III SA/Lu 550/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 września 2011 r. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji – decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r. Jak wynika z dokumentów załączonych do sprawy oraz z akt administracyjnych skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, jednak postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], Wojewoda stwierdził bezskuteczność odwołania z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Skarga J. K. na postanowienie Wojewody jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu, w sprawie o sygn. akt: III SA/Lu 524/11. W zaistniałej sytuacji nie można uznać, aby skarżąca spełniła warunek wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. W świetle zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze wspomnianego warunku. O jego spełnieniu można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 136 oraz postanowienie NSA z 12 czerwca 2008 r., I OSK 623/08, LEX nr 493703). Innymi słowy o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić tylko w sytuacji skutecznego ich wniesienia, w tym sensie, że wniesienie odwołania doprowadziło do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. W przeciwnym razie mogłoby dochodzić do obejścia przepisów dotyczących terminów i trybu wnoszenia środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Konkludując: decyzja wydana przez organ pierwszej instancji nie może być samodzielnym przedmiotem skargi do sądu administracyjnego w świetle wymogów wynikających z art. 52 p.p.s.a. Powyższe stanowisko nie oznacza zamknięcia skarżącej drogi sądowej w sprawie, gdyż kwestia oceny zgodności z prawem postanowienia kończącego postępowanie w badanej sprawie administracyjnej, czyli postanowienia Wojewody z 8 sierpnia 2011 r. jest rozpatrywana odrębnie. Ewentualne uchylenie postanowienia Wojewody, jako naruszającego prawo, spowoduje konieczność merytorycznego rozpoznania przez Wojewodę złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji Prezydenta Miasta . Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopełnienie przez skarżącą wymogu wyczerpania środków zaskarżenia skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.