III SA/Lu 510/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], nakładającą na L. M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w M. karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] października 2019 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], którym był wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy. Pojazdem kierował D. W.. Kontrolowany przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz L. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M.. W wyniku kontroli stwierdzono, że przedmiotowy pojazd był wyposażony wyłącznie w tachograf analogowy marki [...], nr [...]. Natomiast pojazd nie był wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy). Na podstawie okazanego przez kierowcę dowodu rejestracyjnego ustalono, że pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu [...] maja 2006 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm., dalej jako "u.t.d.") oraz lp. 6.1.1 załącznika nr [...] do tej ustawy nałożył na L. M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Uzasadniając obowiązek wyposażenia samochodu w tachograf cyfrowy organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na treść art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L.2006.102.1 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006"). Na mocy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 przepis art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 2135/98 otrzymał nowe brzmienie, w świetle którego od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia nr 561/2006 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, czyli w tachografy cyfrowe. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r. Zatem powyższy wymóg obowiązuje od dnia 1 maja 2006 r. Organ wskazał jednocześnie, że przepisy załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85 nadal obowiązują przejściowo, na co wskazuje przepis art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014"). W ocenie organu pierwszej instancji, skoro kontrolowany ciągnik samochodowy o nr rej. [...] został po raz pierwszy dopuszczony do ruchu w dniu [...] maja 2006 r., to powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. W odwołaniu od powyższej decyzji L. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie kwestionowała braku w pojeździe tachografu cyfrowego. Natomiast w ocenie skarżącej niezamontowanie wskazanego urządzenia nie stanowi okoliczności niezgodnej z prawem. Pojazd został zarejestrowany w dniu [...] maja 2006 r. Rejestracja w formie decyzji administracyjnej przesądza o dopuszczeniu pojazdu do ruchu po drogach publicznych zgodnie z prawem. Wydanie decyzji w przedmiocie rejestracji poprzedzają czynności sprecyzowane szczegółowo w treści instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów, stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Niezależnie od powyższego od chwili rejestracji pojazd przeszedł kilkanaście kontroli okresowych i żadna z nich nie wykazała nieprawidłowości w zakresie wyposażenia pojazdu. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. b i lit. h u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 165/2014 lub aktów wykonawczych do tego rozporządzenia. Obowiązek wyposażenia pojazdu dopuszczonego po raz pierwszy do ruchu w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 wynika z art. 3 rozporządzenia nr 165/2014, w związku z art. 29 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006. Stosownie do treści art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, który wszedł w życie w dniu 1 maja 2006 r. pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Z powyższymi przepisami koresponduje treść lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., który wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu sankcjonuje karą pieniężną w wysokości [...] zł. Zdaniem organu nie ma znaczenia podnoszona w odwołaniu okoliczność, że pojazd został fabrycznie wyposażony w tachograf analogowy oraz że przeszedł procedurę rejestracyjną. Żadne badanie techniczne o pozytywnym wyniku ani kalibracja tachografu nie sanuje stanu bezprawności, to jest nie zwalnia podmiotu wykonującego przewóz z obowiązku wyposażenia pojazdu w tachograf cyfrowy. Zgodnie z powołanymi przepisami strona powinna wymienić tachograf analogowy na tachograf cyfrowy. Okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nie były okolicznościami, których skarżąca spółka nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. L. M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. art. 92 ust. 1 i 3 u.t.d. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 2135/98 w brzmieniu nadanym art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, poprzez jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz nałożenie w wyniku przeprowadzonej kontroli kary pieniężnej za rzekome naruszenie przez skarżącą obowiązków lub warunków przewozu drogowego, poprzez brak zamontowania w kontrolowanym pojeździe marki [...] nr rej. [...] tachografu cyfrowego; 2. § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach w związku z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuwzględnienie faktu przeprowadzenia przez organ rejestrujący pojazd marki [...] nr rej. [...] okoliczności skontrolowania przez ten organ cech pojazdu, w tym jego danych technicznych (obejmujących również rodzaj zamontowanego tachografu) i dopuszczenie przedmiotowego pojazdu do ruchu po drogach publicznych zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego; 3. § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, poprzez jego niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie w toku analizowania stanu faktycznego sprawy faktu wielokrotnego przeprowadzania przez skarżącego w okresie od 2007 r. do 2019 r. badania technicznego pojazdu marki [...] nr rej. [...], a w konsekwencji nieuzasadnione nieprzyjęcie dla potrzeb niniejszej sprawy skutków prawnych wynikających z powyższego stanu rzeczy, a dotyczących uznania, że badania techniczne (okresowe) pojazdu, zgodnie z brzmieniem § 1 rozporządzenia, polegające na sprawdzeniu czy pojazd odpowiada warunkom technicznym prawa powszechnie obowiązującego, stanowiły podstawę do przyjęcia, że pojazd w dniu kontroli spełniał normy zgodności z prawem stanu technicznego pojazdu; 4. art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a., poprzez rażące naruszenie przez wydającego decyzję generalnej zasady prawdy obiektywnej, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych oraz zasady pogłębiania zaufania, poprzez ich niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy i mimo istnienia oczywistych wątpliwości prawnych związanych z oceną sytuacji, w jakiej znalazła się strona skarżąca, nie poczynił starań w celu wyjaśnienia tej kwestii z uwzględnieniem okoliczności prawnych dotyczących skarżącej, a dotyczących dopuszczenia pojazdu do ruchu w drodze prawomocnej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie rejestracji pojazdu i dopuszczenia go do ruchu po drogach publicznych. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiot skargi wniesionej w niniejszej sprawie stanowi decyzja Inspektor Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję nakładającą na stronę skarżącą – L. M. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Podstawę nałożenia kary stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z przepisu tego wynika, że co do zasady każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym. Nie budzi wątpliwości, że przewóz skontrolowany w okolicznościach niniejszej sprawy wykonywany był pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie zachodziło zatem wyłączenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Na mocy art. 1 ust. 2 pkt 2 tej ustawy podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litery a-y u.t.d. Do przewozów wykonywanych pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony stosuje się rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, wymienione w art. 4 pkt 22 lit. b u.t.d. Przepis art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że ma ono zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego nakłada obowiązek stosowania tachografów w pojazdach wykonujących przewozy drogowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Nie ulega zatem wątpliwości, że w kontrolowanym pojeździe, wykonującym przewóz drogowy rzeczy, powinien być zainstalowany tachograf. Strona skarżąca nie kwestionuje tego obowiązku. W stanie faktycznym sprawy pozostaje także poza sporem, że skontrolowany pojazd, którym był wykonywany przewóz w imieniu i na rzecz skarżącej, był wyposażony w tachograf analogowy marki [...], nr [...]. Natomiast pojazd nie był wyposażony w tachograf cyfrowy, a skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że w kontrolowanym pojeździe powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy, a nie tachograf analogowy. Sąd podziela stanowisko organu, że w kontrolowanym pojeździe, którym wykonywany był przewóz drogowy rzeczy, powinien być zainstalowany tachograf cyfrowy. Obowiązek instalowania w pojazdach dopuszczonych po raz pierwszy do ruchu po 1 maja 2006 r. tachografów cyfrowych wynika z rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 z dnia 24 września 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 (Dz.U.UE.L.1998.274.1 z późn. zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a powołanego rozporządzenia, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Powyższe brzmienie przepisu art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 2135/98 zostało nadane na mocy przepisu art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, który wszedł w życie – zgodnie z art. 29 rozporządzenia – z dniem 1 maja 2006 r. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że po dniu 1 maja 2006 r. wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe, przewidziane w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31 grudnia 1985 r., s. 8), do którego odwołuje się art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98, zostało wprawdzie uchylone z dniem 2 marca 2016 r. przez rozporządzenie nr 165/2014, jednak zgodnie z art. 46 rozporządzenia nr 165/2014, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014. Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że kontrolowany pojazd powinien być wyposażony w tachograf cyfrowy, ponieważ został zarejestrowany po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. Okoliczność zarejestrowania pojazdu po raz pierwszy w dniu [...] maja 2006 r. wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz zapisów w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (k. 4 i k. 9 akt sprawy). Nie jest też kwestionowana przez stronę skarżącą. Tylko zaś w sytuacji zarejestrowania pojazdu przed 1 maja 2006 r. skarżąca mogłaby nadal korzystać z tachografu analogowego, o ile byłby on sprawny i nie podlegałby wymianie. Argument, że w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu w dniu [...] maja 2006 r. została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie jego rejestracji, dopuszczająca przedmiotowy pojazd do ruchu po drogach publicznych, nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że rodzaj tachografu nie jest wskazywany w dowodzie rejestracyjnym i możliwość zarejestrowania pojazdu nie jest uzależniona od rodzaju tachografu. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Obowiązek zainstalowania tachografu dotyczy zatem pojazdów używanych do wykonywania transportu drogowego. Z protokołu kontroli bezsprzecznie wynika, że kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz drogowy rzeczy. Strona skarżąca miała wiedzę, że pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. Zatem powinna była wyposażyć pojazd w tachograf cyfrowy. Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że z uwagi na dopuszczenie pojazdu do ruchu po drogach publicznych na mocy decyzji rejestrującej pojazd, w stanie faktycznym sprawy nie znajduje zastosowania art. 2 ust. 1 lit a rozporządzenia nr 2135/98 w brzmieniu nadanym mu przez art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, natomiast w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 2135/98 sprzed jego zmiany, a wobec faktu, że tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe nie został uszkodzony, jego wymiana w świetle przepisów prawa nie była konieczna. Jako nieuzasadniony należy też ocenić zarzut strony odwołujący się do okoliczności wykonywania okresowych badań pojazdu stosownie do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 z późn. zm.). Zgodnie z treścią przywołanych w skardze przepisów § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. g tego rozporządzenia, zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje, między innymi, sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu (§ 2 ust. 1 pkt 2) oraz sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym między innymi sprawdzenie i ocenę stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia (§ 2 ust. 1 pkt 3 lit. g rozporządzenia). Jednakże z przepisów rozporządzenia nie wynika, aby przedmiotem okresowego badania technicznego było sprawdzenie czy pojazd jest wyposażony we właściwy rodzaj tachografu. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do treści lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy kara za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu wynosi [...] zł. Nałożenie na skarżącą kary w tej wysokości było więc prawidłowe. To skarżąca, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, była odpowiedzialna za przestrzeganie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym nakazu wyposażenia w tachograf cyfrowy pojazdu wykorzystywanego do przewozu drogowego rzeczy, zarejestrowanego po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. Wynikającej z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. odpowiedzialności skarżącej w związku z naruszeniem powyższego nakazu nie może uchylić ani fakt zarejestrowania pojazdu, ani pozytywny wynik badań okresowych przeprowadzanych przez podmiot trzeci. W ocenie Sądu organ zasadnie stwierdził brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Strona skarżąca nie wykazała bowiem okoliczności zwalniających ją od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Zgodnie z art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności strona skarżąca winna wykazać zaistnienie okoliczności wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, przy czym obie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Zdaniem Sądu organy obu instancji trafnie uznały brak wykazania takich okoliczności w niniejszej sprawie. Zasadnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że okoliczności, z którymi wiązało się stwierdzone naruszenie, były okolicznościami, które przedsiębiorca mógł przewidzieć. Wynikają one bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że organ wydający decyzję powinien był rozstrzygnąć sprawę na korzyść strony na mocy art. 7a § 1 k.p.a., gdyż strona skarżąca działała w przeświadczeniu, że decyzja w przedmiocie rejestracji pojazdu wyposażonego w tachograf analogowy jest tożsama z uprawnieniem do poruszania się takim pojazdem po drogach publicznych. Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Jednakże normy prawne znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie nie budzą wskazanych w powołanym przepisie wątpliwości. Nie są też ze sobą sprzeczne. Jak wskazano już wyżej, fakt zarejestrowania pojazdu nie uchylał obowiązku skarżącej, wykonującej przedmiotowym pojazdem przewóz drogowy rzeczy, zachowania wymogu wyposażenia pojazdu w tachograf cyfrowy. W konsekwencji zarzut naruszenia przepisów proceduralnych w postaci art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ w odpowiedzi na skargę zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Strona skarżąca, mimo zawiadomienia o złożeniu tego wniosku (k. 17 akt sprawy), nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.