III SA/Lu 515/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...]. stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzją Burmistrza Miasta T. stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, udzielonego na wniosek A. B. z uwagi na fakt niedokonania II raty opłaty za korzystanie z zezwolenia w terminie do 31 maja 2007r. W odwołaniu A. B. podniosła, że niedotrzymanie terminu do wniesienia opłaty nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Pod koniec maja 2007 r. zachorowała, nie czuła się dobrze i konieczne były częste wizyty u lekarzy. Stąd też nie była w stanie zajmować się sprawami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą. Gdy poczuła się lepiej, bezzwłocznie, tj. w dniu 8 czerwca 2007 r. udała się do Urzędu Miasta i w dniu 11 czerwca 2007 r. opłaciła zaległą ratę. Złożyła tez wniosek o przywrócenie terminu, którego jej jednak nie przywrócono. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wskazało, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. nr 70, poz. 473) sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) , właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Za korzystanie z ww. zezwoleń gminy pobierają opłatę, która winna być wnoszona w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego - (art. 111 ust. 1 i 7 ustawy). W myśl art. 18 ust. 12 ustawy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku: 1) likwidacji punktu sprzedaży; 2) upływu terminy ważności zezwolenia; 3) zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży; 4) zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej; 5) niezłożenia oświadczenia, o którym wart. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej wart. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7. W przedmiotowej sprawie pani A. B. posiadała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, wydane w dniu [...] czerwca 2006 r. z terminem ważności do dnia [...] czerwca 2010 r. pod warunkiem wnoszenia opłat za każdy rok objęty zezwoleniem. Na podstawie ww. przepisu art. 111 ust. 7 ustawy przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych są obowiązani do wnoszenia opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Niedopełnienie tego obowiązku powoduje wygaśnięcie zezwolenia zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że zaistnienie sytuacji określonych w tym przepisie powoduje bezwzględne wygaśnięcie zezwolenia. Biorąc zatem pod uwagę to, że ustawodawca me przewidział jakichkolwiek wyjątków ani możliwości przedłużania powyższego terminu należy uznać, że żadne okoliczności a więc i te podniesione w odwołaniu nie mogą uzasadniać żądania przywrócenia zezwolenia. Na decyzję organu odwoławczego A. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozważyło należycie wszystkich okoliczności, jakie zaistniały w niniejszej sprawie. Tymczasem niedopełnienie przez stronę obowiązku uiszczenia wpłaty w wymaganym terminie spowodowały przyczyny obiektywne. Nie działała w złej wierze. Do tej pory rozliczała się sumiennie, nawet wówczas kiedy było jej bardzo ciężko, gdy prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie przynosiła dochodów. Jak wyjaśniała we wcześniejszych pismach pod koniec maja 2007 r. poważnie zachorowała. Zalecono jej stałą kontrolę lekarską i silne leki. Po powrocie do zdrowia natychmiast zajęła się odłożonymi z konieczności sprawami. Dokonała wpłaty oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału pierwszego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd Kolegium, oparty na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 962/06, (opubl. w LEX nr 271599), że udzielone zezwolenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wygasa z mocy prawa z upływem określonego w ustawie terminu do wniesienia stosownej opłaty. Na wygaśnięcie zezwolenia nie ma też wpływu czy opóźnienie to było zawinione a także przyczyny uchybienia terminu. Nie jest zaś prawnie możliwe przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty lub złożenia oświadczenia. Termin ten jest bowiem terminem prawa materialnego. Terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach publicznoprawnego stosunku materialnoprawnego. Upływ terminu o charakterze materialnym powoduje wygaśnięcie praw i obowiązków materialnoprawnych jednostki (J. Pokrzywnicki, Postępowanie administracyjne, Komentarz - Podręcznik, Warszawa 1948, s. 112 za B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 337). To oznacza, że omawiany termin nie ma waloru przywracalności (zob. H. Dzwonkowski – Ordynacja podatkowa 2008, kom. do art. 162, cyt. za Legalis). Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2001 r. sygn. II SA 480/00, wskazując, że sytuacje, które powodują wygaśnięcie zezwolenia, mają charakter zdarzeń, które następują w ściśle określonym czasie. Z tymi zdarzeniami został powiązany skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia, a wobec tego należy przyjąć, że gdy określone zdarzenie nastąpi, powstaje skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia. W przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 8 pkt 2 ustawy, "upływu terminu ważności zezwolenia", oznacza to, że wygaśnięcie zezwolenia następuje w dniu, w którym upłynął termin jego ważności. W tym przypadku wygaśnięcie zezwolenia stanowi ten skutek materialnoprawny określonego zdarzenia, który powoduje wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego obejmującego konkretne uprawnienie w niniejszej sprawie, uprawnienie do sprzedaży napojów alkoholowych. Tym samym - ani krótki termin zwłoki, ani skutki dla przedsiębiorcy nie mogły być brane pod uwagę w niniejszej sprawie, gdyż skutek zwłoki nie jest wywodzony przez organy stosujące prawo, lecz wynika wprost z mocy samego prawa. Sam fakt nie uiszczenia opłaty w terminie jest zaś niesporny. Tym samym nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.