III SA/Lu 538/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania Prezydentowi Miasta odwołania M.Z. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, do rozpatrzenia zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 października 2006 r. M.Z., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania Prezydentowi Miasta jej odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego, do rozpatrzenia zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga M.Z. z uwagi na brak wyczerpania przez stronę w postępowaniu administracyjnym służących jej środków zaskarżenia, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). Powyższe oznacza, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania określonego w przepisach proceduralnych regulujących postępowanie administracyjne, w którym został wydany kwestionowany akt, środka zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona M.Z. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, bezpośrednio, z naruszeniem art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające w sprawie jako organ odwoławczy, do którego wniesiono odwołanie bez pośrednictwa organu pierwszej instancji, przekazał nim odwołanie do organu właściwego – Prezydenta Miasta. Od postanowienia w sprawie przekazania odwołania organowi właściwemu stronie służył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 65 § 1 i art. 144 w związku z art. 127 § 3 k.p.a.), o czym stronę poinformowano w pouczeniu umieszczonym na końcu uzasadnienia postanowienia. Jednakże M.Z. nie złożyła wskazanego powyżej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zatem w świetle art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym służących jej od postanowienia z 29 września 2006 r. Dlatego nie służy jej prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na owo postanowienie. Dopiero prawidłowe zaskarżenie przez stronę postanowienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wydanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie przez ów organ – dałoby stronie uprawnienie do złożenia skargi do sądu administracyjnego i zweryfikowania tegoż incydentalnego postępowania administracyjnego przez sąd. Z uwagi na formalną niedopuszczalność skargi nie może zostać ona poddana merytorycznej ocenie pod względem zasadności zarzutów wobec skarżonego postanowienia, dlatego podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 wyżej wskazanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.