III SA/Lu 545/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent Aleksander Jabłoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Biłgoraju na zarządzenie Burmistrza Józefowa z dnia 18 grudnia 2024 r. nr 71/2024 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w Józefowie stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia. Sygn. III SA/Lu 545/25 UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. w jednym piśmie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na: 1. zarządzenie nr 31/16 Burmistrza J. z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie stawek wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J. , 2. zarządzenie nr 14/19 Burmistrza J. z 27 lutego 2019 r. w sprawie stawek wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J., 3. zarządzenie nr 11/21 Burmistrza J. z 26 stycznia 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J. oraz 4. zarządzenie nr 71/2024 Burmistrza J. z 18 grudnia 2024 r. w sprawie stawek wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J. . Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 15 października 2025 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarga została rozdzielona i przedmiotowa sprawa dotyczy zarządzenia nr 71/2024 Burmistrza J. z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie stawek wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J.. W ocenie Prokuratora zaskarżone zarządzenie wydane zostało z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 2, art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 679) w zw. z art. 7 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1590) poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i ustalenie obowiązujących na cmentarzu komunalnym opłat za świadczone usługi, jakie miały być ponoszone przez podmioty korzystające z tego cmentarza jako obiektu użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego, w sposób arbitralny i niepoddający się kontroli i nadzorowi. Prokurator wyjaśnił, że Rada Miejska J. w dniu 23 października 2020 r. podjęła uchwalę nr XXII/170/2020 w sprawie powierzenia Burmistrzowi Miasta uprawnienia do ustalenia opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego. W uchwale tej, powołując się na przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej Rada Miejska powierzyła Burmistrzowi Miasta uprawnienie do ustalenia wysokości opłat za usługi komunalne na terenie Cmentarza Komunalnego w J. oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej należących do Gminy J., a zlokalizowanych na terenie Cmentarza Komunalnego w J.. W związku z powyższą uchwałą Burmistrz Miasta J. wydał zarządzenie nr 71/2024 z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J.. Zaskarżone zarządzenie stanowi akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Reguluje ono bowiem prawa i obowiązki osób zamieszkujących na terenie Miasta J. poprzez nałożenie na mieszkańców gminy obowiązku zapłaty opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego. Ma ono zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Tym samym akt ten podlega ocenie w świetle art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stąd ustalenie w jego treści regulacji sprzecznych z prawem skutkować musi stwierdzeniem nieważności. Analiza treści skarżonego zarządzenia prowadzi do wniosku, że zarządzenie to jest sprzeczne z przepisami ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, a także standardami demokratycznego państwa prawa wynikającymi z Konstytucji RP. Gmina wykonując zadania własne określone w treści art. 18 ustawy o samorządzie gminnym zobligowana jest działać na podstawie i w granicach prawa. Opłaty za korzystanie z obiektów i urządzeń stanowiących własność gminy, w tym przypadku infrastruktury cmentarnej, nie mogą pozostawiać wątpliwości interpretacyjnych. Wyjaśnienie celowości, zasadności i wysokości tych opłat powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zarządzenia i poparte powinno być konkretnymi okolicznościami, które wpływają na takie ich określenie. Zaskarżone zarządzenie nie zawiera uzasadnienia. Brak uzasadnienia wysokości tych opłat uniemożliwia ocenę jej legalności. Nieznane są bowiem motywy, jakimi kierował się Burmistrz przy ustalaniu tych wysokości. Także uchwała, na podstawie której wydano zaskarżone zarządzenie, nie zawierała uzasadnienia, które mogłoby być wskazówką dla określenia przez Burmistrza wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego. W trakcie posiedzenia Rady Miejskiej w J. w dniu 23 października 2020 r. odbyła się dyskusja dotycząca treści projektu uchwały. Burmistrz Miasta przedstawił jedynie treść uchwały, jednak nie wskazał żadnego uzasadnienia dla tej uchwały, ani też ewentualnych okoliczności, jakie będą brane pod uwagę przy ustalaniu konkretnych stawek opłat w zarządzeniach wydawanych na podstawie tej uchwały. Prokurator podkreślił, że obowiązek motywowania uchwał rady gminy jest też elementem zasady jawności działania władzy publicznej. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia w całości. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie całości. W uzasadnieniu podkreślił, że formalny brak uzasadnienia uchwały lub zarządzenia organu samorządowego (w tym stanowiących akt prawa miejscowego) nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności tego rodzaju aktu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak zaznaczają sądy administracyjne pogląd ten należy uznać za dominujący w piśmiennictwie naukowym. Jest on również podzielany w orzecznictwie. Ponadto brak jest ustawowego zakazu, aby uzasadnienie uchwały lub zarządzenia nie mogło być przedstawione na etapie postępowania nadzorczego czy też postępowania sądowego. Celem uzasadnienia jest bowiem umożliwienie kontroli legalności działania organów uchwałodawczych. Treść odpowiedzi na skargę pełni właśnie taką rolę. Burmistrz Miasta wyjaśnił, że pobieranie opłat, na podstawie zaskarżonych zarządzeń, dotyczyło przede wszystkim sprzedaży miejsc do pochowku w grobach ziemnych i murowanych. Z uwagi na fakt, że Gmina zlecała wykonanie grobów murowanych, to wysokość opłaty za wykonanie grobów była uzależniona od wydatku na ten cel. Niezależnie od kosztu wykonania grobowców i miejsc do pochówku, Gmina ponosiła koszty utrzymania, zabezpieczenia wody, WC w formie toi-toi, wywozu odpadów pochodzących z nagrobków, budowy kolejnych grobów, alejek z kostki brukowej i bieżącego utrzymania w zakresie prac porządkowych. Gmina J. ponosiła również koszty w zakresie opłacenia administratora cmentarza. Wobec okoliczności, iż wydatki związane z prowadzeniem cmentarza komunalnego nie znajdywały pokrycia w pobieranych opłatach od osób korzystających z cmentarza, uznać należy, że opłaty pobierane przez Gminę J. były kształtowane na poziomie minimalnym, uwzględniającym interes społeczności lokalnej oraz możliwości majątkowe Gminy. Gmina nie oferuje innych usług związanych z transportem oraz pochówkiem zwłok itp. Usługi sprzedaży miejsc do pochówku mają charakter cywilnoprawny, gdyż w każdym przypadku zawierane są umowy sprzedaży poszczególnych miejsc, nie są świadczone usługi, które miałyby być usługami publicznoprawnymi. Podejmowane przez Burmistrza Miasta zarządzenia skierowane są do Administratora Cmentarza. Burmistrz wyjaśnił nadto, że na posiedzeniach wspólnych komisji Rady Miejskiej, na których omawiane są projekty uchwał będące przedmiotem najbliższej sesji Burmistrz Miasta prezentuje szczegółowe uzasadnienie do każdej uchwały i tak było również w przypadku uchwały Nr XXII/170/2020 Rady Miejskiej w J. z dnia 23 października 2020 r. w sprawie powierzenia Burmistrzowi Miasta uprawnień do ustalenia opłat za korzystanie z Cmentarza Komunalnego. Samorząd nigdy nie odnotował zysku w zakresie sprzedaży miejsc do pochówku. Natomiast stawki opłat przyjęte w zarządzeniu Burmistrza z 18 grudnia 2024 r. są jednymi z najniższych w regionie, gdyż najwyższą z nich część stanowią koszty wykonania murowanego grobowca. Burmistrz Miasta wyjaśnił ponadto, że wszystkie zaskarżone zarządzenia zostały już uchylone, a obecnie obowiązujące zarządzenie Burmistrza Miasta nr 51/2025 z dnia 25 września 2025 r., w sprawie stawek wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J., zostało sporządzone z uwzględnieniem uwag Prokuratury Rejonowej w B.. Dodał, że stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia spowoduje skomplikowanie sytuacji prawnej osób, które już dokonały w przeszłości opłat na rzecz Gminy, na podstawie obowiązujących wówczas stawek. Przez miniony okres znacznie wzrosły ceny za wybudowanie grobowca murowanego, co związane jest ze wzrostem cen materiałów, zmianą wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych oraz wprowadzeniem minimalnej stawki godzinowej dla osób zatrudnionych na umowy zlecenia i umowy o świadczenia usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało zarządzenie nr 71/2024 Burmistrza J. z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J. Nie budzi wątpliwości, że uchwały w sprawie opłat za korzystanie z cmentarzy komunalnych stanowią akty prawa miejscowego. Są one bowiem aktami normatywnymi zawierającymi normy prawne wyznaczające określone zachowanie adresatów (obowiązek uiszczenia określonych opłat). Są aktami generalnymi, określającymi dla każdego wysokość opłat na cmentarzach komunalnych oraz aktami abstrakcyjnymi regulującymi powtarzalne, a nie jednorazowe czynności związane z obowiązkiem uiszczania określonych w nich opłat (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2021 r., sygn. I GSK 1533/20). Analogicznie w przypadku delegowania przez radę gminy uprawnienia przewidzianego w tym zakresie na organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego – zarządzenie wydane przez wójta (burmistrza czy prezydenta miasta) stanowi również akt prawa miejscowego. Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. W okolicznościach sprawy, mimo upływu roku od podjęcia zaskarżonego zarządzenia, nie ma normatywnych przeszkód do stwierdzenia jego nieważności, gdyż zaskarżone zarządzenie stanowi akt prawa miejscowego. Zaskarżone zarządzenie utraciło moc zgodnie z treścią § 3 zarządzenia nr 51/2025 Burmistrza Miasta z dnia 25 września 2025 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego w J., jednak w świetle utrwalonego stanowiska judykatury, okoliczność, że zaskarżony akt został uchylony przez sam organ, nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, gdyż akt ten mógł być stosowany do sytuacji z okresu poprzedzającego wejście w życie przepisu prawa miejscowego uchylającego ten akt (por. uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r., sygn. W 5/94, OTK 1994, z. 2, poz. 44; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 2315/11; z 6 września 2013 r., sygn. I OSK 2315/11; z 29 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1719/11; z 27 maja 2008 r., sygn. II OSK 344/08; z 13 września 2006 r., sygn. II OSK 758/06; z 2 września 2005 r., sygn. I OSK 394/05, z 27 maja 2025 r., sygn. III FSK 100/25). Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W myśl art. 91 ust. 4 powołanej ustawy w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zatem w świetle powołanych przepisów stwierdzenie nieważności uchwały organu gminy uzasadnione jest wystąpieniem istotnego naruszenia prawa. Za istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały (zarządzenia) uważa się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. O istotnym naruszeniu prawa można zatem mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95; z 26 lipca 2012 r., sygn. I OSK 679/12 i I OSK 997/12; z 12 września 2017 r., sygn. II OSK 2884/16; z 6 listopada 2023 r., sygn. II OSK 1733/23; z 2 lipca 2024 r., sygn. II GSK 111/24 i powołane tam M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny" w: Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-1023). W ocenie Prokuratora zaskarżone zarządzenie nie poddaje się kontroli z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego. Należy wskazać, że obowiązujące przepisy nie określają wprost, jakie elementy należy uznać za składniki niezbędne każdej uchwały. Pewną wskazówkę zawiera jednak rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283). Zgodnie z § 143 załącznika do tego rozporządzenia do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady dotyczące projektów aktów normatywnych o charakterze wewnętrznym (uchwał i zarządzeń), projektów aktów wykonawczych (rozporządzeń), a także niektóre zasady dotyczące projektów i zmian (nowelizacji) ustaw. Pomimo że nie wszystkie uchwały podejmowane przez radę gminy mają walor aktów prawa miejscowego, wydaje się, że do wszystkich uchwał tego organu można odnieść zasady wymienione w § 143. Stanowisko takie zaprezentowano także w doktrynie. Zdaniem J. Kunert "konieczność stosowania zasad techniki prawodawczej w procesie stanowienia aktów prawnych przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego potwierdza przede wszystkim praktyka. Fakt, że największą uwagę przywiązuje się do aktów prawa miejscowego, nie wyklucza i nie zwalnia ze stosowania zasad techniki prawodawczej w procesie stanowienia aktów wewnętrznych i zarządzeń (zob. J. Kunert, Zasady techniki prawodawczej w procesie stanowienia prawa miejscowego, ST 2008, nr 1-2, s. 86-96). Formalny brak uzasadnienia uchwały lub zarządzenia organu samorządowego (w tym stanowiących akt prawa miejscowego) nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności tego rodzaju aktu, chyba przepis szczególny stanowi inaczej. Jak zaznaczają sądy administracyjne w polskim systemie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego i dopiero jednoczesny brak uzasadnienia uchwały oraz całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ gminy, powoduje istotną wadliwość uchwały, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności (zob. wyrok NSA z 26 maja 2023 r., II GSK 1167/22 oraz wyrok NSA z 5 listopada 2024 r., II GSK 1117/22). Również poglądy, które akcentują obowiązek uzasadniania aktów uchwałodawczych organów samorządowych jako konsekwencję konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa, zaufania do państwa i prawa oraz jawności działania władzy publicznej (por. wyroki NSA: z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06; z 8 kwietnia 2009 r., II OSK 1468/08; z 16 lutego 2011 r., II OSK 2420/10, z 5 marca 2009 r., II OSK 1824/08; z 23 maja 2013 r., I OSK 240/13) odwołują się w istocie do materialnego ujęcia zasady uzasadnialności aktów organów władzy publicznej, a więc stanowczej dyrektywy ujawniania motywów, przesłanek lub informacji, które były podstawą do podjęcia rozstrzygnięcia o określonej treści. Zasada ta nie jest wtedy rozumiana jako formalny obowiązek dołączenia do wydanego aktu uzasadnienia o określonej treści, lecz jako obowiązek ujawnienia w toku właściwego postępowania (np. procedury uchwałodawczej lub prawodawczej) zasadniczych motywów (przesłanek) rozstrzygnięcia. Jeżeli tego rodzaju motywy lub przesłanki zostaną ujawnione w ramach właściwej procedury i znajdą odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, to obowiązkiem organu nadzoru lub sądu administracyjnego jest dokonanie legalnościowej oceny, niezależnie od braku sporządzenia uzasadnienia danego aktu. Skutkiem braku uzasadnienia projektu zarządzenia, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, jest ustalenie, czy z pozostałych materiałów zgromadzonych w aktach sprawy możliwe jest wywiedzenie wniosków co do motywów podjęcia zaskarżonego zarządzenia czy też wyboru konkretnych rozwiązań prawnych. W orzecznictwie przyjmuje się, że również odpowiedź na skargę może stanowić ten rodzaj dokumentu, który pozwala na odkodowanie motywów prawodawcy lokalnego. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 maja 2020 r. I OSK 1634/18 brak jest ustawowego zakazu, aby uzasadnienie uchwały nie mogło być przedstawione na etapie postępowania nadzorczego czy też postępowania sądowego. Celem uzasadnienia jest bowiem umożliwienie kontroli legalności działania organów uchwałodawczych. Treść odpowiedzi na skargę pełni właśnie taką rolę. Organ nadzoru bądź też sąd administracyjny, mają na podstawie tam przytoczonych argumentów i faktów możliwość skontrolowania zaskarżonej uchwały w kontekście motywów, jakimi kierował się organ przy ich uchwalaniu. Niemniej jednak, nie jest tak, że w każdej sprawie tego typu argumentacja, nie poparta stosownymi dokumentami będzie akceptowalna. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 marca 2024 r., I OSK 2599/20 zasadny jest pogląd, że w sytuacji, gdy właściwy organ, na podstawie upoważnienia ustawowego, nakłada na obywateli określony obowiązek - w szczególności, gdy ustawodawca pozostawił organowi pewien margines swobody - w stosownym uzasadnieniu projektu tego aktu należy przedstawić argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań. W konsekwencji, w ocenie sądu, brak możliwości odkodowania rzeczywistych motywów jakimi kierował się Burmistrz Miasta podejmując zaskarżone zarządzenie, wskazuje na jego arbitralność i brak rzeczywistego rozważenia zakresu upoważnienia ustawowego. Dopiero na etapie odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazał, że pobieranie opłat dotyczyło przede wszystkim sprzedaży miejsc do pochowku w grobach ziemnych i murowanych. Gmina zlecała wykonanie grobów murowanych, zatem wysokość opłaty za wykonanie grobów była uzależniona od wydatku na ten cel. Gmina ponosiła nadto koszty utrzymania, zabezpieczenia wody, wywozu odpadów, budowy kolejnych grobów, alejek i bieżących prac porządkowych, a także koszty administratora cmentarza. Wydatki związane z prowadzeniem cmentarza komunalnego nie znajdywały pokrycia w pobieranych opłatach. Natomiast stawki opłat przyjęte w zaskarżonym zarządzeniu są jednymi z najniższych w regionie. Argumentacja ta nie została, jednakże poparta jakimikolwiek dowodami czy chociażby wyliczeniami. Jest ona ogólna, nieweryfikowalna i w zasadzie może dotyczyć również innych opłat ustalanych przez gminę w zakresie korzystania z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Twierdzenie Burmistrza, że stawki opłat są jednymi z najniższych w regionie również nie wynika z akt sprawy. Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei zgodnie z art. 106 § 3 powołanej ustawy sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powodu braku możliwości zweryfikowania twierdzeń Burmistrza zawartych w odpowiedzi na skargę, która jest w zasadzie jedynym dokumentem, z którego można byłoby odkodować przesłanki określające wysokość opłat za korzystanie z cmentarza, sąd nie miał możliwości dokonania kontroli z jakich rzeczywistych przyczyn Burmistrz Miasta ustalił konkretną wysokość opłat. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku, gdy materiały legislacyjne pozwalają odkodować sądowi administracyjnemu, motywy jakimi kierują się organy gminy - skargi oparte na założeniu braku uzasadnienia lub jego lakoniczności - nie są uwzględniane (por. wyroki WSA w Krakowie: z 29 października 2024 r., III SA/Kr 1024/24; z 17 września 2024 r., III SA/Kr 1092/24). Z uwagi na powyższe istotne naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.