące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na uniemożliwieniu skarżącemu prowadzenia pojazdów silnikowych kategorii A, B, T. Skarżący podniósł, że brak możliwości prowadzenia pojazdów utrudni prowadzenie działalności gospodarczej, związanej przede wszystkim z rolnictwem, co wiąże się z koniecznością codziennego prowadzenia pojazdów rolniczych. Ponadto działalność związana jest także z prowadzeniem usług budowlanych, co wiąże się z częstymi wyjazdami na tereny budowy, do klientów bądź dostawców po niezbędne materiały. W konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu możliwości samodzielnego prowadzenia wymienionych pojazdów nie pozostanie bez konsekwencji dla możliwości uzyskiwania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Utracony przez skarżącego przychód, w przypadku uwzględnienia skargi, nie będzie mógł być skarżącemu w żaden sposób zrekompensowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W świetle powyższych wymogów wniesiony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, że zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności powołane we wniosku skarżącego nie są wystarczające do uznania zaistnienia wyżej wymienionych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie tylko nie udokumentował swoich twierdzeń odnośnie rodzaju prowadzonej działalności, ale także nie wskazał w sposób szczegółowy i nie udokumentował jej rozmiaru ani sposobu wykonywania, w świetle których możliwym byłoby przyjęcie, że brak uprawnień do samodzielnego prowadzenia pojazdów, w zakresie kategorii objętych zaskarżoną decyzją, wpłynie na możliwość uzyskiwania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej w taki sposób, który można zakwalifikować jako znaczną szkodę albo skutki trudne do odwrócenia. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.