III SA/Lu 539/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania C. W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] orzekającej o wymeldowaniu C. W. z lokalu przy ul. J. w L., Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Jednocześnie Wojewoda w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) uwzględnił w całości skargę na swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania skarżącego od przedmiotowej decyzji organu I instancji jako wniesionego po terminie i uchylił w całości to postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie wyjaśniające w sprawie wykazało, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione w terminie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ustosunkowując się do meritum sprawy organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń dokonanych w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego przez organ I instancji wynika, że skarżący w lokalu tym nie mieszka od około 2001 r., natomiast od 2003 r. pozbawiony został możliwości wejścia do lokalu ze względu na wymianę zamków dokonaną przez właściciela lokalu. Wniesiony przez skarżącego do sądu cywilnego pozew o przywrócenie zakłóconego posiadania i zakaz dalszych naruszeń został prawomocnie oddalony wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] 2005 r. sygn. akt [...]. Kwestia dobrowolności opuszczenia lokalu została uznana za nie mającą znaczenia dla sprawy, podobnie jak stosunki majątkowe skarżącego. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając nieuwzględnienie okoliczności faktycznych sprawy, w tym tego, iż opuszczenie lokalu przez skarżącego nie ma charakteru trwałego i dobrowolnego. Skarżący podnosi, że teraz zamieszkuje w altanie bez adresu i nie może się nigdzie zameldować, co staje się źródłem codziennych problemów urzędowych. Skarżący podnosi też, że wymeldowanie powoduje jego rozłąkę z żoną zamieszkującą w tym lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący błędnie pojmuje istotę meldunku. Tym tłumaczyć należy stawianie szeregu zarzutów, które nie mają żadnego znaczenia dla sprawy, jako dotyczących kwestii zupełnie ubocznych. Decyzja o wymeldowaniu jest wydawana m. in. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przyczyną wymeldowania jest ustalone w postępowaniu opuszczenie lokalu, interpretowane przez organy administracyjne w sposób prawidłowy, jako opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, a więc fizyczne nieprzebywanie w lokalu i skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym miejscu. W niniejszej sprawie organy administracji w sposób przekonujący ustaliły, iż skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Okoliczność ta stała się bezsporna również ze względu na przyznanie jej w skardze, gdzie jednak skarżący podnosi, że dzieje się tak wbrew jego woli. Dla oceny legalności decyzji o wymeldowaniu skarżącego wystarczające było stwierdzenie przesłanki opuszczenia lokalu, która została ustalona w sposób niebudzący wątpliwości w toku postępowania administracyjnego. Stanowisko to zgodne jest z treścią i uzasadnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie o sygn. akt 20/01 (OTK ZU 2002/3A poz. 34, Dz. U. nr 78 poz. 716). Zameldowanie jest jedynie rejestracją danych o faktycznym miejscu pobytu osoby i – co należy podkreślić - nie jest ani źródłem, ani pochodną tytułu prawnego do lokalu. W konsekwencji można być zameldowanym w lokalu, nie mając do niego uprawnień, o ile się w nim przebywa na stałe – np. grzecznościowo, można też nie być zameldowanym w lokalu którego się jest wyłącznym właścicielem, skoro możliwe jest zameldowanie na pobyt stały tylko w jednym miejscu, zaś lokali objętych własnością można mieć więcej niż jeden. O ile skarżący będzie faktycznie zamieszkiwać na stałe w przedmiotowym lokalu, będzie miał wówczas nie tylko prawo, ale i obowiązek ponownie się w nim zameldować, a zaskarżona decyzja ulegnie wtedy dezaktualizacji ze względu na zmianę okoliczności. Ewentualne roszczenia o charakterze cywilnoprawnym – w tym prawo do zamieszkania w lokalu - dochodzone być mogą przed sądami powszechnymi w odrębnym postępowaniu, leżą zaś poza sferą zainteresowania i kompetencji organów administracji właściwych do spraw zameldowania, a tym samym i poza sferą kontroli sądów administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.