III SA/Lu 531/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Dyrektora Wydziału Spraw Obywatelskich i Migracji Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie skargi D.B. do Wojewody na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o zameldowanie S.G. na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 września 2005 r. za pośrednictwem Wojewody D.B. wniosła skargę na pismo Wojewody z dnia [...] sierpnia 2005 r. w przedmiocie wniesionej przez skarżącą skargi do Wojewody na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o zameldowanie S.G. na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga do sądu administracyjnego na czynność materialno-teczniczną pozostawienia pisma bez rozpoznania jest w świetle przepisów obowiązującego prawa niedopuszczalna. Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawą sądowoadministracyjną czyli sprawą podlegającą kognicji sądu administracyjnego jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inna sprawa, do której przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracyjnej publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego (...), 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego (...), 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zostało pismo Wojewody stanowiące odpowiedź na skargę D.B. na pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania. Instytucję pozostawienia pisma bez rozpoznania w postępowaniu administracyjnym uregulowano w art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa niż niewskazanie adresu, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną i nie wymaga formy decyzji administracyjnej ani postanowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2000 r., sygn. akt I SAB 133/99, LEX nr 55296); oznacza zaniechanie przez organ wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego z uwagi na nieuzupełnione braki formalne wniesionego do organu wniosku. Wśród przytoczonych powyżej, określonych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktów i czynności organów administracji publicznej, które mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, nie wymieniono czynności materialno-technicznej, jaką jest pozostawienie pisma bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Oznacza to, że pozostawienie pisma bez rozpoznania nie podlega w świetle powyżej przytoczonych przepisów właściwości sądów administracyjnych; nie podlega jej również pismo stanowiące odpowiedź na skargę na pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania. Skarga do sądu administracyjnego w odniesieniu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania służy osobie, która zarzuca organowi naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia postępowania na podstawie wniesionego przez nią żądania (uchwała 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, opubl. OSNP 2000/19/702). Jednakże w świetle art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960 ze zm.) regulującego obowiązek meldunkowy oraz art. 28 k.p.a. definiującego stronę postępowania administracyjnego jako każdą osobę, czyjej interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie – wniosek o zameldowanie może skutecznie wnieść osoba, która ma zostać zameldowana, lub jej pełnomocnik. Tym samym w świetle art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wskazującego podmioty, którym służy skarga do sądu administracyjnego, skarga na bezczynność do sądu administracyjnego w przypadku pozostawienia przez organ administracyjny bez rozpoznania wniosku o rozpoznanie przysługuje osobie, której zameldowania wniosek dotyczy. W związku z powyższym skarga D.B. w przedmiocie pozostawienia przez organ meldunkowy wniosku o zameldowanie S.G. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.