III SA/Lu 53/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania unijnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 4 lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła J. S. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania unijnego. Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie adresu uczestnika postępowania T. S., złożenie 1 odpisu skargi wraz z załącznikami oraz złożenie oryginałów załączników do skargi bądź ich odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem albo radcą prawnym, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżący ustosunkował się do powyższego wezwania. W piśmie przewodnim wyjaśnił, że z uwagi na brak kontaktu z byłym wspólnikiem T. S., skarżący nie może wskazać jego aktualnego adresu. Do pisma przewodniego skarżący załączył poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza odpis protokołu kontroli podatkowej, będący załącznikiem do skargi. Nadto przesyłka zawiera jeden egzemplarz fotokopii postanowienia sądu rejonowego o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego: Rejestru Dłużników Niewypłacalnych. Fotokopia ta nie jest poświadczona za zgodność z oryginałem w sposób przewidziany prawem. Jak również nie stanowiła wcześniej załącznika do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym m.in. w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: (1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; (2) oznaczenie rodzaju pisma; (3) osnowę wniosku lub oświadczenia; (4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; (5) wymienienie załączników. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt (§ 2). Wniesiona przez J. S. skarga zawierała braki formalne. Przede wszystkim, w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł do sądu skargę w jednym egzemplarzu, bez odpisu skargi. Należy w tym miejscu zauważyć, że w sprawie oprócz skarżącego i organu występuje również uczestnik postępowania – T. S., któremu również powinien być doręczony odpis skargi. Brak odpisu skargi stanowi zatem brak formalny uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela sformułowany w orzecznictwie pogląd, że skoro skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który ma obowiązek udzielenia odpowiedzi na skargę, to brak odpisu skargi tylko dla doręczenia go organowi nie jest brakiem, który uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. Inna natomiast sytuacja zachodzi wówczas, gdy w sprawie oprócz organu występują także inne strony i uczestnicy postępowania. Wtedy brak odpisów skargi celem ich doręczenia tym osobom stanowi brak formalny skargi, który uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi on prowadzić - w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania - do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie I OSK 2351/11, LEX nr 1149364). Z art. 47 § 1 p.p.s.a. wynika, że odpis pisma powinien pochodzić od strony, której ustawodawca nakazuje przyjęcie odpowiedzialności za zgodność odpisu pisma z oryginałem. Gdyby przyjąć pogląd odmienny, to konsekwentnie przy współczesnej technicznej łatwości kopiowania pism, należałoby przyjąć, że brak odpisów pisma strony nigdy nie może być brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie pismu dalszego biegu – i dalej konsekwentnie należałby odstąpić od wzywania do uzupełnienia pisma przez dołączenie jego odpisów, skoro wzywa się tylko do uzupełnienia braków istotnych. Nie pozwala jednak na to treść i funkcja art. 47 § 1 p.p.s.a. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza treść uchwały NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie I OPS 13/13, według której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów przez sąd (orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący, mimo wezwania go do usunięcia braków formalnych skargi, nie złożył odpisu skargi wraz z załącznikami. Nadto nie złożył oryginałów wszystkich załączników do skargi bądź ich odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem albo radcą prawnym. Należy zauważyć, że brakujący odpis skargi miał zostać przesłany uczestnikowi postępowania, a zatem brak tego odpisu uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. W sytuacji, kiedy braki formalne skargi nie zostały usunięte, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.