III SA/Lu 554/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. postanawia: pozostawić pismo bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę B. K. na Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wskutek niewniesienia w terminie środka zaskarżenia postanowienie stało się prawomocne w dniu 11 marca 2010 r. W dniu 14 kwietnia 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, datowane na dzień 12 kwietnia. Treść pisma była w większości niezrozumiała, zawarte było w nim m.in. żądanie skierowania sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec braku sformułowania istoty wniosków skierowanych do Sądu, zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010 r. skarżący został wezwany, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, do usunięcia braków formalnych pisma poprzez oznaczenie jego rodzaju oraz zawarcie osnowy wniosku, w szczególności poprzez wskazanie, czy pismo stanowi skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 2 lutego 2010 r. czy innego rodzaju pismo procesowe. W terminie otwartym do usunięcia braków formalnych do Sądu wpłynęło pismo skarżącego. Z niejasnej argumentacji zawartej w piśmie wynika jedynie, że skarżący kwestionuje sposób działania ZUS w jego sprawie i żąda "skierowania sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Z kolei zgodnie z art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Odnosząc treść powyższych przepisów do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że wniesione przez Bo. K. pismo z datą 12 kwietnia 2010 r. nie odpowiadało wymogom określonym w art. 46 p.p.s.a. Treść pisma w żaden sposób nie pozwalała stwierdzić, co jest rzeczywistą wolą strony, nie został sprecyzowany ani charakter pisma, ani konkretne wnioski. W tej sytuacji skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych pisma, poprzez oznaczenie jego rodzaju i skonkretyzowanie wniosków. Udzielona na wezwanie Sądu odpowiedź skarżącego z dnia 25 kwietnia 2010 r. w żaden sposób nie usunęła wcześniejszych braków. Również z późniejszego pisma nadal nie wynika, co jest istotą żądania skarżącego. Ogólnikowo sformułowane żądanie "skierowania sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego" nie może odnieść żadnych skutków prawnych w sytuacji, gdy postanowienie tutejszego Sądu z dnia 2 lutego 2010 r. o odrzuceniu skargi stało się prawomocne z dniem 11 marca 2010 r. Należy przy tym podkreślić, że przy doręczeniu postanowienia z 2 lutego 2010 r. skarżący został w wyczerpujący sposób poinformowany o zasadach i trybie wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia. Mimo wezwania ze strony Sądu, jasno wskazującego o jakie braki formalne chodzi oraz rygor niedopełnienia obowiązku usunięcia, skarżący nie usunął wytkniętych braków i nie wyjaśnił, co jest celem jego wniosków kierowanych do sądu. Pismo nie mające jasno sprecyzowanego przedmiotu nie nadaje się do merytorycznego rozpoznania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 49 p.p.s.a. należało pozostawić pismo bez rozpoznania.