III SA/Lu 557/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółki z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia spółce "G. S." koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w/w decyzja Starosty P. wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Koncesja obejmowała bowiem teren leżący w granicach P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, na którym obowiązuje zakaz wydobywania dla celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynów. Taki zakaz wynika z § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Nr 52 Wojewody L. z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 69, poz. 1290). Kolegium argumentowało dalej, że w myśl § 5 ust. 4 w/w rozporządzenia, zakaz wydobywania dla celów gospodarczych skał nie dotyczy terenów, dla których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia udzielono koncesji na wydobywanie kopalin. Wyjaśniło również, że powyższy wyjątek od zakazy wydobywania kopalin, odnosi się do koncesji udzielonych do dnia 18 kwietnia 2006 r. to jest dnia kiedy weszło w życie w/w rozporządzenie. Kolegium podniosło, iż rozporządzenie zakazuje wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych (§ 5 ust. 1 pkt 5). Rozwijając swoją argumentację Kolegium stwierdziło, że przepisy omawianego rozporządzenia miały pełne zastosowanie do sprawy z wniosku spółki "G. S." o przyznanie - w trybie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - koncesji na wydobywanie piasku. Ustawa w art. 16 ust. 6 zastrzega, że udzielenie koncesji nie może naruszać wymagań wynikających z odrębnych przepisów. Do nich zalicza się między innymi między przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, która zawiera przepisy blankietowe, upoważniające właściwe podmioty do wydania przepisów szczególnych. Takie przepisy szczególne zawiera powyższe rozporządzenie nr 52 Wojewody L., będące aktem prawa miejscowego, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego. Wniosek spółki "G. S." o udzielenie koncesji zainicjował nową sprawę dotyczącą konkretnie oznaczonego terytorium (części działki nr [...] w O. N.), zajmującej powierzchnię 16.264 m2, oznaczonej i opisanej jako Pole B złoża "O. N.". Sprawa dotyczy terenu, dla którego przed ustanowieniem P. Obszaru Chronionego Krajobrazu koncesja na gospodarcze wydobywanie skał (piasku) nie była udzielona. Sam przedsiębiorca podzielił całe złoże piasku na trzy pola - A, B, C. Uprzednio korzystał z koncesji na pole A, które ze względu na ten wydzielony obszar mieściło się w granicach przypisujących właściwość rzeczową staroście, a nie marszałkowi, (co wiązałoby się z dalszymi obostrzeniami dotyczącymi udzielenia koncesji). Wcześniej udzielona Spółce koncesja z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] dotyczyła innego terenu. Poza tym ta koncesja została już wykorzystana, złoże wyeksploatowane, a przedsiębiorca wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. W tym stanie rzeczy Kolegium oceniło udzielenie koncesji jako rażąco sprzeczne z prawem w znaczeniu, w jakim ustawodawca używa tego pojęcia w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie doszło do oczywistej i jednoznacznej sprzeczności pomiędzy stanem prawnym wynikającym z przytoczonych norm chroniących P. Obszar Chronionego Krajobrazu, a rozstrzygnięciem Starosty P. z dnia [...] maja 2010 r., przyznającym koncesję na wydobywanie kruszywa naturalnego na tym terenie. Kolegium uznało, że koncesja wydana przez Starostę P. w dniu [...] maja 2003 r. i koncesja wydana przez ten sam organ w dniu [...] maja 2010 r., będąca przedmiotem analizy, to dwie odrębne koncesje, dotyczące dwóch odrębnych spraw. Każda z nich dotyczy zgody na wydobywanie kopalin na ściśle określonym terytorium, wskazanym przez samego koncesjonariusza, ściśle określonej wielkości wydobycia oraz ściśle określonego przedziału czasowego. To, że koncesjonariuszem obydwu koncesji jest ten sam podmiot gospodarczy i że każde z terytoriów jest częścią jednej działki ewidencyjnej, a wreszcie to, że bazowa dokumentacja geologiczna jest wspólna, nie ma znaczenia dla oceny sprawy. Pierwsza z koncesji - z [...] maja 2003 r. - była wydana na 5 lat, na wydobywanie nie więcej niż 20.000m3 rocznie z tej części działki ewidencyjnej [...], którą sama Spółka we wniosku określiła jako Pole A, i która miała powierzchnię 12.000 m2, a której granice określała mapa stanowiąca integralną część decyzji, o czym wprost stanowiła sama decyzja. Koncesja ta wygasła wskutek upływu czasu, na jaki była wydana, zresztą sama Spółka wystąpiła o stwierdzenie jej wygaśnięcia, a więc wydanie decyzji deklaratoryjnej, potwierdzającej ziszczenie się określonego skutku wynikającego z innego ostatecznego aktu administracyjnego. Druga koncesja - będąca przedmiotem niniejszej sprawy - odnosi się do innej części działki [...] w O. N., oznaczonej przez koncesjonariusza jako Pole B, o powierzchni 16.364 m2, a granice terytorialne tej koncesji również określa mapa stanowiąca integralną część decyzji. Ta koncesja została wydana również na 5 lat, z tym, że bieg tego pięcioletniego terminu rozpoczął się z chwilą, kiedy decyzja stała się ostateczna (art.130 § 1 k.p.a.). Okoliczność, że obie decyzje o udzieleniu koncesji mają wspólną dokumentację geologiczną, nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Nie można mówić o jedności koncesji ze względu na podmiot uprawniony do wydobywania kopalin. Każda osoba może być jednocześnie adresatem wielu praw i obowiązków, również takich, które mają źródło w tym samym przepisie prawa, w tym prawa do wydobywania kopalin i obowiązku rekultywacji wyrobiska, wynikające z ustawy prawo geologiczne i górniczej lub takich, które prawnie mają tożsamą treść (na przykład prawo własności nieruchomości zabudowanej, nieruchomości rolnej), ale to nie znaczy, że dla wykazania istnienia konkretnego uprawnienia lub obowiązku można powoływać się dowolnie wybrany tytuł prawny. Nie znajduje więc żadnego umocowania prawnego stanowisko Spółki, że jest uprawniona do wydobywania kopalin z tzw. Pola B z mocy jednej koncesji, tej z [...] maja 2003 r. Spółka nie może skutecznie wywodzić, że ma jedną koncesję od 2003 r. Taki pogląd jest błędny. Ustawa - Prawo geologiczne i górnicze daje starostom uprawnienia koncesyjne na małe obszary wydobywania kopalin, nie więcej niż dwuhektarowe (art. 16 ust. 2a). Tymczasem suma powierzchni samych tylko złóż objętych dwiema wymienianymi przez Spółkę koncesjami 112.000m2 i 16.364m2/, znacznie przekracza dwa hektary. Koncepcja jednej koncesji wskazywałaby na to, że nie tylko w analizowanej decyzji, ale też decyzji z [...] maja 2003 r. tkwi inna wada kwalifikowana - wydania jej przez organ niewłaściwy (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Konsekwencją wykazania, że koncesja z [...] maja 2010 r. jest odrębną sprawą wywołującą skutki "na przyszłość" jest stwierdzenie, że decyzja z tego dnia przyznająca koncesję ta narusza przepisy wskazanego rozporządzenia Nr 52 Wojewody L. Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji zawartej w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i nadal zachowuje moc na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz.753 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Spółka zarzuciła naruszenie § 5 ust. 1 pkt 4 omawianego rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię. Przepis ten nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, gdyż § 5 ust. 4 czyni odstępstwo, skoro nie dotyczy terenów, dla których udzielono koncesji na wydobywanie kopalin przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Kolegium nie może stosować przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji gdy prawidłowe zastosowania przepisów prawa materialnego winno prowadzić do wniosku, iż decyzja Starosty P. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zachodzi ono w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażonej stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W niniejszej sprawie nie ma rażącego naruszenia prawa, ponieważ w rozporządzeniu Nr 52 Wojewody L. z dnia 28 lutego 2006 r. od wymienionych zakazów, obowiązujących na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu, zachodzą odstępstwa. Zakaz wydobywania do celów gospodarczych skał nie dotyczy terenów, dla których udzielono koncesji na wydobywanie kopalin przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Interpretując przepis (§ 5 ust. 4) można domniemywać, że nie zakazuje on bezwzględnie wydobywania skał na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jest to teren chroniony, ale nie w takim stopniu, jak w przypadku pozostałych formy ochrony przyrody, którymi są park narodowy, rezerwat przyrody i park krajobrazowy. Na obszarze chronionego krajobrazu działalność gospodarcza podlega ograniczeniom, ale niewielkim. Dopuszcza się więc w wielu wypadkach wydobywanie kopalin, a co za tym idzie wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, co jest zgodne z przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W myśl art. 125 tej ostatniej ustawy, złoża kopalin, podlegają ochronie, polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Spółka podniosła, że działalność gospodarczą w zakresie wydobywania kopaliny na tym terenie prowadzi od 2003 r. zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska. Pozostawienie pozostałych zasobów w złożu byłoby niezasadne w związku z przepisami tejże ustawy. Dlatego też mając na uwadze racjonalną gospodarkę zasobami złóż kopalin, które są również elementami środowiska, należałoby wydobyć całość udokumentowanych zasobów kruszywa naturalnego w złożu "O. N.", a następnie przeprowadzić kompleksową rekultywację wyrobiska stosownie do wymagań ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 21, poz. 1266 ze zm.) w sposób korzystny dla środowiska, przywracając tym samym walory krajobrazowe. Z treści art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wynika, że zakazy obowiązujące na terenie obszaru chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego, którym między innymi jest - w świetle ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową. Pozyskiwane kruszywo (piasek) przeznaczany jest głównie na inwestycje celu publicznego, to jest budowę dróg. Rozwój zaś infrastruktury przyczynia się do zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przez rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji należy rozumieć sytuację, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźniej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92; wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III SA 907/00). Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, kiedy orzeczenie organu w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej (tak NSA w wyroku z dnia 13 lipca 2001 r. sygn. akt III SA1110/00). Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jest każde rażące naruszenie prawa, niezależnie od tego, czy naruszony przepis ma charakter ustrojowy, materialny, czy procesowy. Rażące naruszenia prawa nie wchodzi w grę w przypadku, gdy dany przepis może być różnie interpretowany i są ku temu obiektywne i racjonalne przesłanki, uzasadniające odmienne rozumienie przepisu i jego znaczenia. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że decyzja Starosty P. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] o udzieleniu spółce "G. S." koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego, pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Nr 52 Wojewody L. z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 69, poz. 1290). W/w przepis wprowadza zakaz wydobywania dla celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynów. Zakaz podejmowania i wykonywania tego rodzaju czynności obowiązuje na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na tym terenie zlokalizowana jest działka nr [...]. Sporna koncesja dotyczy gospodarczego wydobywania złóż piasku znajdujących się na tejże nieruchomości. Nie ulega więc wątpliwości, że wydanie decyzji koncesyjnej podlega ocenie pod kątem wymogów wskazanych w w/w rozporządzeniu Nr 52 Wojewody L. Rozporządzenie to – wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (w brzmieniu z daty wydania rozporządzenia) – w § 5 ust. 1 pkt 4 wprost zakazuje wydobywania na terenie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu skał, do których zalicza się piasek. Nie jest sporne, że Spółka zamierza wydobywać piasek ze złoża "O. N.". Złoże zajmuje powierzchnię 16.264 m2, oznaczoną w dokumentacji geologicznej i opisanej jako Pole B. Obowiązujący zakaz wydobywania kopalin (piasku) powoduje, że decyzja Starosty P. z dnia [...] maja 2010 r. nie powinna być wydana. W tych okolicznościach Kolegium słusznie argumentuje, iż rozstrzygnięcie Starosty rażąco narusza prawo (§ 5 ust. 1 pkt 4 komentowanego rozporządzenia). Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Spółki, iż omawiany zakaz jej nie dotyczy dlatego, że posiada wcześniejszą koncesję z 2003 r. na wydobywanie piasku. Zakaz wydobywania skał do celów gospodarczych nie odnosi się do terenów, dla których udzielono koncesji na wydobywanie kopalin przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (§ 5 ust. 4). Weszło ono w życie w dniu 18 kwietnia 2006 r. Oznacza to, że wydane do tego czasu koncesje są ważne i wynikający z § 5 ust. 1 pkt 4 zakaz eksploatacji złóż piasku, tylko w takim przypadku, nie ma zastosowania. Ma natomiast zastosowanie do spornej i nowej koncesji z dnia [...] maja 2010 r. skoro dotyczy ona terenu, części działki nr [...], oznaczonej jako "Pole B". Poprzednia koncesja odnosiła się do "Pola A", a więc innego terenu (obszaru) działki nr 247. W tych warunkach nieusprawiedliwione są zarzuty skargi o naruszeniu przez Kolegium przepisów - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Nr 52 Wojewody L. z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Dodatkowo należy wyjaśnić, w nawiązaniu do formułowanych w skardze wniosków, że z treści art. 24 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wynika, że zakazy obowiązujące na terenie obszaru chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycją celu publicznego jest - w myśl art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową. Realia rozpoznawanej sprawy nie dają podstawy do traktowania - występującego na działce nr [...] - piasku (jego złóż) jako kopaliny stanowiącej własność Skarbu Państwa. W/w działkę M. i M. małż. S. nabyli na własność aktem notarialnym z 1995 r. (k. 68 - 70 akt adm.) Według dokumentacji sporządzonej przez uprawnionego geologa górniczego, złoża piasku, które Spółka zamierza eksploatować (wydobywać) położone są na głębokości nie większej niż 5 metrów. Wynika to z przekroju geologiczno – złożowego, ilustrującego położenie kopaliny (k. 55 akt adm.). Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze dzieli kopaliny na podstawowe i pospolite (art. 5 ust. 1). Do tych pierwszych zalicza się między innymi gaz ziemny, ropę naftową i inne kopaliny wymienione w art. 5 ust. 2 i ust. 2 a. Pozostałe kopaliny są kopalinami pospolitymi. W/w ustawa w art. 7 ust. 1 określa, że złoża kopalin niestanowiacych części składowych nieruchomości gruntowej są własnością Skarbu Państwa. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do własności złóż kopalin stosuje się odpowiednio przepisy o własności nieruchomości gruntowej. Kodeks cywilny wyjaśnia w art. 143, że w granicach określonych przez społeczno – gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Oznacza to, że do właściciela nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka nr [...], należą złoża piasku położone na niewielkiej głębokości. W świetle zapatrywania wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 79/07, przepisy szczególne przewidują kategorie kopalin stanowiących część składową nieruchomości, a co za tym idzie, dopuszczają posiadanie prawa własności tych kopalin przez osoby inne niż Skarb Państwa i może to nastąpić, wyłącznie w przypadku, gdy korzystanie i dysponowanie kopalinami jest zwykłym elementem wykorzystania nieruchomości, zgodnie z jej społeczno – gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 i 143 k.c.). W myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego (piasku) w oparciu o udzieloną w dniu [...] maja 2010 r. koncesję (wydaną po uwzględnieniu wniosku Spółki z dnia [...] marca 2010 r.) – nie należy utożsamiać z realizacją inwestycji celu publicznego. Nie ma zatem znaczenia, że pozyskiwane kruszywo (piasek) – jak to Spółka podnosi w skardze - jest przeznaczany na inwestycję celu publicznego, którą jest budowa dróg. Definicję pojęcia "inwestycji celu publicznego" zawiera art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotem działalności Spółki – w świetle fragmentarycznego opisu tej działalności dla potrzeb niniejszej sprawy, której granice i ramy wyznaczone są treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia - nie jest poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa. Prowadzi to do wniosku, że skarżąca Spółka nie realizuje inwestycji celu publicznego. W związku z tym nie może ona skutecznie zarzucać, że punktu widzenia art. 24 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz przepisów § 5 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 rozporządzenia Nr 52 Wojewody L. z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, nie odnosi się do niej zakaz wydobywania piasku. Na marginesie powyższych rozważań trzeba zauważyć, że Kolegium w dniu [...] grudnia 2010 r. stwierdziło nieważność omawianej decyzji Starosty P. z dnia [...] maja 2010 r. To, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Kolegium podaje, że sprawę rozstrzygnęło swoją decyzją z dnia [...] października 2010 r. nie jest istotnym uchybieniem.. Skoro zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.