III SA/Lu 536/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu J. F. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w L. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł między innymi, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ ewidencyjny jest obowiązany na podstawie zgłoszenia pobytu dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i jej miejsca pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. W myśl art. 47 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Wojewoda wyjaśnił dalej, że jeżeli dane zostały zarejestrowane, to znaczy organ w drodze czynności materialno – techniczne zameldował daną osobę, a następnie ujawnione zostały sprzeczności między danymi zgłoszonymi a stanem faktycznym, to organ powinien rozstrzygnąć wątpliwości poprzez uchylenie takiej czynności materialno – technicznej. W rozpoznawanej sprawie – jak dalej argumentował Wojewoda – ustalono, że w dacie zameldowania to jest w dniu [...] grudnia 2000 r. J. F. nie zamieszkiwał w lokalu przy ul [...] w L. W tym czasie przebywał w Zakładzie Karnym w K., co wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Fakt ten potwierdza J. F. oraz jego ojciec, który dokonał rejestracji druku zameldowania w organie ewidencyjnym. Przedłożony wówczas druk zgłoszenia pobytu stałego nie spełniał wymogów określonych w art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bowiem J. F. nie zamieszkiwał w lokalu pod wskazanym wyżej adresem. W tych okolicznościach zarzuty i wnioski zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji nie mogły zostać uwzględnione. W skardze do WSA w Lublinie C. F., ojciec J. F. zarzucił organom błędne ustalenie, że w chwili zameldowania syn nie zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...] w L. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że zameldował go w grudniu 2000 r. do czego miał prawo jako współwłaściciel budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, argumentując dodatkowo, że skarżącego nie dotyczył obowiązek meldunkowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bowiem skarżący nie zamieszkiwał w spornym lokalu Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że orzekające organy prawidłowo ustaliły, że w dacie zameldowania na pobyt stały (to jest w dniu [...] grudnia 2000 r.) J. F. nie zamieszkiwał w lokalu przy ul [...] w L. Skarżący przebywał wówczas w Areszcie Śledczym w K., czego dowodzi bezpośrednio informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 14 akt adm.). C. F., ojciec skarżącego, wyjaśnił, że "był na widzeniu u syna", wziął jego dowód osobisty, udał się do biura meldunkowego i zameldował syna na pobyt stały (protokół przesłuchania świadka – k. 21 akt adm.). Świadkowie B. J., S. F. i M. S. stwierdzili, że skarżący nigdy nie przebywał w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...]. Sam skarżący przyznaje w swoich wyjaśnieniach (k. 25 akt adm.), że w zakładzie karnym przebywa od [...] sierpnia 1999 r., a do zameldowania doszło w wyniku "rozmowy z ojcem". Zameldowanie skarżącego nastąpiło w drodze czynności materialno – technicznej podjętej na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten przewiduje, że organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia pobytu dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Przesłanką dokonania czynności zameldowania na pobyt stały jest w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zamieszkiwanie danej osoby w miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W realiach rozpoznawanej sprawy nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 6 ust.1 komentowanej ustawy. Rzeczą organu w tej sytuacji było wyeliminowanie (anulowanie) wadliwej, w świetle ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu skarżącego na pobyt stały. Anulowanie takiej czynności jest instytucją wyjątkową, ale niezbędną z punktu widzenia przepisu art. 47 ust. 2 cyt. ustawy określającego, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Wątpliwości dotyczące prawidłowości dokonanego w dniu [...] grudnia 2000 r. zgłoszenia powstały już po zarejestrowaniu faktu zameldowania skarżącego pod wskazanym adresem. W świetle przeprowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego (wszczętego z inicjatywy M. S. dysponującego lokalem nr [...] przy ul. [...] w L. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 2005 r. ) i zgromadzonego przez orzekające organy materiału dowodowego, zaistniały uzasadnione przyczyny anulowania - w drodze decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - czynności polegającej na zameldowaniu skarżącego J. F. Ubocznie należy tylko zaznaczyć, że czynność zameldowania nie ma waloru, ani ostateczności, ani prawomocności. Wobec tego organ władny jest dokonać w każdym czasie anulowania błędnej czynności materialno – technicznej w przedmiocie zameldowania. W tych warunkach nieusprawiedliwione są zarzuty i wnioski skargi, że J. F. prawidłowo zameldowano w grudniu 2000 r. na podstawie zgłoszenia współwłaściciela budynku. Z tych też względów skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.