III SA/Lu 507/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej – w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. B. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej. Pismo to nadane zostało do Sądu w urzędzie pocztowym w dniu 2 sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej – k. 6). W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 27 czerwca 2011 r. na adres reprezentującego go w przedmiotowej sprawie pełnomocnika – M. G. Z uwagi na jego częste pobyty za granicą, skarżący otrzymał decyzję już po upływie terminu właściwego do złożenia skargi. W ocenie B. C. powyższe wyklucza jego winę w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem skarżący złożył skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości. Ponieważ skarga wraz z wnioskiem zostały wniesione bezpośrednio do Sądu, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 sierpnia 2011 r. przesłano skargę wraz z załącznikami do organu celem podjęcia dalszych działań. Z akt sądowych wynika, że przesyłka została wysłana za pośrednictwem poczty w dniu 9 sierpnia 2011 r. W następstwie tych czynności organ nadesłał skargę wraz z odpowiedzią oraz aktami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z przepisem art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z przepisu art. 85 p.p.s.a. wynika, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W rozpoznawanej sprawie B. C. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim przeszkoda uniemożliwiająca skarżącemu zachowanie terminu nie miała charakteru nagłego. Jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wspomnianą przeszkodą było odebranie korespondencji przez pełnomocnika i nieprzekazanie jej niezwłocznie skarżącemu. W okolicznościach takich skarżący upatruje brak swej winy w uchybieniu terminu. Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim należy zauważyć, że doręczenie skarżącemu decyzji –Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. – było w pełni skuteczne. W aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo ogólne udzielone przez skarżącego M. G. upoważniające go m.in. "do odbioru wszelkiej korespondencji, pism i przesyłek (...)" (pełnomocnictwo – k. 7 akt administracyjnych). Przesyłkę zawierającą decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. w dniu 27 czerwca 2011 r. M. G. odebrał osobiście. Została ona zatem skutecznie doręczona pełnomocnikowi. W toku postępowania administracyjnego strona nie informowała organu o odwołaniu pełnomocnictwa. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarżący mając świadomość, że kierowana do niego korespondencja będzie przesyłana na adres pełnomocnika, akceptował ten stan z wszelkimi konsekwencjami dotyczącymi skuteczności i terminów doręczeń kierowanej do niego korespondencji (art. 40 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu, wina osoby, której strona powierzyła jako pełnomocnikowi odbieranie korespondencji dla strony przeznaczonej, uniemożliwia przyjęcie braku winy strony w uchybieniu terminu. W efekcie ocena istnienia, bądź braku winy w uchybieniu terminu, odnosić się musi również do takiej osoby (pełnomocnika). Tymczasem, ani we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ani też w żadnym innym piśmie skarżący nie wskazał na konkretne okoliczności (poza częstymi pobytami za granicą w bliżej nieokreślonych okresach czasu), które mogłyby świadczyć o braku winy pełnomocnika w spóźnionym przekazaniu mocodawcy przesyłki z dnia 20 czerwca 2011 r., czego konsekwencją było uchybienie terminu do wniesienia skargi. Należało we wskazanych okolicznościach przyjąć, że skarga została wniesiona po terminie w sposób zawiniony. Zaznaczyć trzeba, że postępowanie przed sądem ma charakter skargowy, tym samym inicjatywa jego wszczęcia należy do strony wnoszącej skargę ewentualnie do innych uczestników postępowania, jeżeli wynik postępowania dotyczy ich interesów prawnych. Ochrona interesu prawnego wnoszącego skargę, wymaga jego własnej aktywności i zachowania należytej staranności, jeśli nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata albo radcy prawnego). Ponieważ zasada należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych została w tych warunkach naruszona, dlatego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. zdanie drugie orzekł jak w postanowieniu.