III SA/Lu 502/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie : rozstrzygnięcia sporu o właściwość p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia "[...]"nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku Starosty z 6 sierpnia 2007 r. o rozstrzygnięcie sporu miedzy Wójtem Gminy a Starostą o właściwość w sprawie załatwienia wniosku J. Ł. o wyrażenie zgody na wjazd pojazdów o ponadnormatywnym ciężarze na drogę gminną, na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazało jako organ właściwy do rozpatrzenia ww. wniosku Starosty . Pismem z dnia 4 września 2007 r. Starosta wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Lublinie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, że skarżący jako organ administracji publicznej pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga Starosty z uwagi na niezaskarżalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu o właściwość, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Fakt wniesienia skargi przez organ pierwszej instancji, jakim według Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest Starosta, nie ma wobec powyżej wskazanej przyczyny odrzucenia skargi – znaczenia. W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Należy podnieść, że zgodnie z przepisem art. 3 § 1 cytowanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Skarżone przez Starostę postanowienie nie należy do żadnej z powyżej wymienionych kategorii, w szczególności nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygającym sprawę co do istoty. Ponadto ani Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), ani żadna inna szczególna wobec Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawa nie przewiduje właściwości sądu administracyjnego do skontrolowania tego postanowienia. Na przytoczenie zasługuje w tym miejscu stanowisko prof. B. Adamiak wyrażone w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 160), w myśl którego postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia sporu nie jest postępowaniem administracyjnym, nie dotyczy bowiem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej, a jedynie ustalenia właściwości organu do prowadzenia tego postępowania (...). Na takie rozstrzygnięcie nie przysługują środki w administracyjnym toku instancji ani skarga do sądu administracyjnego; nie wyklucza to jednak związania organów pozostających w sporze z treścią rozstrzygnięcia, jakim jest wskazanie konkretnego organu właściwego do załatwienia sprawy administracyjnej (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 205). W związku z powyższym stwierdzić należy, że postanowienie z dnia 10 sierpnia 2007 r. nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygającym sprawę co do istoty, w związku z czym sprawa ta nie podlega w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – właściwości sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zapatrywanie sądu w tym względzie nie ma wpływu fakt, że Samorządowego Kolegium Odwoławczego nieprawidłowo nadało swemu rozstrzygnięciu formę postanowienia. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.