III SA/Lu 508/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej oddala skargę. Decyzją z dna [...] września 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 8 ust. 5 i ust. 5a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie odmowy wydania karty parkingowej - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją odmówiono skarżącemu wydania karty parkingowej, stwierdzając, że dołączone do wniosku o jej wydanie orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nr [...] z dnia 15 lipca 1999 r. nie stanowi podstawy do wydania pozytywnej decyzji. Organ powołał się na art. 8 ust. 5 i ust. 5a Prawa o ruchu drogowym, jak też przepisy szczególne, tj. art. 5 i 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.). Organ uznał, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nie zostało wydane przez organ rentowy w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a ponadto zostało wydane po dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. po dniu 1 stycznia 1998 r.), nie jest więc równoważne z orzeczeniami o niepełnosprawności. Skarżący powinien więc w celu otrzymania karty parkingowej wystąpić uprzednio z wnioskiem do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Organ pierwszej instancji podzielił stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2007 r. (IV SA/Po 58/07), że osoby posiadające orzeczenia o niepełnosprawności wydane przez odpowiednie jednostki organizacyjne MSWiA po dniu 1 stycznia 1998 r. powinny wystąpić z wnioskiem do powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący stwierdził, że nie zgadza się z wywodami przedmiotowej decyzji, zaś powołanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uznał za nieporozumienie. Ponadto opisał swój stan zdrowia świadczący o niepełnosprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie wskazało, że nie ma wątpliwości, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną o obniżonej sprawności ruchowej kończyny dolnej. Nie spełnia on jednak przesłanki wydania osobie niepełnosprawnej karty parkingowej przewidzianej w art. 8 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, a mianowicie nie legitymuje się ważnym orzeczeniem o zaliczeniu do znacznego, umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R lub N, wydanym przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, albo też orzeczeniem wydanym przez organy rentowe równoważnym na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności. Orzeczenie nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nie zostało wydane przez organ rentowy w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, a ponadto zostało wydane po dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. po dniu 1 stycznia 1998 r.), nie jest więc równoważne z orzeczeniami o niepełnosprawności wskazanymi w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Organ II instancji podkreślił, że nie podważa statusu skarżącego jako osoby niepełnosprawnej, lecz realizuje przepisy ustawy, których zasadności wydania i celowości treści normatywnej organy administracji publicznej orzekające w tej sprawie w żaden sposób kwestionować nie mogą. Na decyzję tę strona złożyła skargę sądową wnosząc o jej uchylenie decyzji w całości i nakazanie wydania karty parkingowej. Skarżący podniósł, że naruszenie jego stanu zdrowia ma charakter nieodwracalny a organ emerytalno – rentowy uznał I grupę inwalidzką zgodnie z przepisami obowiązującymi w resorcie MSWiA. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Fakty podawane przez skarżącego nie są kwestionowane przez organy, a zatem niesporne jest, że naruszenie jego stanu zdrowia ma charakter nieodwracalny, zaś organ orzekający uznał I grupę inwalidzką zgodnie z przepisami obowiązującymi w resorcie MSWiA. Skarżący błędnie jednak pojmuje ustawowe przesłanki wydania karty parkingowej, zarzucając organom działanie niezgodne z prawem, przy czym nie wskazuje konkretnego naruszenia przepisów prawa, lecz podnosi nieracjonalność takiego prawa. Adresatem tego rodzaju zarzutu nie może być jednak organ stosujący prawo. Trafnie organy decyzyjne wskazały, że podstawą wydania karty parkingowej jest niepełnosprawność wnioskodawcy, ale musi ona być potwierdzona w sposób wskazany w ustawie. Skarżący legitymuje się orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA wydanym w dniu 15 lipca 1999 r. na podstawie przepisów branżowych. Skutki orzeczeń o niepełnosprawności, wydanych na podstawie innych przepisów niż ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i przez inne organy niż zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, są częściowo - na mocy przepisów tejże ustawy, zrównane z orzeczeniami wydawanymi na gruncie tej ustawy (zob. art. 5 dotyczący orzeczeń lekarskich orzeczników ZUS i art. 62 dotyczący orzeczeń różnych organów orzekających o grupie inwalidzkiej przed 1998 r.). Jednak zgodnie z art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej - każde orzeczenie organu innego niż zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności – o ile ma służyć dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów, wymaga odrębnego ustalenia przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w zakresie stopnia niepełnosprawności. Reguła ta bywa złagodzona, bowiem ustawa Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania wskazywała (art. 8 ust. 5), że kartę wydaje się niepełnosprawnym, którzy legitymują się nie tylko ważnym orzeczeniem wydanym przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności o zaliczeniu do znacznego, umiarkowanego lub lekkiego stopnia niepełnosprawności. Karta może być również wydana niepełnosprawnemu, który legitymuje się orzeczeniem wydanym przez organy rentowe, równoważnym na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności. Za zrównane z orzeczeniami zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności należy uznać orzeczenia lekarzy orzeczników ZUS, czy orzeczenia o zaliczeniu do grupy inwalidzkiej sprzed 1 stycznia 1998 r., gdyż konkretne przepisy zrównują te orzeczenia (art. 5 i art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej). W myśl art. 8 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym takie orzeczenia są więc wystarczające do wydania karty parkingowej. Gdyby więc orzeczenie jakim dysponuje skarżący, zostało wydane przed dniem 1 stycznia 1998 r., to zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób – skarżący jako osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy została zaliczona do jednej z grup inwalidów, byłby osobą niepełnosprawną w rozumieniu tej ustawy, a zatem uprawnioną do otrzymania karty parkingowej na mocy art. 8 ust. 5 ustawy Prawo ruchu drogowym. Natomiast inne orzeczenia – w tym wydane po 1 stycznia 1998 r. orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA o uznaniu I grupy inwalidzkiej – w braku przepisów szczególnych, nie są zrównane z orzeczeniami wydawanymi na gruncie tej ustawy, a zatem nie upoważniają do wydania karty parkingowej bez odrębnego ustalenia przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w zakresie stopnia niepełnosprawności, zgodnie z art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej .... Badając zatem czy orzeczenie o stanie zdrowia wydane przez inny organ niż zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności upoważnia do wydania karty parkingowej, organy orzekające w sprawie trafnie wzięły pod uwagę nie tylko jego treść, ale i to, czy jest ono na mocy przepisów szczególnych równoważne z orzeczeniami o niepełnosprawności. Podsumowując - skarżący został uznany za inwalidę po dniu 1 stycznia 1998 r., a jednocześnie uznanie to nie nastąpiło na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, zgodnie z art. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (a więc na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, ani przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych). Zatem do skarżącego nie mają zastosowania przepisy art. 5, ani art. 62 ustawy - zrównujące tego rodzaju orzeczenia z orzeczeniami wydawanymi na gruncie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej Również przepisy branżowe nie zawierają przepisu, który zrównywałby orzeczenia komisji MSWiA z orzeczeniami zespołów orzekających do spraw niepełnosprawności. Dlatego brak było podstaw do uznania, że przed wydaniem karty nie zachodzi potrzeba odrębnego ustalenia przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności w zakresie stopnia niepełnosprawności. Oparcie się przez organy orzekające w sprawie na tej skomplikowanej regulacji prawnej niesłusznie zostało odebrane przez skarżącego jako próba kwestionowania jego inwalidztwa. Podważane przez skarżącego decyzje ani nie stwierdzają, że stan zdrowia skarżącego nie upoważnia go do otrzymania tej karty, ani nie podważają decyzji branżowego organu emerytalno – rentowego, na którą skarżący się powołuje. Są one wynikiem niezastosowania się przez skarżącego do procedury ustalonej przez ustawodawcę i wiążącej organy orzekające w sprawie. Tym samym skarżący, mimo, że jest inwalidą I grupy zachowującym uprawnienia związane z tym stanem, zgodnie z przepisami "branżowymi", tj. ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) - Dz. U. z 2004 r. nr 8 poz. 67, to nie ma ustalonego statusu osoby niepełnosprawnej w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej lub statusu zrównanego na podstawie przepisów szczególnych. Sąd potwierdza zatem trafność wywodów organów administracji, a skargę uznaje za niezasadną. Nie stwierdzając zaś innych naruszeń prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) sąd skargę oddalił.