III SA/Lu 52/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia J. Marcinowski (spr.), Sędziowie M. Fita, M. Zalewski, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi "[...]" A. K. Spółka Jawna na decyzję Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie Niedopuszczalność środka odwoł. w sprawie o nakazanie wycofania z obrotu kotletów sojowych Uchylono zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 134 kpa, w zw. z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania "[...]" A. K. Sp. j. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]; stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotem decyzji organu I instancji jest nakaz wycofania z obrotu środka spożywczego, przy czym nakaz ten należy uznać za skuteczny wyłącznie wobec Sklepu Supermarket "A" w L. ul. G. oraz "B" S.A. w L. - ul. M., prowadzących działalność na terenie objętym właściwością miejscową i rzeczową Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Powiadomienie odpisem w/w decyzji o wycofaniu z obrotu środka spożywczego "kotlet sojowy z koperkiem" producent tego artykułu prowadzącego działalność poza terenem właściwości organu I instancji, nie nadaje temu producentowi uprawnień strony w rozumieniu art. 28 kpa. Postępowanie nie dotyczyło bowiem jego interesu prawnego, gdyż rozstrzygnięcie obejmowało wycofanie z obrotu środka żywnościowego, a nie zakaz produkcji tego środka bądź inne zakazy lub nakazy, które ingerowałyby w sferę działalności odwołującego się. W tej sytuacji odwołujący się nie jest stroną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i nie może skutecznie złożyć odwołania. W skardze sądowej na powyższe postanowienie "[...]" A. K. Sp. j. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie: - art. 77 w zw. z art. 28 kpa poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego w kontekście ustalenia obowiązku prawnego strony skarżącej lub jej braku, - art. 134, w zw. z art. 105 § 1 i art. 138 § 1 kpa polegające na przyjęciu, że decyzja pierwszoinstancyjna, nie nadaje producentowi uprawnień strony. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że wbrew twierdzeniom organu skarżąca otrzymała decyzję organu I instancji, nie zaś jej odpis i wniosła od niej odwołanie w terminie. Skoro organ odwoławczy stwierdza, że wnoszący odwołanie nie jest stroną, to wówczas powinien wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 kpa, w zw. z art. 105 § 1 kpa. W przeciwnym wypadku powinien rozpatrzyć wszystkie żądania strony i merytorycznie się do nich ustosunkować. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, decyzja pierwszoinstancyjna skierowana została do trzech podmiotów, w tym również do "[...]" A. K. Sp. j., z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Samo skierowanie decyzji do osoby, która nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, daje takiej osobie samoistną legitymację do wniesienia odwołania. Ma ona bowiem interes prawny w obaleniu takiej decyzji /por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego pod redakcją B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck W-wa 2000 r., str. 507; uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2003 r. sygn.akt II SA/Lu 1132/02 - niepubl./. W przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że odwołujący się nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, należałoby wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego /por. uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. OPS 16/98 - ONSA 1999/4, poz. 119/. W innym wypadku rozważyć trzeba wydanie jednej z właściwych decyzji przewidzianych w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2, albo w art. 138 § 2 kpa. Skoro zaskarżony akt administracyjny zapadł z naruszeniem art. 134 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto podlegał uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 tej ustawy.