III SA/Lu 512/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości Staroście oddala skargę. Pismem z dnia [...] 2010 r. E. B. zwróciła się do Wójta Gminy o przekazanie na jej adres między innymi, aktu własności ziemi i innej dokumentacji geodezyjnej dotyczącej działki oznaczonej nr [...], położonej w B. Wójt Gminy po zapoznaniu się z treścią żądania E. B. postanowieniem z dnia [...] 2010 r. Nr [...], przekazał pismo według właściwości do Starosty Powiatowego. Pismem z dnia [...] 2010 r. E. B. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu swojego pisma opisała historię użytkowania przedmiotowej działki przez J. D. i M. K. Powtórzyła również żądanie doręczenia jej tytułu własności do działki oznaczonej numerem [...]. W wyniku rozpoznania zażalenia E. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w związku z art. 144 k.p.a utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał iż podziela pogląd wyrażony przez Wójta Gminy dotyczący właściwości organu uprawnionego do rozpatrzenia pisma E. B. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.Dz.U z 2005 r. Nr 240 poz.2027 z późn.zm.) ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informację dotyczące gruntów – ich położenie, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty – art. 20 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Stosownie zaś do treści art. 20 ust. 2 tej ustawy w ewidencji wskazuje się właściciela gruntu, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, miejsce ich zamieszkania lub siedzibę. Właściwym do rozpatrzenia wniosku E. B. jest Starosta . Skargę na przedmiotowe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, E. B.wskazując na nieprawidłowości przy zabudowie działki, którą posiada M. K.. Uważa, że organy które rozpoznawały jej sprawę powinny doprowadzić do przedstawienia jej odpowiednimi dokumentami prawa własności M. K. do działki oznaczonej numerem [...], położonej w B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte uchybieniami prawnymi, które musiałyby skutkować usunięciem go z obrotu prawnego. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż przepisy o właściwości organów mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy administracji publicznej musza z urzędu przestrzegać swojej właściwości zarówno rzeczowej, jak i miejscowej stosownie do art. 19 k.p.a. Organ administracji jest właściwy rzeczowo, jeżeli przepisy o zakresie jego działania powierzają mu kompetencję do załatwienia spraw określonego rodzaju, natomiast właściwość miejscową ustala się na podstawie art. 21 k.p.a. Organ, który stwierdzi, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy wydaje zgodnie z art.65 k.p.a postanowienie o przekazaniu sprawy do organu właściwego. Pierwszą czynnością, jaką organ powinien podjąć w celu załatwienia sprawy jest zbadanie, czy jest organem właściwym rzeczowo i miejscowo do jej załatwienia. Kwestie właściwości organ rozstrzyga na podstawie treści pisma inicjującego postępowanie. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, stwierdzić trzeba, że Wójt Gminy po otrzymaniu pisma E. B. prawidłowo w pierwszej kolejności przystąpił do ustalenia, czy jest organem właściwym do jego rozpatrzenia i dokonał analizy treści tego pisma, by odnaleźć w nim okoliczności wskazujące na właściwość miejscową i rzeczową organów. W ocenie Sądu Wójt zasadnie przyjął, że okoliczności, na które powołuje się skarżąca przemawiają za przyjęciem, że pismo z dnia [...] 2010 r. powinno być przekazane Staroście jako organowi właściwemu. Z treści przedmiotowego pisma wynika bowiem, że skarżąca domaga się wydania zaświadczenia w oparciu o dane figurujące w rejestrze gruntów , obejmujące numer księgi wieczystej i właściciela działki oznaczonej numerem [...]. Wójt prawidłowo wskazał, że do zadań starosty należy prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zaś do treści art.20 ust. 1 i 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne w ewidencji gruntów wskazuje się informację dotyczące m.in.: - położenie gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład którego wchodzą grunty, - właściciela , a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby prawne i fizyczne, w których władaniu znajdują się te grunty lub ich części, - miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych powyżej. Przy wydawaniu zaświadczeń art. 217 i nast. k.p.a właściwość rzeczowa organu wiąże się z technicznymi możliwościami ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, których żądanie wydania zaświadczenia dotyczy (por. A. Matan Komentarz 2007 r. t.2, str. 428). Zdaniem Sądu prawidłowo na podstawie przytoczonych powyżej przepisów prawa Wójt, a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznały, że organem właściwym rzeczowo i miejscowo do załatwienia przedmiotowego pisma jest Starosta. Podniesione w skardze przez E. B., zarzuty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia jej wniosku, nie podlegają badaniu na tym etapie postępowania, które tylko dotyczy ustalenia organu właściwego miejscowo i rzeczowo do rozpatrzenia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.