III SA/Lu 531/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Ewa Lachowska, Po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...]w L., na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), skreślono J. D. z listy studentów niestacjonarnych studiów prawniczych. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że skreślenie nastąpiło z powodu niezaliczenia I roku dwuletnich, niestacjonarnych, uzupełniających studiów prawniczych dla magistrów administracji oraz nieukończenia tych studiów do dnia 20 grudnia 2006 r., zgodnie z § 29 Regulaminu Studiów. Decyzją z dnia 30 października 2006 r. na prośbę studentki, przedłużono jej termin ukończenia studiów do 20 grudnia 2006 r., mimo że wcześniej w postępowaniu mediacyjnym przed sądem, termin ten został ustalony na dzień 30 września 2006 r. Do dnia 13 stycznia 2007 r. J. D. nie złożyła w dziekanacie kart egzaminacyjnych i indeksu. W aktach studentki jest tylko karta egzaminacyjna z I semestru studiów i karta poprawkowa z roku akademickiego 2004/2005, z których wynika, że otrzymała dwie oceny niedostateczne z prawa rzymskiego. Na podstawie informacji uzyskanej od egzaminatora ustalono, że studentka nie przystąpiła później do tego egzaminu. Nie ma zatem zaliczonego żadnego z czterech semestrów dwuletnich, uzupełniających studiów prawniczych dla magistrów administracji. W związku z niezaliczeniem I roku studiów i nieprowadzeniem w roku akademickim 2006/2007 przez Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] dwuletnich, uzupełniających studiów prawniczych dla magistrów administracji – niemożliwe jest powtarzanie I roku tych studiów. Studentka została poinformowana przez dziekanat o zakończeniu kształcenia na tego typu studiach oraz o konsekwencjach niezaliczenia przedmiotów przewidzianych w programie studiów. Wobec niezaliczenia I roku dwuletnich, uzupełniających studiów prawniczych dla magistrów administracji, ewentualne wznowienie, w celu ich kontynuowania na jednolitych, niestacjonarnych studiach prawniczych, mogłoby nastąpić od II roku tych studiów, z obowiązkiem uzupełnienia różnic programowych. Odwołanie od tej decyzji wniosła J. D. Rektor Uniwersytetu [...] w L., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu odwołującej się, że jest studentką jednolitych studiów magisterskich, a nie uzupełniających - organ II instancji zauważył, iż rozstrzygnięcie tej kwestii zawiera prawomocna decyzja Rektora Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] marca 2007 r. znak:[...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prodziekana WPiA z dnia [...] stycznia 2005 r. Decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. jest nieważna od początku, tzn. jest ona bezskuteczna prawnie i nie ma znaczenia w obrocie prawnym. Organ podejmując decyzję o stwierdzeniu nieważności, jedynie potwierdza to swoim rozstrzygnięciem. Ustosunkowując się do przywołanej przez studentkę przeszkody – rektor stwierdził, że zaświadczenia lekarskie nie potwierdzają występowania u niej choroby uniemożliwiającej naukę, gdyż dotyczą zwolnienia z zajęć, które w terminach wskazanych w zaświadczeniach nie odbywały się. Rok studiów zakończył się w czerwcu 2006 r. Rektor zauważył, że organ I instancji porównywał sytuację skarżącej z sytuacją innych studentów, którzy nie zaliczyli przedmiotów objętych programem. W sytuacji tożsamej lub podobnej do skarżącej, osoby te zostały skreślone z listy studentów. Brak jest zatem obiektywnych czynników uzasadniających szczególne traktowanie J. D. przez organy obu instancji. Śmierć ojca bez wątpienia stanowi tragedię. Nie wydaje się jednak, aby ten fakt zaważył na tak znacznym opóźnieniu zaliczenia I roku studiów uzupełniających. Skargę na powyższą decyzję złożyła J. D., zarzucając naruszenie przepisów: - prawa procesowego, w szczególności art. art. 7, 12, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób wnikliwy i szybki, nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wnikliwy całego materiału dowodowego; - prawa materialnego – art. 190 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nawet jeśli decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [....] stycznia 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prodziekana WPiA z dnia [...] stycznia 2005 r. została wydana, to trudno mówić o jej prawomocności, bowiem nie została doręczona. W dniu 20 lipca 2007 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem Rektora Uniwersytetu [...] skargę na bezczynność organu w przedmiocie ponownego rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2007 r. Pomijając ten fakt i przyjmując tok rozumowania organu odwoławczego – zdaniem skarżącej, skoro decyzja Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2007 r. jest decyzją prawomocną, to niesłuszne i niezgodne z obowiązującymi przepisami jest wydanie przez organ I instancji decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. rozstrzygającej o skreśleniu z listy studentów z powodu niezaliczenia I roku dwuletnich, niestacjonarnych, uzupełniających studiów prawniczych dla magistrów administracji podczas gdy skarżąca była studentką IV roku jednolitych studiów prawniczych. Odnosząc się do stwierdzeń organu odwoławczego dotyczących problemów zdrowotnych skarżąca wyjaśniła, że wielokrotnie informowała prodziekana o tych problemach, które były następstwem uczestniczenia w wypadku samochodowym w dniu 12 marca 2006 r. w drodze do uczelni na zajęcia akademickie. Przesyłała zaświadczenia lekarskie świadczące o chorobie i o swojej niedyspozycyjności w czasie trwania roku akademickiego. Nietrafne są zatem twierdzenia dotyczące przesyłania zaświadczeń lekarskich obejmujących zwolnienia z zajęć, które w terminach w nich wskazanych nie odbywały się. Pierwsze zaświadczenie zostało wystawione w dniu 27 marca 2006 r., a do końca roku akademickiego 2005/2006, który został przedłużony skarżącej decyzją Prodziekana WPiA z dnia 30 października 2006 r. – do dnia 20 grudnia 2006 r., skarżąca przesłała kolejne zaświadczenia lekarskie, m.in. z dnia: 6.05.2006 r., 21.06.2006., 14.09.2006 r. W ocenie skarżącej, niesłuszne są twierdzenia organu odwoławczego dotyczące braku obiektywnych czynników uzasadniających szczególne potraktowanie jej przy wydawaniu decyzji. Skarżąca dostrzega natomiast przynajmniej dwa takie czynniki. Pierwszym z nich było – jak się okazało podczas postępowania mediacyjnego w dniu 6 grudnia 2006 r., w sprawie o sygn. akt [...] – bezprawne skreślenie skarżącej z listy studentów IV roku jednolitych studiów prawniczych przez Prodziekana WPiA w kwietniu 2005 r. Od tego czasu, aż do zakończenia postępowania mediacyjnego (do końca stycznia 2006 r.), zaległości programowe w stosunku do roku skarżącej wynosiły II semestry. Drugim obiektywnym czynnikiem, uzasadniającym potraktowanie skarżącej w sposób odmienny od reszty roku są wspomniane problemy zdrowotne. Rektor Uniwersytetu [...] w L. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja Rektora z dnia [...] marca 2007 r. jest decyzją prawomocną. Ww. decyzja została nadana listem poleconym na adres wskazany we wniosku. Przesyłka z adnotacjami: "mieszkanie zamknięte", "awizowano powtórnie dnia 19 marca 2007 r." oraz "zwrot po upływie terminu", została 2 kwietnia 2007 r. zwrócona nadawcy. Na podstawie art. 44 k.p.a. organ uprawniony był zatem do przyjęcia, że nastąpiło zastępcze doręczenie decyzji. Hipotetycznie zakładając, że w dacie podejmowania decyzji o skreśleniu skarżącej z listy studentów przez organ I instancji, była ona studentką jednolitych studiów magisterskich, ocena wymogów dotyczących uzupełnienia różnic programowych jest tożsama z przyjętym rozstrzygnięciem. Istniał bowiem obowiązek ustalony przez organ przenoszący o uzupełnieniu różnic, m.in. poprzez zakończenie przedmiotu prawo rzymskie. Nadto Rada Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w L. podjęła uchwałę Nr 115/2006 w dniu 12 kwietnia 2006 r. w sprawie uchylenia decyzji Prodziekana WPiA o przeniesieniu studentów I roku niestacjonarnych studiów prawniczych dla absolwentów magisterskich studiów administracyjnych na IV rok magisterskich studiów niestacjonarnych (zaocznych) – kierunek prawo, w roku akademickim 2004/2005. Skarżąca poinformowana o treści tej uchwały wniosła w dniu 4 maja 2006 r. odwołanie. Zostało ono uznane za niedopuszczalne postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...], niekwestionowanym przez stronę. Rektor odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia problemów zdrowotnych stwierdził, że oceny tej kwestii dokonano w kontekście rodzaju dokumentu potwierdzającego fakt chorobowy – świadectwo lekarskie bez numeru. Podniósł, że skarżąca w okresie objętym świadectwami pracowała zawodowo. J. D. w piśmie z dnia 17 stycznia 2008 r. dodatkowo podniosła, że o istnieniu decyzji Rektora [...] z dnia 7 marca 2007 r. dowiedziała się dopiero w dniu 2 listopada 2007 r. podczas przeglądania akt w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie. Stanowiło to dla skarżącej wielkie zaskoczenie, bowiem w czasie objętym awizacją przedmiotowej przesyłki nie przebywała poza miejscem zamieszkania, a w skrzynce pocztowej nie znajdowały się żadne zawiadomienia o możliwości odbioru adresowanej do niej przesyłki. Nie można przyjąć, aby nastąpiło zastępcze doręczenie przedmiotowej decyzji w trybie art. 44 k.p.a. Na niewydanie przedmiotowej decyzji, w dniu [...] lipca 2007 r. skarżąca przesłała do WSA w Lublinie dwie skargi na bezczynność organu. Pierwsza skarga dotyczyła nierozpoznania odwołania złożonego w dniu 31 stycznia od decyzji Prodziekana ds. Studiów Niestacjonarnych z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów (sygn. akt ...), druga zaś, która nie została przesłana przez organ do WSA w Lublinie – dotyczyła właśnie nierozpoznania wniosku złożonego w dniu 2 lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rektora [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak:[...]. Skarżąca uznała za insynuacje i hipotezy organu, mające na celu wprowadzenie w błąd, że w okresie objętym świadectwami lekarskimi pracowała zawodowo. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365), zwana dalej ustawą , zawiera normy ramowe, m.in. dotyczące organizacji studiów oraz praw i obowiązków studentów. Stosownie bowiem do art. 160 ust. 1 ustawy – organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. W myśl art. 169 ust. 2 ustawy – senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Na Uniwersytecie [...] w L. (w skrócie [...].) obowiązuje regulamin studiów nadany Uchwałą Nr XXI-6.7/06 Senatu z dnia 29 marca 2006 r., zmieniony Uchwałą Nr XXI-18.8/07 z dnia 27 czerwca 2007 r. (zwany regulaminem studiów). Uchwałą Nr XIX-9.6/2000 Senatu z dnia 27 września 2000 r., na Wydziale Prawa i Administracji (w skrócie WPiA) uruchomiono począwszy od roku akademickiego 2000/2001 na kierunku prawo – dwuletnie studia magisterskie dla absolwentów studiów magisterskich na kierunku administracja. W roku akademickim 2004/2005 na kierunku prawo WPiA istniały następujące formy studiów: - 5-letnie magisterskie studia stacjonarne, - 5- letnie magisterskie studia zaoczne, - 5-letnie magisterskie studia wieczorowe, - 2-letnie zaoczne uzupełniające studia prawnicze dla absolwentów magisterskich studiów administracyjnych. Ta ostatnia forma studiów prawniczych została zniesiona Uchwałą Nr XX-23.1/05 Senatu z dnia 26 stycznia 2005 r., która weszła w życie z dniem uchwalenia. Konsekwencją uchwały było to, że w roku akademickim 2005/2006 U. nie prowadził naboru na 2-letnie zaoczne uzupełniające studia prawnicze dla absolwentów magisterskich studiów administracyjnych. Osoby przyjęte na tę formę studiów w roku akademickim 2004/2005 były ostatnią grupą studentów, a owe studia powinny zostać zakończone do końca roku akademickiego 2005/2006, tj. do 30 września 2006 r. (por. § 17 ust. 1 regulaminu studiów). J. D. została przyjęta na I rok 2-letnich zaocznych uzupełniających studiów prawniczych dla absolwentów magisterskich studiów administracyjnych WPiA. Prodziekan WPiA decyzją z dnia 7 stycznia 2005 r. przeniósł skarżącą z ww. formy studiów, na IV rok 5-letnich magisterskich studiów zaocznych. W decyzji określono szczegółowo program studiów w poszczególnych semestrach. W aktach studentki znajduje się tylko jedna karta egzaminacyjna z I semestru studiów i karta poprawkowa z roku akademickiego 2004/2005, z których wynika, że otrzymała dwie oceny niedostateczne z przedmiotu – prawo rzymskie. Dziekan WPiA decyzją z dnia 4 maja 2005 r., utrzymaną w mocy przez Prorektora U. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. skreślił J. D. z listy studentów. Na skutek skargi sądowej (sygn. akt III SA/Lu....), Rektor U. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.): 1) uwzględnił skargę w całości; 2) uchylił decyzję prorektora U. z dnia [...] lipca 2005 r. i decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. 3) uchylił decyzje Prodziekana WP i A, poprzedzające decyzje wymienione w pkt 2; 4) przyznał J. D. indywidualną organizację studiów w roku akademickim 2005/2006. Prodziekan WPiA w piśmie z dnia 13 marca 2006 r. wyznaczył skarżącej ostateczny harmonogram zaliczeń VIII, IX i X semestru studiów, a także wezwał ją do przedstawienia w dziekanacie karty egzaminacyjnej powtarzanego przedmiotu – prawo rzymskie, zaś w piśmie z dnia 6 kwietnia 2006 r. – ustalił ostateczny termin uzyskania zaliczenia tego przedmiotu do dnia 15 maja 2006 r. Nie jest sporne, że skarżąca nie uczyniła temu zadość. Uchwałą Nr 115/2006 z dnia 12 kwietnia 2006 r. Rada WPiA "anulowała" decyzję Prodziekana WPiA z dnia 7 stycznia 2005 r. o przeniesieniu studentów I roku 2-letnich zaocznych uzupełniających studiów prawniczych dla absolwentów magisterskich studiów administracyjnych na IV rok magisterskich studiów zaocznych (§ 1 uchwały) oraz zdecydowała, że osoby wymienione w załączniku Nr 1 do uchwały (łącznie 106 osób – w tym skarżąca) z powrotem uzyskały pierwotny status. Pismem z dnia 19 kwietnia 2006 r. Dziekan WPiA poinformował J. D. o treści powyższej uchwały stwierdzając jednocześnie, że pozostanie ona studentką drugiego roku 2-letnich zaocznych uzupełniających studiów prawniczych (...) w roku akademickim 2005/2006, po zaliczeniu pierwszego roku tych studiów. Pismo powyższe J. D. uznała za decyzję administracyjną i złożyła odwołanie. Rektor U. postanowieniem z dnia 28 lipca 2006 r., wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na to, że pismo Dziekana WPiA nie jest decyzją, lecz informacją o charakterze materialno-technicznym. Postanowienie to stało się prawomocne, gdyż skarżącą nie wniosła skargi sądowej. Uchwała Rady WPiA z dnia 12 kwietnia 2006 r. nie może być przedmiotem oceny prawnej w niniejszym postępowaniu. Abstrahując od jej poprawności jurydycznej (§ 1) uznać trzeba, że wywołała ona, jak również w/w pismo Dziekana WPiA z dnia 19 kwietnia 2006 r., określone skutki prawne w zakresie statusu studenckiego J. D. oraz 105 innych osób, Status ten definitywnie rozstrzygnęła decyzja Rektora U. z dnia [...] stycznia 2007 r., znak:[...], utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...]. Mocą tej decyzji stwierdzono nieważność decyzji Prodziekana WPiA z dnia [...] stycznia 2005 r. o przeniesieniu J. D. z 2-letnich studiów uzupełniających dla absolwentów administracji na IV rok magisterskich studiów zaocznych. Prodziekan WPiA pismem z dnia 6 października 2006 r. przedłużył J. D.– na jej prośbę, termin uzyskania zaliczeń ze wszystkich przedmiotów objętych programem 2-letnich zaocznych uzupełniających studiów prawniczych (...) do dnia 31 października 2006 r. informując, że w związku z zakończeniem kształcenia na tego typu studiach, nieprzedłożenie dokumentów potwierdzających zaliczenie wszystkich przedmiotów do 5 listopada 2006 r. – spowoduje skreślenie z listy studentów. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Prodziekan WPiA przedłużył skarżącej termin ukończenia studiów – do dnia 20 grudnia 2006 r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że uzupełniające studia prawnicze dla magistrów administracji nie są już prowadzone w roku akademickim 2006/2007, dlatego powtarzanie roku na tych studiach nie jest możliwe. Uwzględniając podniesione przez skarżącą problemy zdrowotne, został przedłużony termin zakończenia studiów. Regulacje zawarte w art. 190 ustawy przewidują skreślenie studenta z listy studentów. Sformułowania zamieszczone w ust. 1 – "Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta (...)" oraz w ust. 2 – "kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta (...)" nie pozostawiają wątpliwości, że w przypadkach enumeratywnie wymienionych w ust. 1 – decyzja o skreśleniu ma charakter decyzji związanej (organ musi skreślić studenta). W przypadkach natomiast taksatywnie wymienionych w ust. 2 – decyzja o skreśleniu z listy studentów ma charakter uznaniowy, co oczywiście nie oznacza dowolności. Tymi przypadkami są: 1) stwierdzenie braku postępów w nauce; 2) nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienie opłat związanych z odbywaniem studiów. W myśl § 29 ust. 1 regulaminu studiów – w stosunku do studenta, który nie zaliczył semestru/roku, dziekan wydaje decyzję o: 1) warunkowym zezwoleniu na podjęcie studiów w następnym semestrze/roku, 2) zezwoleniu na powtarzanie semestru/roku studiów, 3) skreśleniu z listy studentów. Przy czym § 29 ust. 2 regulaminu studiów stanowi, że decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 – dziekan podejmuje na wniosek studenta. Takie unormowanie oznacza, że w przypadku niezłożenia przez studenta wniosku o warunkowe zezwolenie na podjecie studiów w następnym semestrze/roku, ewentualnie o zezwolenie na powtarzanie semestru/roku studiów – jedynie możliwą decyzją, którą podejmuje dziekan jest decyzja o skreśleniu z listy studentów. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie zaliczyła nawet I semestru 2-letnich zaocznych uzupełniających studiów prawniczych (...), a po bezskutecznym upływie terminu zakończenia tych studiów (20 grudnia 2006 r.) wyznaczonego ostateczną decyzją Prodziekana WPiA, nie złożyła stosownego wniosku w myśl § 29 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 regulaminu studiów. Abstrahując od tego ostatniego stwierdzenia zauważyć należy, że w praktyce nie istniała możliwość wydania przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej mniej restrykcyjnej decyzji, skoro ww. forma kształcenia przestała istnieć, o czym była mowa wcześniej. Poza tym nie sposób sobie wyobrazić sytuacji, aby restytuować zamknięty typ (rodzaj) studiów tylko dla jednej studentki i specjalnie dla niej organizować wykłady, ćwiczenia, seminaria oraz inne zajęcia. Z tych względów uznać trzeba, że decyzje organów obu instancji zapadły bez naruszenia art. 190 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy oraz § 29 ust. 1 pkt 3 regulaminu studiów. Sąd nie dopatrzył się, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wypadku kolizji interesu społecznego ze słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.) , prymat ma zawsze interes społeczny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 k.p.a. stwierdzić należy, że faktem jest, iż zaskarżona decyzja organu II instancji nie zapadła w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Poza tym, skarżąca nie skorzystała z instrumentu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zaskarżonej decyzji nie można również postawić skutecznego zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozważając zarzuty skierowane do decyzji Rektora U. z dnia [...] marca 2007 r. , znak: [...] podnieść trzeba przede wszystkim, że sąd rozpatrując skargę w niniejszym postępowaniu, nie może badać merytorycznej zasadności owej decyzji, bowiem przedmiotem zaskarżenia jest inna decyzja ostateczna. Na użytek sprawy godzi się jedynie zauważyć, że w/w decyzja ma znamiona decyzji ostatecznej oraz, że została wydana przed wydaniem przez Rektora U. decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...]. Utrwalony jest w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej wywiera skutki ex tunc. Przyjmuje się bowiem, że nieważność decyzji istnieje już w dacie orzekania. Decyzja, wzruszająca decyzję ostateczną w trybie art. 156 § 1 k.p.a., jest decyzją deklaratoryjną. Sąd nie jest uprawniony do oceny w przedmiotowej sprawie, czy doręczenie decyzji Rektora U. z dnia [...] marca 2007 r. jest prawidłowe. Jeśli zdaniem skarżącej tak nie jest, to wystarczy stwierdzić, że domniemanie doręczenia pisma, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. może zostać obalone. Skarżąca może podjąć próbę wniesienia skargi sądowej na ową decyzję. Wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 5 października 1994 r., sygn. III ARN 54/94 (niepubl.) – niezgodne z przepisami k.p.a. doręczenie decyzji może być uznane przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej bez potrzeby powtórnego, prawidłowego doręczenia pisma. Skarżąca może również złożyć jeden z wniosków przewidzianych przepisami k.p.a., zmierzających do wzruszenia decyzji ostatecznej. Co się zaś tyczy twierdzenia skarżącej, że w dniu 20 lipca 2007 r. wniosła za pośrednictwem Rektora U. dwie skargi sądowe na jego bezczynność, z których jedna była rozpoznana przez WSA w Lublinie (sygn. akt III SAB/Lu ...), zaś druga dotycząca nierozpoznania wniosku z dnia 2 lutego 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rektora U. z dnia [...] stycznia 2007 r. , znak:[...], nie została przekazana sądowi, wskazać trzeba, że skarżąca może skorzystać ze środka przewidzianego w art. 55 § 1 p.p.s.a. Z tych względów, należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.