III SA/Lu 499/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 31 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "P. K. R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie czynności kontrolnych – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie czynności kontrolnych, strona skarżąca zgłosiła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został przez skarżąca Spółkę w ogóle uzasadniony. Natomiast w uzasadnieniu samej skargi strona odwołała się przebiegu kontroli przeprowadzonej przez ZUS w zakresie prawidłowości i rzetelności obliczenia przez stronę składek na ubezpieczenie społeczne oraz inne składki, do których pobierania zobowiązany jest Zakład oraz w zakresie zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w zakresie wykonywanej pracy na rzecz własnego pracodawcy w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy i systemie ubezpieczeń społecznych, za okres od stycznia 2013 r. do maja 2016 r. Skarżąca Spółka zakwestionowała zasadność przeprowadzania prze ZUS kontroli we wskazanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wynikający z powołanego przepisu katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wykazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie odwołała się nawet do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jako podstawy prawnej wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w ogóle też nie odniosła się do przesłanek uwzględnienia zgłoszonego wniosku oraz nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a w szczególności nie wyjaśniła, na czym polegałaby znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpatrując taki wniosek nie jest przy tym uprawniony do kreowania za stronę podstaw zgłoszonego żądania oraz poszukiwania ich uzasadnienia, przez co tak sformułowane żądanie nie poddaje się sądowej kontroli. W konsekwencji, brak wskazania przez stronę skarżącą jakichkolwiek argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonego postanowienia – uniemożliwiał uwzględnienie wniosku. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, o czym orzekł w postanowieniu.