III SA/Lu 546/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Lubartowie z dnia 29 lipca 2025 r. nr [...]. Przedmiotem skargi Z. K. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2025 r., Nr [...] w sprawie odmowy przyznania wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 30 kwietnia 2017 r. Z. K. (dalej jako "skarżący") został zwolniony ze służby w Policji. Po zakończeniu stosunku służbowego naliczono skarżącemu ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby - łącznie za 450 godzin wypracowanych w latach 2006-2017 w Komendzie Powiatowej Policji w L. - według przepisów obowiązujących na dzień zwolnienia ze służby, tj. przy zastosowaniu współczynnika 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Wypłata przedmiotowego ekwiwalentu nastąpiła w dniach 13 grudnia 2021 r. za 106 godzin (na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 7 września 2021 r.) oraz 7 lutego 2025 r. za 344 godziny (na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 22 stycznia 2025 r.). Wnioskiem z dnia 12 maja 2025 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w L. o podjęcie działań prawnych celem wyegzekwowania od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie realizacji w pełnym zakresie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 22 stycznia 2025 r. poprzez wyrównanie kwoty należnego ekwiwalentu pieniężnego z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018 r., poz. 2102). Decyzją nr [...] z dnia 29 lipca 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w L. odmówił skarżącemu przyznania wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie decyzją Nr [...] z dnia 28 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1635), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2019 r. wprowadzono zmiany do art. 33 i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.). Jednocześnie z regulacji art. 10 tej ustawy wynika, że do udzielenia czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, pełnionej w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, wypracowany w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wypłaca się zatem na podstawie przepisów dotychczasowych (art. 11). Zgodnie więc z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2019 r., policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. Ekwiwalent pieniężny za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji ustala się wówczas w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (art. 115a ustawy o Policji sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2019 r.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżącemu naliczono ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby - łącznie za 450 godzin przy zastosowaniu współczynnika 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego. Zatem należało uznać, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w L. o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego jest prawidłowa. Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a. art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i art. 79a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez nieuzasadnione odstąpienie od obowiązku powiadomienia przed wydaniem decyzji o zebraniu całości materiału dowodowego, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak również niedopełnienie obowiązku wskazania zależnych od strony przesłanek, które ewentualnie nie zostały spełnione, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnie z żądaniem; b. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym niezasadne pominięcie istotnego dla sprawy dowodu w postaci opinii prawnej z dnia 19 maja 2025 r. radcy prawnego oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego; c. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o odmowie dokonania wypłaty należnego ekwiwalentu pieniężnego za wypracowane w toku służby w Policji nadgodziny wbrew utrwalonemu orzecznictwu sądów administracyjnych w tym zakresie i zgromadzonym w tej sprawie dowodom; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 11 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw przez błędną i niezgodną ze standardem konstytucyjnym wykładnię dokonaną z naruszeniem art. 190 ust. 4 Konstytucja RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. - jakoby stosownie do treści art. 11 ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, policjantowi zwolnionemu ze służby ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, wypracowany w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wypłaca się na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc przy uwzględnieniu przelicznika 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, zamiast zastosowania prawidłowego przelicznika 1/21 części tegoż uposażenia zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Powiatowego Policji w L. . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2017 r. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji – w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia - Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4 ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Stosownie natomiast do treści art. 33 ust. 3 ustawy o Policji – w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia – w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 (40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym) policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Zgodnie natomiast z art. 115a ustawy o Policji – w brzmieniu na dzień 30 kwietnia 2017 r. - ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nie jest sporne, że skarżącemu naliczono ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby - łącznie za 450 godzin wypracowanych w latach 2006-2017 w Komendzie Powiatowej Policji w L. - według przepisów obowiązujących na dzień zwolnienia ze służby, tj. przy zastosowaniu współczynnika 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego czasu wolnego. Wypłat ekwiwalentu dokonano w dniach odpowiednio 13 grudnia 2021 r. za 106 godzin oraz 7 lutego 2025 r. za 344 godziny. Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. poz. 2102), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in., że na mocy art. 66 ust. 2 Konstytucji RP pracownikowi przysługuje prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy. Prawo to nie może być arbitralnie ograniczone również w odniesieniu do rekompensaty pieniężnej za urlop niewykorzystany lub za czas wolny od pracy (w przypadku zaś policjantów - służby). Prawo do ekwiwalentu wynika z ustawy o Policji i jego realizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłaty - w drodze decyzji administracyjnej. Trybunał podkreślił, że świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Ponadto, w uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ekwiwalent pieniężny przysługuje także za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych zaznacza się, że powołanym wyżej wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził niekonstytucyjności całej regulacji zawartej w art. 115a ustawy o Policji. Nie zakwestionował zasady, tj. prawa policjanta zwolnionego ze służby do ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, ustalanego w relacji do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Niekonstytucyjność dotyczyła wyłącznie jednego elementu przepisu - wskazanego w nim ułamka (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt III OSK 3415/21). Podkreśla się również, że z dniem opublikowania ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, część art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu uwzględniającym współczynnik ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym) została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie może stanowić podstawy orzekania o wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2832/21). Oznacza to, że niekonstytucyjny przepis stracił moc obowiązującą i nie może być podstawą orzeczenia w procesie stosowania prawa niezależnie od tego czy rozstrzygnięcie dotyczy stanu faktycznego sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału, czy też zaistniałego po tej dacie. Po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 uchwalona została ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw, która znowelizowała m.in. art. 33 ustawy o Policji. Jednocześnie wskazana ustawa wprowadziła w art. 11 normę, zgodnie z którą policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, wypracowany w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wypłaca się na podstawie przepisów dotychczasowych. Następnie w dniu 1 października 2020 r., weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610). Przepis art. 1 pkt 16 tej ustawy nadał następujące brzmienie art. 115a ustawy o Policji: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Jednocześnie ustawodawca w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy zawarł przepis o charakterze intertemporalnym, regulując zasady stosowania art. 115a ustawy o Policji w znowelizowanym brzmieniu. Przyjął mianowicie, że przepis art. 115a ustawy w brzmieniu po nowelizacji, stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2018 r. określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy o szczególnych rozwiązaniach (...), nie mogą być interpretowane jako powtórzenie regulacji niekonstytucyjnych przepisów ustawy o Policji, wbrew wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego, a w konsekwencji nie mogą prowadzić do nakazania stosowania do obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z okresu przed dniem 6 listopada 2018 r. (czyli sprzed daty publikacji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego) uregulowań, które utraciły moc w następstwie wydania wskazanego wyroku. Przyjęcie zaś jako prawidłowej wykładni przepisów przejściowych unicestwiałoby a limine doniosłość skutków wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Innymi słowy, aprobata dla tego sposobu rozumienia wskazanych regulacji oznaczałaby uznanie dla próby ograniczenia - za pomocą regulacji o charakterze intertemporalnym - zakresu zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2023r., sygn. akt III OSK 5129/21). Nie ma wątpliwości co do tego, że tego typu działanie narusza wyrażoną w art. 190 ust. 1 Konstytucji RP zasadę powszechnej mocy obowiązującej wyroków Trybunału Konstytucyjnego, które wiążą również ustawodawcę. Skoro orzeczenie Trybunału usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 zdanie drugie ww. ustawy sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, że należy stosować właśnie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednakże z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej zakwestionowanego współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku wydanego przez Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 5129/21, z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt III OSK 7572/21, z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt III 2152/22). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, a Sąd orzekający stanowisko to podziela, że wprawdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 stwierdzał niekonstytucyjność art. 115a ustawy o Policji jedynie w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jednakże uczynił to tylko ze względu na zakres wniosku, którym był związany. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż przedstawioną w tym wyroku argumentację dotyczącą niezgodności z Konstytucją tego przepisu należało w całej rozciągłości odnieść również do ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służby, wyliczanego w ten sam wadliwy sposób (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 279/22 i wyrok NSA z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 7288/21). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zastosowanie przepisu art. 11 ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), w zakresie w jakim przepis ten przewiduje po stronie organu Policji obowiązek wypłacania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby "na podstawie przepisów dotychczasowych", wymaga uwzględnienia - przy wykładni art. 115a ustawy o Policji - wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Skoro bowiem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 11 ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), sformułowaniem "na podstawie przepisów dotychczasowych" oznacza, że należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), jednakże z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej zakwestionowanego współczynnika w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku ww. Trybunału Konstytucyjnego. Jak już bowiem wskazano powyżej, Trybunał Konstytucyjny stwierdzając niekonstytucyjność części art. 115a ustawy o Policji nie zakwestionował prawa policjanta zwolnionego ze służby do ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, ustalanego w relacji do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Trybunał stwierdził niekonstytucyjność "przelicznika 1/30". Stwierdzenie niekonstytucyjności danego przepisu zamyka zawsze drogę do stosowania normy po dacie jej derogowania z powodu niekonstytucyjności, co oznacza, że przepis uznany za niekonstytucyjny nie może być stosowany, poczynając od daty jego wejścia w życie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1745/07). Reasumując, organy Policji rozpatrując żądanie skarżącego dotyczące wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby w wymiarze 450 godzin - na podstawie "przepisów dotychczasowych" w rozumieniu art. 11 ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), zobowiązane są do uzupełnienia derogowanej treści art. 115a ustawy o Policji poprzez przyjęcie wykładni ustalonej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, a więc zrekonstruowania normy wyrażającej treść, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości przysługującego zwalnianemu ze służby policjantowi w danym okresie wynagrodzenia za jeden dzień roboczy (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3052/21, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt III 4169/21). Prawidłowym w tej sytuacji będzie posłużenie się aktualnie obowiązującym współczynnikiem ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącym 1/21, co w pełni realizuje istotę ekwiwalentności świadczenia oraz zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Różnica pomiędzy tak wyliczoną kwotą a wypłaconą dotychczas skarżącemu powinna być mu wypłacona w ramach wyrównania uprzednio wypłaconego świadczenia. Z wyżej omówionych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 115a ustawy o Policji w związku z art. 11 ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) przez błędną i niezgodną ze standardem konstytucyjnym wykładnię dokonaną z naruszeniem art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy będzie natomiast zobowiązany do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy skarżącego ponownie z uwzględnieniem aktualnie obowiązującego współczynnika ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynoszącego 1/21. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.