III SA/Lu 5/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na pismo Starosty Powiatu z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty nadpłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Skarżący pismem z dnia 24 listopada 2009 r. wezwał Starostę Powiatu do zwrotu kwoty 425 zł. jako nadpłaty za wydanie karty pojazdu Peugeot 206, zarejestrowanego w Wydziale Komunikacji i Transportu. Pismem z dnia z dnia 30 listopada 2009 r., doręczonym w dniu 4 grudnia 2009 r., organ odmówił uwzględnienia wniosku i pouczył skarżącego, że przysługuje mu skarga do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na stanowisko Starosty Powiatu zawarte w piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. o odmowie zwrotu kwoty nadpłaty za kartę pojazdu. Organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, względnie o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ppsa) podlega odrzuceniu, bowiem nie został wyczerpany tryb niezbędny dla jej wniesienia. Zgodnie z tym przepisem - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa to inne (niż decyzje administracyjne i postanowienia) czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak zaś wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 3/07 - skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Tryb wniesienia takiej skargi określa art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ppsa, zgodnie z którymi - skarżący musi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, - musi to uczynić w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, - po doręczeniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia, - a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Starosta podnosi, że upłynął 14 – dniowy termin do wniesienia skargi, ponieważ wniosek strony o zwrot nadpłaty wpłynął 25 listopada 2009 r., natomiast opiera się on na wyroku Trybunału Konstytucyjnego U 6/04 z dnia 17 stycznia 2006 r., (uchylającym § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu) opublikowanym w Dzienniku Ustaw z 2006 r. nr 15 poz. 119 z dnia 30 stycznia 2006 r. Jest to stanowisko niezrozumiałe, ponieważ skarżona jest czynność odmowy zwrotu opłaty, a więc czynność dokonana w dniu 30 listopada 2009 r., o której skarżący dowiedział się w dniu doręczenia pisma, a więc w dniu 4 grudnia 2009 r. Skarga jednak nie może zostać rozpoznana, ponieważ skarżący po otrzymaniu negatywnego stanowiska organu, na skutek błędnego pouczenia przez Starostę wniósł skargę do sądu administracyjnego, bez wykorzystania obligatoryjnego trybu przedstawionego wyżej. Skarżący uznając, że wyrażona w piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. odmowa zwrotu opłaty narusza prawo, winien był najpierw wezwać na piśmie Starostę do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym otrzymał negatywne stanowisko (a więc do 18 grudnia 2009 r.). Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi na to wezwanie skarżący mógł wnieść skargę do sądu - w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia kolejnego pisma. Błąd został spowodowany przez organ który wadliwie pouczył skarżącego. W konsekwencji jednak skarżący nie może w tej chwili wezwać Starostę do usunięcia naruszenia prawa, bowiem upłynął już termin czternastu dni od dnia, w którym otrzymał negatywne stanowisko (pismo z dnia 30 listopada 2009 r.). Bez tego wezwania skarżący zaś nie może skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego. Problematyczna jest kwestia możliwości przywrócenia terminu do dokonania tej czynności, bowiem nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, przewidujące taką instytucję. W ocenie sądu nie ma jednak potrzeby sięgania w tej sprawie do analogii i posiłkowe posługiwanie się przepisami innych ustaw, bowiem w tym konkretnym wypadku uchybienie terminu nie powoduje w zasadzie dla strony żadnych ujemnych skutków, poza kilkutygodniowym przedłużeniem postępowania. Nie ma przeszkód, aby skarżący ponownie wszczął całą procedurę, a organ tym razem prawidłowo i szybko ją przeprowadził. W tym celu skarżący powinien raz jeszcze złożyć do Starosty wniosek o zwrot opłaty, a jeżeli znów uzna, że stanowisko zajęte przez organ jest wadliwe, wezwie on organ do usunięcia naruszenia prawa, zaś po uzyskaniu odpowiedzi będzie mógł wnieść skarg do sądu. Organ mając na względzie, że czynności są powtarzane z powodu jego błędu, będzie dokonywał wszystkich czynności w sposób szczególnie szybki i dokładny. W chwili obecnej jednak skarga do sądu jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.