III SA/Lu 534/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2006 r. sprawy ze skargi V. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania V. K. od decyzji Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej z dnia [...] zobowiązującej cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ; utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji zobowiązał stronę do opuszczenia terytorium RP w terminie do dnia [...] lipca 2005 r., bowiem przebywała ona na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie się. Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania stwierdzając, że w czasie zgłoszenia się w dniu [...] lipca 2004 r. do odprawy granicznej V. K. nie legitymował się dokumentem potwierdzającym legalny pobyt na terytorium RP. V. K. przyjechał do Polski w dniu [...] czerwca 2004 r. przez drogowe przejście graniczne w H., na podstawie paszportu i polskiej wizy pobytowej wielokrotnej ważnej od dnia 4 czerwca 2004 r. do dnia 19 maja 2005 r. Następnie otrzymał wizę pobytową, ważną od dnia 20 maja 2005 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. W dniu 13 czerwca 2005 r. uzyskał kolejną wizę pobytową na okres 8 dni, ważną od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 8 lipca 2005r. Odwołujący się jest świadomy tego, że od dnia 9 lipca 2005 r. przebywa w Polsce nielegalnie, przy czym wyjaśnił, iż nie wyjechał z Polski, gdyż oczekiwał na decyzję Wojewody rozstrzygającą jego wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony. Decyzją z dnia [...] Wojewoda odmówił uwzględnienia wniosku. V. K. otrzymał decyzję w dniu [...] Zgodnie z tą decyzją, powinien był opuścić Polskę w terminie 7 dni od daty doręczenia, a zatem najpóźniej w dniu [...] 2005 r. Organ odwoławczy stwierdził, że poruszane w odwołaniu kwestie dotyczące przebiegu sprawy związanej z ubieganiem się o legalizację pobytu w Polsce oraz związane z funkcjonowaniem firmy skarżącego w Polsce, nie mają prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skargę sądową na powyższą decyzję złożył V. K., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 7 kpa, polegające na nieuwzględnieniu przez organy oczywistego interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący przebywał na terytorium Polski w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (firma poligraficzna "[...]" Sp. z o.o.). Jego firma nawiązała liczne kontakty z krajowymi przedsiębiorstwami branży poligraficznej, przez co zwiększyły się jej obroty. W tej sytuacji podjęto kroki zmierzające do zakupu nieruchomości, w celu zorganizowania dodatkowego biura oraz zatrudnienia osoby do jego prowadzenia. Skarżący jest prezesem zarządu firmy "[...]". W chwili obecnej realizowane są poważne zamówienia. W wypadku ich zaniechania, firmy współpracujące poniosą poważne straty finansowe, które mogą mieć istotny wpływ na ich dalszą działalność. Działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego przyczynia się do wzrostu inwestycji, a także do tworzenia nowych miejsc pracy w Polsce. Skarżący występował o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, jednak jego wniosek nie został uwzgledniony. Mając jednak podniesione argumenty uznać trzeba, że zaskarżona decyzja jest niezasadna, bowiem wydana została bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna pozostają w zgodzie z obowiązującym prawem. Przesłanki rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej wyznacza konkretny przepis prawa materialnego. W decyzjach o charakterze uznaniowym, należy uwzględnić m.in. przesłanki zamieszczone w art. 7 kpa, tj. mieć na uwadze "interes społeczny i słuszny interes obywateli". W pozostałych typach decyzji, organ jest związany treścią normy prawnej i nie może wychodzić poza ramy przez nią wyznaczone. W przedmiotowej sprawie zastosowano art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. nr 128, poz. 1175 ze zm.). Analiza art. 88 ust. 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że przepis ten ma charakter imperatywny, tzn. nakazuje organowi wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach enumeratywnie wymienionych przez ustawodawcę. Skoro skarżący w dacie wydania decyzji przebywał na terytorium RP bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie się – oznacza to, że jego pobyt był nielegalny, co nakładało na właściwy organ obowiązek wydania decyzji o wydaleniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis ten został prawidłowo zastosowany, zaś okoliczności przytoczone w skardze były prawnie obojętne dla rozstrzygnięcia sprawy. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 7 kpa, bowiem wydana w stosunku do skarżącego decyzja nie miała charakteru uznaniowego. Z tych względów , skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).