III SA/Lu 526/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 21 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lipca 2025 r., nr SKO.GN/40/40/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia T. O., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza L. K. z dnia 9 czerwca 2025 r., nr RGK.6830.2.2025 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. W dniu 27 grudnia 2024 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły wnioski E. Z. i M. C. o dokonanie rozgraniczenia nieruchomości w obrębie M. M. oznaczonych jako działki nr [...] (stanowiącej własność E. Z.) oraz nr [...] (stanowiącej własność M. C.) z działką nr [...] stanowiącą własność T. O.. Po przeprowadzeniu postępowania Burmistrz L. K. decyzjami z dnia 9 czerwca 2025 r., wydanymi na podstawie art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.), orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...] z działką nr [...] oraz działki nr [...] z działką nr [...]. Powołany w sprawie geodeta, na podstawie zgromadzonych dokumentów geodezyjnych, ustalił, iż istniejąca na gruncie granica pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...] nie pokrywa się z granicą wynikającą z danych ewidencyjnych. W rzeczywistości przebiega ona od pkt [...] do pkt [...] oraz od pkt [...] do pkt [...]. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2025 r. Burmistrz L. K. ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 5000 zł. Organ obciążył kosztami postępowania: E. Z. – w kwocie 1666,67 zł, M. C.– w kwocie 1666,67 zł, T. O. – w kwocie 1666,67 zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że niesporne jest, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek E. Z. i M. C., a zatem istniał spór graniczny uzasadniający wszczęcie postępowania rozgraniczającego, mającego na celu ustalenie granic pomiędzy spornymi działkami, stanowiącymi własność E. Z. i M. C. z T. O., oraz zakończenie tego sporu. Spór ten został zakończony wydaniem decyzji tutejszego organu. Wobec zakończenia postępowania rozgraniczeniowego na etapie administracyjnym organ administracji ustalił koszty postępowania, obciążając nimi wszystkie strony sporu. Koszty zostały podzielone jak wyżej. Na wysokość ustalonych kosztów postępowania składają się jedynie czynności geodety ustalone na podstawie rachunku nr [...] z dnia 19 maja 2025 r. Postanowieniem z dnia 21 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego obejmujących wynagrodzenie geodety. Organ II instancji wyjaśnił m.in., że w sprawie postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz pomiędzy działkami nr [...] i [...] zakończyło się decyzjami orzekającymi o ich rozgraniczeniu. Powołany w sprawie geodeta, na podstawie zgromadzonych dokumentów geodezyjnych, ustalił, iż istniejąca na gruncie granica pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...] nie pokrywa się z granicą wynikającą z danych ewidencyjnych. W rzeczywistości przebiega ona od pkt [...] do pkt [...] oraz od pkt [...] do pkt [...]. Strony uczestniczące w czynnościach ustalenia przebiegu granic zgodziły się na przedstawiony przebieg granicy. T. O. nie brał udziału w tych czynnościach, pomimo prawidłowego wezwania. Z ustaleń organu oraz uzasadnienia wniosków wynika, że granice pomiędzy działkami były sporne i dlatego też ich rozgraniczenie nastąpiło w interesie wszystkich uczestników postępowania. Podkreślił, że przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie określają natomiast zasad ponoszenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W związku z tym przy ustalaniu kosztów tego postępowania zastosowanie znajdują przepisy Działu IX kpa. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym koszty postępowania są zaliczane do kosztów, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie które wynikły z winy strony. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy Kolegium wskazało, że w postępowaniu administracyjnym został powołany geodeta, który za wykonanie czynności ustalenia granic pobrał wynagrodzenie, które uiściła gmina. Były one jednak poniesione w interesie stron i to one powinny je uregulować. To, że skarżący żądał skierowania sprawy do rozpoznania na drodze sądowej nie oznacza, że zwalnia go to z obowiązku ich uiszczenia. T. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący podniósł, że poinformował Urząd Gminy L. K. pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. o tym, iż nie jest zainteresowany rozgraniczeniem działki i nie powinien ponosić żadnych kosztów związanych z rozgraniczeniem. Dodał, że użytkuje działkę od 1981 r. W wyniku pomiaru działki rozgraniczonej został pomniejszony jej obszar o 0,03 ha. Jednocześnie nadmienił, że sprawę skierował do Sądu Rejonowego w T. . Grunt był użytkowany przez skarżącego od 40 lat do chwili obecnej i nie było żadnych przesłanek do rozgraniczania. Dlatego skarżący nie powinien ponieść kosztów w przedmiotowej sprawie, która jest bezzasadna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W badanej sprawie dokonano kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonej w obrębie M. M. oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej własność E. Z. z działką nr [...] stanowiącą własność T. O. oraz działki nr [...] stanowiącej własność M. C. z działką nr [...] stanowiącą własność T. O.. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia prawa. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o ustaleniu wysokości kosztów postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 5000 zł oraz obciążeniu tymi kosztami właścicieli rozgraniczanych nieruchomości po 1/3. W związku z opisanym przedmiotem sprawy w pierwszym rzędzie wskazać należy, że rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm.), a także przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453 z późn. zm.). Rozgraniczenie ma na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości (art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony – stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 powołanej ustawy – jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic – zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy – wykonuje geodeta upoważniony przez wymienione organy. Rodzaje dokumentów stanowiących podstawę ustalania przebiegu granic oraz sposób i tryb wykonywania przez geodetę czynności ustalania przebiegu granic i sporządzania dokumentacji przy rozgraniczaniu nieruchomości określają przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (ust. 3). W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 ustawy). Z powołanych przepisów wynika zasada udziału geodety w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości. Zatem koniecznymi kosztami postępowania rozgraniczeniowego są koszty związane z czynnościami geodety w tym postępowaniu. Nie budzi też wątpliwości, że koszty czynności związanych z rozgraniczeniem należą do kosztów postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia. W tej kwestii znajdują zastosowanie przepisy działu IX kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym koszty postępowania rozgraniczeniowego nie mają charakteru kosztów, które w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. powinny być uiszczone przez stronę z góry, pod rygorem zwrotu wniosku na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2000 r., II SA/Kr 816/00, ONSA 2002/1/35, LEX nr 51474). Według art. 263 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji (§ 1). Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (§ 2). Przepis art. 262 § 1 k.p.a. stanowi zaś, że stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony, 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Na mocy art. 262 § 2 k.p.a. w uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Gramatyczna wykładnia przepisu art. 262 § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że przepis ten ustala zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony), a organ administracji. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony. Na tej podstawie można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji publicznej, obejmujących wynagrodzenie upoważnionego geodety. Przepis art. 262 § 1 k.p.a. wyklucza natomiast możliwość przyznania przez organ administracji zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06, ONSAiWSA 2007/2/26, Prok.i Pr.-wkł. 2007/3/38, LEX nr 229485 oraz powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2000 r. II SA/Gd 2016/98, LEX nr 49056, a także J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 880-882; C. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. II, Zakamycze 2005, s. 582). Ustalenie wysokości kosztów postępowania, osób zobowiązanych do ich poniesienia oraz terminu i sposobu ich uiszczenia następuje w drodze postanowienia wydawanego przez organ jednocześnie z wydaniem decyzji. Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie (art. 264 § 1 i 2 k.p.a.). Występujące w orzecznictwie rozbieżności dotyczące zagadnienia czy organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może kosztami tymi obciążyć każdą ze stron postępowania, czy też koszty postępowania rozgraniczeniowego powinien ponieść tylko wnioskodawca, zostały rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r., podjętej w sprawie o sygn. akt I OPS 5/06, w której Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Zaznaczyć należy, że przytoczona wyżej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06 nie nakłada na organ obowiązku podzielenia kosztów postępowania pomiędzy wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przywołana uchwała wskazuje jedynie na możliwość podziału kosztów pomiędzy wszystkie strony postępowania, o ile miały one interes w postępowaniu rozgraniczeniowym. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2211/14 treść przytoczonej uchwały nie oznacza, iż w każdym przypadku organ, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe, musi jego kosztami obciążyć wszystkie osoby, biorące w nim udział. We wspomnianej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił bowiem jedynie możliwość obciążenia właścicieli sąsiadujących nieruchomości takimi kosztami, nie stwierdzając jednak kategorycznie, że tego rodzaju rozstrzygnięcie musi zawsze zapaść w takim postępowaniu. Przeciwne stanowisko ograniczałoby bowiem organowi swobodę stosowania w postępowaniu rozgraniczeniowym art. 262 § 1 k.p.a. Orzeczenie o kosztach postępowania następuje zawsze na podstawie oceny stanu faktycznego sprawy i zgromadzonego w jej toku materiału dowodowego. Wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania organ musi zawsze brać pod uwagę czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich czy wszystkie, a w tym ostatnim przypadku - w jakim stosunku. W stanie faktycznym sprawy organy uznały za zasadne obciążenie kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli rozgraniczanych nieruchomości tj. działek nr [...], nr [...] i nr [...] w równych częściach. W ocenie Sądu, mając na względzie okoliczności sprawy niniejszej zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do obciążenia kosztami postępowania właścicieli wszystkich rozgraniczanych nieruchomości. Jak podniesiono już wyżej, w sytuacji, gdy istnieje spór co do przebiegu granicy lub nie jest znany jej przebieg, nie można zasadnie twierdzić, że interes prawny w postępowaniu rozgraniczeniowym ma jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, oraz że postępowanie toczy się tylko w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie. W niniejszej sprawie postępowania rozgraniczeniowe zostały wszczęte na wniosek właścicieli działek nr [...] i nr [...] - E. Z. i M. C.. Wnosili oni o rozgraniczenie swoich nieruchomości z działką nr [...] należącą do skarżącego. Oboje wnioskodawcy wskazywali, że T. O. naruszył granice wskazanych nieruchomości, m.in. zaorując miedzę. Na granicy działek zostało przeprowadzone wznowienia punktów granicznych (działki nr [...] i nr [...]). Przeprowadzone czynności zostały udokumentowane w wykazie obliczonych pól powierzchni, z których wynika, że skarżący bezprawnie zajmuje 0,06 ha na szkodę M. C. i część działki E. Z.. Wnioskodawcy podkreślili, że skarżący usunął znaki graniczne. Ponadto w piśmie pt. "pełnomocnictwo" z dnia 14 czerwca 2023 r. M. C. wskazała, że występuje spór z sąsiadem – właścicielem działki nr [...], o granicę z jej działką nr [...] oraz użytkowanej przez nią działki nr [...]. Wyjaśniła, że wznowienie punktów granicznych działek nr [...] i [...] wykonane przez geodetę w dniu 17 kwietnia 2023 r. potwierdziło, że sąsiad w sposób nieuprawniony użytkuje areał o powierzchni kilku arów jej działki. Natomiast skarżący w piśmie z dnia 20 stycznia 2025 r. nie wyraził zgody na rozgraniczenie z działką należącą do E. Z.. Podniósł, że od 1981 r. użytkuje działkę nr [...]. Od tego czasu granice działki nie zostały zmienione. Wcześniej od lat 50-dziesiątych działkę użytkowali jego rodzice. Natomiast w skardze, skarżący podniósł, że po rozgraniczeniu powierzchnia jego działki została zmniejszona o 0,03 ha. Wskazał, że sprawę skierował do Sądu Rejonowego w T. L. W. I Cywilny. Opisane wyżej okoliczności wskazują na istnienie sporu granicznego w niniejszej sprawie pomiędzy skarżącym a M. C. i E. Z.. Oznacza to, że postepowanie rozgraniczeniowe toczyło się nie tylko w interesie wnioskodawców. Podkreślenia wymaga, że ustalenie interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości objętych procedurą rozgraniczeniową odbywa się nie na podstawie ich indywidualnego, subiektywnego podejścia do konieczności rozgraniczenia, ale jest oparte na okolicznościach obiektywnych towarzyszących rozgraniczeniu. Samo też przekonanie skarżącego, że granica pomiędzy jego działką o nr [...] a działkami sąsiednimi [...] i nr [...] jest bezsporna nie może stanowić podstawy do uznania, że nie powinien on ponosić koszów postępowania, w sytuacji, gdy z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że granica pomiędzy rozgraniczanymi działkami nie była pewna i istniał w tym zakresie spór pomiędzy stronami. Taki stan rzeczy wynika wprost z dokumentacji geodezyjnej i ujawnionych czynności na gruncie oraz stanowiska stron przedstawionych w toku postępowania. Z protokołów granicznych z dnia 11 kwietnia 2025 r. jasno wynika, że w sprawie wytyczono punkty graniczne między działkami [...] i [...] oraz między działkami nr [...] i nr [...]. Geodeta uprawniony wskazał w protokołach, że granice na gruncie nie pokrywają się z danymi z ewidencji gruntów. Nie sposób więc uznać, że koszty postępowania nie zostały poniesione w interesie skarżącego. Jak już wskazano, zgodnie z art. 29 ust. 1 p.g.k., rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Oznacza to, że rozgraniczenie nieruchomości tworzy stan prawny w zakresie przebiegu granicy dzielącej sąsiednie nieruchomości, tym samym wyznacza zasięg przysługującego stronom prawa własności sąsiadujących nieruchomości. Jak też już wskazano ocena istnienia interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości objętych postępowaniem rozgraniczeniowym odbywa się nie na podstawie indywidualnego, subiektywnego podejścia strony do konieczności rozgraniczenia, ale jest oparta na okolicznościach obiektywnych towarzyszących rozgraniczeniu. W okolicznościach badanej sprawy, wobec rozbieżności pomiędzy stanem użytkowania na gruncie, a treścią dokumentów geodezyjnych stanowiących podstawę wyznaczenia granicy, każdy z właścicieli sąsiadujących nieruchomości miał obiektywnie rozumiany interes prawny w rozgraniczeniu. Dlatego też stanowisko organów, że zachodziły podstawy do obciążenia kosztami postępowania tak wnioskodawców, jak i skarżącego, jest prawidłowe i uzasadnione. Wątpliwości Sądu nie budzi również ustalona kwota kosztów postępowania rozgraniczeniowego, którą poniosła gmina, a która wynika z wystawionej faktury przez P. G. "G." Z. S.. Sądowi z urzędu wiadomo, że kwota 5000 zł za rozgraniczenie jest kwotą rynkową i nie jest nadmiernie wygórowana. Sąd uznał za zasadną metodologię rozliczenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego przyjętą przez organ I instancji. Niewątpliwie każda ze stron postępowania rozgraniczeniowego miała interes prawny w rozgraniczeniu. Trafne jest stanowisko organów, że koszty rozgraniczenia należało podzielić pomiędzy właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. Koszty zostały rozdzielone po 1/3, czyli jednakowo dla każdego z właścicieli rozgraniczonych nieruchomości. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności. W sposób wyczerpujący zebrały i rozważyły cały zebrany materiał dowodowy, a następnie do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa. Materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania postanowienia o kosztach rozgraniczenia, a jego treść pozostaje w zgodzie z przepisami prawa. Zaskarżone postanowienie prawidłowo wyjaśnia podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i nie zachodzą podstawy do jego uchylenia. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.