III SA/Lu 510/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "organ I instancji") z [...] maja 2019 r., nr [...], o nałożeniu na [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kary pieniężnej w wysokości 5 800 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w sprawie, w której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] lutego 2019 r. w miejscowości C. N. na drodze krajowej nr 12 przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Man o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki BC-LDS o numerze rejestracyjnym [...] Łączna dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym pojazdem kierował J. S., który w imieniu przedsiębiorstwa [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z B. do L.. Kontrola została udokumentowana protokołem [...] z [...] lutego 2019 r. Kontrola wykazała, że w okresie od 29 stycznia 2019 r. godz. 12:37 do 4 lutego 2019 r. godz. 12:37 kierowca powinien był rozpocząć odpoczynek w wymiarze minimum 24 godzin. Tymczasem kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy dopiero o godz. 19:33 w dniu 4 lutego 2019 r., przez co doszło do przekroczenia 6 okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 6 godzin 56 minut. W trakcie kontroli kierujący pojazdem nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Organ I instancji wezwał skarżącą do wskazania osoby zarządzającej transportem, której powierzono kierowanie operacjami transportowymi. Wobec braku odpowiedzi na to wezwanie organ I instancji zawiadomił spółkę o ujawnieniu dodatkowego naruszenia, tj. naruszenia polegającego na niewskazaniu na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli. Wówczas pismem z 3 kwietnia 2019 r. skarżąca poinformowała, że kierowanie operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie powierzono V. R.. Organ ustalił jednak, że osobami zarządzającymi transportem są w skarżącej spółce J. G. i P. O., a nie V. R.. Organ stwierdził w związku z tym, że skarżąca dopuściła się naruszenia, polegającego na niewskazaniu, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi poddanymi kontroli. Decyzją z [...] maja 2019 r. organ I instancji nałożył na [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") karę pieniężną w wysokości 5 800 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm.), dalej: "u.t.d.", tj.: 1. niewskazanie na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli – naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy, lp. 1.13; 2. przekroczenie przez kierowcę 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: a) o czas do mniej niż 3 godziny; b) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin - naruszenie określone w załączniku nr 3, lp. 5.10.1 i lp. 5.10.2. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wskazała dwóch zarządzających transportem: J. G. i P. O.. Jednocześnie wyjaśniła, że ze względu na dużą flotę osoby te przekazują część swoich obowiązków dyspozytorom, którzy mają w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać operacjami transportowymi. W dniu kontroli dyspozytorem był V. R.. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE stwierdził, że spółka wskazała osobę, która nie jest zarządzającym transportem i nie podała, czy za operacje transportowe z okresu kontroli odpowiada J. G., czy P. O.. W ocenie organu II instancji za powyższe naruszenie prawidłowo nałożona została kara pieniężna w wysokości 5 000 zł. za naruszenie określone w lp.1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku organ odwoławczy odwołał się do treści art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 i podkreślił, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy J. S. wykazała, że kierowca rozpoczął kolejny odpoczynek tygodniowy dopiero o godz. 19:33 w dniu 4 lutego 2019 r., zamiast o godzinie 12:37. Przekroczenie wyniosło więc 6 godzin 56 minut. W ocenie organu II instancji kara pieniężna w wysokości 800 zł została nałożona na skarżącą prawidłowo, ponieważ w trakcie kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92 b u.t.d. ze względu na fakt, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi normami czasu pracy kierowców. Brak jest także podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W skardze na decyzję organu II instancji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 3. art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 4. art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wymienione w treści decyzji naruszenie dotyczące niewskazania osoby zarządzającej, wynika z niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, zgromadzenia uszczuplonego materiału dowodowego, rażącej i wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego. Skarżąca zakwestionowała zasadność wezwania jej do wskazania zarządzającego transportem oraz ocenę, że wskazanie innej osoby niż ujawniona jako zarządzający transportem stanowi naruszeni podlegające karze pieniężnej. Podniosła również zarzuty dotyczące stosowania przepisów prawa Unii Europejskiej, podczas gdy kontrolowany przewóz wykonywany był w ramach krajowego transportu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kara ta nałożona została na skarżącą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.), w skrócie "u.t.d.". Ustawa ta określa zasady podejmowania i wykonywania: krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawa określa również odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, b) kierowców, c) osób zarządzających transportem, d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym Przepis art. 4 pkt 1 u.t.d. stanowi, że krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 6a u.t.d., pod pojęciem przewozu drogowego rozumie się transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Artykuł 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, że rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Rozporządzenie stosuje się, niezależnie od kraju rejestracji pojazdu, do przewozu drogowego wykonywanego wyłącznie na terytorium Wspólnoty (art. 2 ust. 2 lit. a). Nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przewóz, wykonywany zespołem pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony w ramach działalności gospodarczej skarżącej spółki, stanowił transport drogowy w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów. Przewóz ten podlegał zatem przepisom ustawy o transporcie drogowym oraz przepisom wymienionym w art. 4 pkt 22 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych. W art. 4 pkt 22 u.t.d. wymienione są m.in. przepisy powołanego już wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a także przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14 listopada 2009 r., str. 51, z późn. zm.), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L 300 z 14 listopada 2009 r., str. 72, z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 2 lipca 2010 r., str. 16) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", które to przepisy określają podstawowe zasady dotyczące wykonywania przewozów drogowych rzeczy, czas prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy odpoczynku oraz wymagania dotyczące urządzeń rejestrujących stosowanych w pojazdach wykonujących przewozy drogowe. Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącej, że w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy, zastosowanie więc powinny mieć w ocenie skarżącej tylko przepisy prawa polskiego. Wyjaśnić również należy, że akty unijne, mające rangę rozporządzenia mają zasięg ogólny, wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich (art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Wbrew zatem stanowisku skarżącej, żadne z rozporządzeń unijnych mających zastosowanie w sprawie niniejszej nie wymagało wprowadzenia do polskiego porządku prawnego dodatkowym krajowym aktem prawnym. W rozporządzeniu nr 1071/2009 określone zostały warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Jednym z tych warunków jest wyznaczenie zarządzającego transportem. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy Wyznaczenie zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie transportu drogowego ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami unijnymi i krajowymi z zakresu transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b), tj. cieszy się dobrą reputacją i lit. d), tj. posiada wymagane kompetencje zawodowe i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu art. 4, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b), czyli cieszącą się dobrą reputacją i w art. 3 ust. 1 lit. d), czyli posiadającą wymagane kompetencje zawodowe oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (art. 4 ust. 3). Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (art. 4 ust. 4). Ponadto, zgodnie z art. 7c. u.t.d., mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z przytoczonych przepisów wynika, że wyznaczenie zarządzającego lub zarządzających transportem i ujawnienie tej osoby lub osób organom wydającym zezwolenie i organom kontrolnym jest obowiązkowe. Funkcja zarządzającego transportem wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, a także osoba, o której mowa w art. 7c, ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń określa załącznik nr 3 do ustawy. W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie wskazała, na żądanie organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli, co stanowi naruszenie określone w lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z akt sprawy, organ pismem z [...] lutego 2019 r. (k. 32 akt adm.) wezwał skarżącą spółkę do wskazania zarządzającego transportem. Skarżąca w ogóle na to wezwanie nie zareagowała i nie wskazała zarządzającego transportem, mimo że pouczona została o skutkach niewykonania wezwania, w szczególności o grożącej karze pieniężnej za naruszenie określone w lp. 1.13 załącznika nr 3 do ustawy. Dopiero zawiadomienie o ujawnieniu naruszenia polegającego na niewskazaniu zarządzającego transportem (pismo organu z [...] marca 2019 r. – k. 35 akt adm.) spowodowało reakcję spółki. Jak wynika jednak z akt sprawy, skarżąca pismem z [...] kwietnia 2019 r. (k. 38 akt adm.), a więc wystosowanym po upływie ponad miesiąca od otrzymania wezwania, wskazała, że zarządzającym transportem jest V. R., bez bliższego określenia jego statusu, w szczególności nie wskazując, czy jest to zarządzający transportem ujawniony w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego, wyznaczony na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, czy też na podstawie umowy. Z akt sprawy wynika również, że organ ustalił na podstawie wpisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego, że osoba wskazana przez skarżącą nie jest zarządzającym transportem w kontrolowanym przedsiębiorstwie, ujawnionym w rejestrze, a są nimi dwie inne osoby: J. G. i P. O. (k. 29 akt adm.). Dawało to organowi podstawę do stwierdzenia, że skarżąca nie wskazała, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli. Nie może być bowiem uznane za wykonanie wezwania wskazanie innej osoby niż ujawniona w rejestrze, w dodatku bez jakiegokolwiek uzasadnienia uznania tej osoby za wykonującą funkcję zarządzającego transportem. Słusznie zwraca również uwagę organ odwoławczy, że nie jest wystarczające wskazanie w odwołaniu dwóch osób rzeczywiście pełniących funkcje zarządzających transportem i ujawnionych w rejestrze, tj. J. G. i P. O.. Pomijając już fakt, że skarżąca nie wykonała wezwania organu w zakreślonym terminie, a osoby te wskazała już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, zauważyć należy, że podając w odwołaniu nazwiska tych dwóch osób nie wskazała skarżąca, której z nich powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli. Kontrola miała miejsce [...] lutego 2019 r. i dotyczyła zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Man o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki BC-LDS o numerze rejestracyjnym [...], którymi wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy z B. do L.. Skarżąca powinna była więc wskazać, która z wymienionych wyżej osób zarządzała operacjami transportowymi w tym dniu, w szczególności zaś przewozem wykonywanym zespołem pojazdów poddanych kontroli. Organ nie miał obowiązku prowadzenia w tym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego i wzywania skarżącej po raz kolejny do wskazania zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli. Już treść pierwszego wezwania była jasna i nie budziło wątpliwości, w jaki sposób wezwanie to powinno być wykonane. Nie sposób ponadto zauważyć, że skarżąca jako podmiot profesjonalnie zajmujący się transportem drogowym powinna znać obowiązki i warunki wykonywania przewozów. Należy podkreślić, że obowiązujące przepisy nie przewidują scedowania zadań przez zarządzającego transportem na inne osoby, w szczególności zaś na dyspozytorów zatrudnionych w przedsiębiorstwie. Nieformalna umowa zarządzającego transportem z jednym z pracowników co do nadzoru nad konkretną operacją transportową nie zwalnia zarządzającego transportem od odpowiedzialności przewidzianej w ustawie. Jak już była o tym mowa, funkcja zarządzającego transportem wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Z tego względu przepisy rozporządzenia nr 1071/2009 wymagają, by funkcję tę pełniła osoba cieszącą się dobrą reputacją i posiadająca wymagane kompetencje zawodowe. Zarządzający transportem wyznaczony na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia to osoba, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa i ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający w szczególności na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza. Natomiast zarządzający transportem wyznaczony na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia to osoba uprawniona na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy, przy czym umowa wiążąca przedsiębiorcę z tą osobą powinna precyzować zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określać zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Bezpodstawny jest więc zarzut skarżącej, że prawidłowo wskazała jako zarządzającego operacjami transportowymi w dniu kontroli dyspozytora V. R., skoro skarżąca nie wykazała, by był on osobą zarządzającą transportem, spełniającą warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia, uprawnioną do wykonywania zadań na podstawie umowy, określającej zakres jego obowiązków. Skarżąca nie przedstawiła również żadnego dowodu na okoliczność, że V. R. jest osobą wyznaczoną w drodze umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu skarżącej spółki na podstawie art. 7c u.t.d. Zarzut naruszenia tego przepisu jest więc bezpodstawny. Kara za naruszenie określone pod pozycją 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożona została zatem prawidłowo. Wysokość tej określona została sztywno i wynosi ona 5000 zł. Organ miał zatem obowiązek nałożenia kary w tej właśnie wysokości. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują miarkowania wysokości kary. Przepisy Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie: k.p.a.) nie mają natomiast w sprawie niniejszej zastosowania, z uwagi na uregulowanie w ustawie o transporcie drogowym zarówno przesłanek wymiaru kary, jak i odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189a § 2 k.p.a.). Nie jest zrozumiały zarzut skarżącej, że organ dążył do ukarania zarządzającego transportem za naruszenie polegające na braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacja, braku poleceń lub niewłaściwych poleceniach dla kierowcy - w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i w tym celu wezwał skarżącą do wskazania zarządzającego transportem. Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenie obowiązków i warunków przewozu wynika z art. 92a ust. 2 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie organ nie stosował tych przepisów, skarżąca nie może więc podnosić zarzutów dotyczących naruszenia określonego w lp. 15 załącznika nr 4 do u.t.d. Tylko ubocznie zauważyć, że wprawdzie kara za to naruszenie byłaby – jak podkreśla skarżąca niższa – jednak naruszenie przypisywane zarządzającemu transportem kwalifikowane jest jako bardzo poważne naruszenie (BPN), zgodnie z poz. 1.33 załącznika I do rozporządzenia Komisji nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z dnia 19 marca 2016 r., s. 8), co skarżąca zdaje się przeoczyła. Skarżąca nie kwestionuje naruszenia polegającego na przekroczeniu przez kierowcę 6 okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 6 godzin 56 minut, zbędne jest więc powtarzanie ustaleń organu w tym zakresie. Naruszenie to jest zresztą oczywiste, wynika bowiem z danych zawartych w karcie kierowcy. Kara za naruszenie określone w lp. 5.10 pkt 1 i 2 załącznika nr 3 w wysokości łącznie 800 zł wymierzona została zatem prawidłowo. Prawidłowe jest także stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d,, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Żadne przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie nie zostały w sprawie niniejszej wykazane. W szczególności nie wykazała skarżąca, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Należy zauważyć, że skarżąca, mimo prawidłowego doręczenia wezwania do wskazania zarządzającego transportem, świadomie wezwania nie wykonała. Nie istniały bowiem żadne przeszkody do wykonania żądania organu. Także późniejsze pisma skarżącej świadczą o tym, że skarżąca miała wpływ na powstanie naruszenia, była bowiem podmiotem zobowiązanym do wykonania wezwania i mogła je wykonać. Wiedziała bowiem, kto jest zarządzającym transportem w spółce. Naruszenie nie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. Co do naruszenia dotyczącego przekroczenia okresów rozpoczęcia odpoczynku przez kierowcę skarżąca żadnych okoliczności usprawiedliwiających to naruszenie nie powoływała. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów co braku podstaw do zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Postępowanie nie było też prowadzone z naruszeniem art. 8 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżąca powiadamiana była o wszystkich podejmowanych przez organ czynnościach i miała możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Przedstawia stan faktyczny sprawy i dowody, na podstawie których stan ten został ustalony. Przekonująco wyjaśnia podstawy rozstrzygnięcia. Argumentacja jest przejrzysta i zrozumiała. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest więc nieuzasadniony. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny L. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).