III SA/Lu 536/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w dniu 26 września 2011 roku przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wniesione za pośrednictwem tego organu pismo E. S. oznaczone jako odwołanie do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy od decyzji odmawiającej umorzenia składek. Organ przekazał powyższe pismo jako skargę sądową na decyzję z dnia [...] lipca 2011 roku nr [...] Jednocześnie w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ podniósł, że treść skargi może wskazywać, iż jej przedmiotem jest decyzja Prezesa KRUS z dnia [...] lipca 2011 r., jak również prowadzone przez organ administracyjne postępowanie zakończone wymienioną decyzją. Przy tym w świetle art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jest niedopuszczalna, gdyż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają tylko decyzje ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Natomiast w przypadku decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący miał prawo zwrócenia się do Prezesa KRUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym skarżący został powiadomiony przy doręczaniu decyzji. E. S. nie zgłosił jednakże takiego wniosku, ale wniósł skargę do sądu administracyjnego. Z treści skargi nie wynikał jednoznacznie jej przedmiot. Skarżący w uzasadnieniu powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 lipca 2011 roku, sygn akt III S.A./Lu 153/11, dotyczący decyzji wydanej w postępowaniu, w którym następnie wydana została decyzja z dnia [...] lipca 2011 roku nr [...], doręczona skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2011 roku, a jednocześnie wskazywał na akt o innym numerze i dacie wydania – z dnia 28 lipca 2011 roku, doręczony 1 sierpnia 2011 roku. Zgłaszał też zarzuty odnośnie prowadzonych z jego udziałem postępowań administracyjnych. Nadto w dniu 29 lipca 2011 roku organ w tym samym postępowaniu wydał kilka decyzji. Wobec tego E. S. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 10 października 2011 r. (k-13 akt sądowych). Skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Skarga wniesiona przez E. S. nie spełniała wymogów określonych w przywołanych ostatnio przepisach, w związku z czym zarządzeniem z dnia 26 września 2011 roku skarżący został wezwany do uzupełnienia tych braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi przewidzianym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Jednakże termin do uzupełnienia braków upłynął bezskutecznie, co uzasadniało odrzucenie skargi. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Nadto, niezależnie od powyższego należy wskazać na trafność stanowiska Prezesa KRUS co do niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] lipca 2011 roku, nr [...], odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek. Trzeba bowiem podkreślić, że decyzja ta nie została wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy przez Prezesa KRUS, w związku z czym nie zgadzając się z decyzją z dnia [...] lipca 2011 roku E. S. mógł tego rodzaju wniosek zgłosić w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W treści decyzji z dnia [...] lipca 2011 roku zawarto w tym przedmiocie stosowne pouczenie. Jednakże E. S. we wskazanym ostatnio terminie nie zgłosił wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Prezesa KRUS, ale już po upływie tego terminu wniósł skargę sądową. Należy zaś podkreślić, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak wskazano wcześniej, w przypadku decyzji wydanej z upoważnienia Prezesa KRUS dnia [...] lipca 2011 roku w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek stronie przysługiwało prawo zgłoszenia wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy. Zatem stronie służył środek zaskarżenia, a w tej sytuacji skarga do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] lipca 2011 roku była niedopuszczalna. Natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z taką sytuacją mamy do czynienia między innymi wówczas, gdy przedmiotem skargi jest decyzja organu, od której możliwe było zgłoszenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, a zatem nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, jak wymaga tego art. 52 § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.