III SA/Lu 549/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na wyrok Sądu Rejonowego i bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie pozbawienia prawa do skorzystania z odprawy w ramach restrukturyzacji PKP i bezczynności organu administracji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Skarżący pismem wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie domagał się interwencji tego Sądu w sprawie wyroku sądu pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczącego stosunku pracy skarżącego i jego odprawy w ramach restrukturyzacji PKP. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania zaskarżonego aktu administracyjnego oraz oznaczenie organu, którego skarga dotyczy. W odpowiedzi skarżący złożył pismo datowane na dzień 28 listopada 2005 r., w którym wyjaśnił, iż w rzeczywistości skarży bezczynność Prezydenta Miasta, w związku z brakiem reakcji na wystąpienia skarżącego w sprawie nieistnienia zadłużenia w płatnościach za lokal komunalny zajmowany przez skarżącego w związku z jego wykupem. W szczególności wskazuje, że w dniu 20 grudnia 2004 r. złożył skargę do Prezydenta Miasta w sprawie nierzetelnej i nieprawdziwej informacji o zadłużeniu w spłatach za mieszkanie, która pozostała nierozpatrzona. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z doprecyzowaniem stanowiska, pisma należy uznać w istocie nie za niedopuszczalną w tym trybie polemikę z wyrokiem sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, lecz za skargę na bezczynność organu administracji publicznej, jakim jest Prezydent Miasta. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność, iż organ administracji (Prezydent Miasta) nie pouczył skarżącego o takiej możliwości nie może rozciągać kompetencji sądu administracyjnego poza ramy ustawowo określone. Skarżący zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi zatem wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia - w postaci wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu (Prezydenta Miasta), któremu zarzuca bezczynność. W przeciwnym razie skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.