III SA/Lu 528/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji z dnia [...] znak: [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu i zespołu wibracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (dochodzenia epidemiologicznego) wynika, że M. W. w okresie: - od 10 sierpnia 1960 r. do 28 czerwca 1964 r. był zatrudniony na stanowisku ślusarza w Zakładach Elementów Budowlanych, - od 29 marca 1964 r. do 12 października 1971 r. był zatrudniony na stanowisku ślusarza – spawacza w Zakładach Remontowych WZGS, - od 1 stycznia 1972 r. do 1989 r. pracował na stanowisku ślusarza narzędziowego w Zakładach Radiowych, - od 1979 r. do 1984 r. pracował na stanowisku betoniarza w prywatnej betoniarni przy klepaniu blach, tłuczeniu gruzu i przy wibrowaniu produkowanych elementów betonowych. Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania, że praca na ww. stanowiskach i występujące tam warunki szkodliwe dla zdrowia, głównie hałas i wibracja były przyczyną utraty zdrowia i spowodowały konieczność przejścia na emeryturę (rentę). Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1989 r. Nr 61, poz. 364) – "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy". Z orzeczenia lekarskiego Nr [...] Poradni Chorób Zawodowych WOMP wynika, że u M. W. nie rozpoznano choroby zawodowej narządu słuchu, ani zespołu wibracyjnego. Rozpoznane schorzenie – głęboki niedosłuch spowodowany przebytym ostrym zapaleniem uszu nie ma związku przyczynowego z warunkami pracy i nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych. Przyczyną zapalenia uszu nie jest nadmierna intensywność hałasu. W punkcie 12 wykazu chorób zawodowych nie są również wymienione rozpoznane u odwołującego się takie schorzenia, jak: zwyrodnienie kręgosłupa odcinków szyjnego i lędźwiowego, niewydolność krążenia naczyń mózgowych oraz zespół neurasteniczny. Na podstawie przeprowadzonych badań czynnościowych obwodowego układu naczyniowego (dwukrotnie wykonana termometria skórna – w normie) oraz na podstawie oceny radiologicznej kończyn górnych nie rozpoznano zespołu wibracyjnego, a więc wykluczono podejrzenie choroby, z powodu której był skierowany do Poradni Chorób Zawodowych WOMP. Realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 17 września 2003 r. sygn. II SA/Lu 766/02 M. W. został skierowany na ponowne badanie lekarskie do Instytutu Medycyny Pracy. Z orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy Nr [...] z dnia [...], które organ odwoławczy otrzymał [...] wynika, że u M. W. nie rozpoznano choroby zawodowej narządu słuchu, ani też zespołu wibracyjnego, a tym samym potwierdzono rozpoznanie ustalone w WOMP. W tych okolicznościach organ odwoławczy stwierdził, że decyzja z dnia [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych. Skargę sądową na powyższą decyzję złożył M. W., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi przedstawił szczegółowo przebieg swojej pracy zawodowej stwierdzając, że w zakładach pracy, w których pracował występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia, zaś jego schorzenia należy zakwalifikować jako choroby zawodowe. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z akt administracyjnych wynika, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wszczęto [...] stycznia 2000 r., a zatem w oparciu o przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) organy decyzyjne prawidłowo uznały, że zastosowanie będą miały w dalszym ciągu przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 , poz. 294 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Analiza akt administracyjnych przekonuje, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji przez organy obu instancji dotknięte jest wadami, które są na tyle istotne, że mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje ich uchyleniem na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Przepisy rozporządzenia nakładają na właściwe organy obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, tj. dokumentacji dotyczącej zagrożeń zawodowych występujących w środowisku pracy, przebiegu pracy zawodowej pracownika (§ 4) i przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy ( § 5). Dopiero po przeprowadzeniu tych dowodów oraz zebraniu dokumentacji medycznej, właściwy organ inspekcji sanitarnej, przekazuje je jednostce organizacyjnej upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 7 rozporządzenia). Niesporne jest, że M. W. pracował w kilku zakładach pracy, a zatem na organach decyzyjnych spoczywał obowiązek zebrania stosownej dokumentacji odnoszącej się do wszystkich zakładów pracy. Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest owych dowodów, wymienionych w § 4 rozporządzenia. Dochodzenie epidemiologiczne, o którym mowa w § 5 rozporządzenia ograniczone zostało wyłącznie do ostatniego zakładu pracy, w którym pracował M. W., co również stanowi istotną wadę postępowania. W aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, poprzedzającej wydanie orzeczeń lekarskich. Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Przemysłowej z dnia [...] listopada 1999 r. zostało wydane bez przesłania dokumentów, o których mowa w § 4 i § 5 rozporządzenia, a zatem było przedwczesne. Tym samym przedwczesne było wydanie decyzji przez organ I instancji. Ta sama uwaga dotyczy zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej. Powyższe stwierdzenia upoważniają do wysnucia konkluzji, że postępowanie powinno być ponownie przeprowadzone, niemal od początku. Po zebraniu kompletnej dokumentacji medycznej oraz ww. dowodów, należy postąpić zgodne z § 6 rozporządzenia, a w wypadku zakwestionowania orzeczenia lekarskiego, dalszy tok postępowania określa § 9 ust. 1 rozporządzenia. Przy tak istotnych wadach postępowania, wydane dotychczas orzeczenia lekarskie należy uznać za przedwczesne i nie można się nimi kierować w procesie decyzyjnym. Inną podstawę uchylenia decyzji organów obu instancji stanowi fakt, że w dotychczasowym postępowaniu nie brał udział zakład (zakłady) pracy, o którym (których ) mowa w § 10 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zakład pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego chorobę zawodową jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., która bierze udział w postępowaniu i której doręcza się wydane decyzje. Wystąpiła zatem przesłanka wznowieniowa, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje zastosowaniem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 135 p.p.s.a. Z tych względów należało orzec jak w sentencji.