III SA/Lu 560/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. K. sp. z o.o. z siedzibą w L na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów w krajowym transporcie drogowym - w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółka L. K. K. sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozów w krajowym transporcie drogowym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w działalności prowadzonej przez Spółkę. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek skarżącej. W wyniku zażalenia skarżącej Spółki, postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 1/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że opierając się tylko na braku przedstawienia przez skarżącą żadnych argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji w ogóle nie rozważył czy już samo cofnięcie zezwolenia, które skarżąca musiała uzyskać ażeby prowadzić działalność gospodarczą w zakresie regularnego przewozu osób, można uznać za znaczną szkodę lub za trudne do odwrócenia skutki. Z wniosku skarżącej wynika, że to właśnie w samym wydaniu decyzji, której konsekwencją jest cofnięcie zezwolenia skarżąca upatrywała niebezpieczeństwa spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nakazał sądowi I instancji wzięcie pod uwagę tej okoliczności i zbadanie innych obiektywnych okoliczności, które mając podstawę w aktach toczącej się sprawy, wskazują na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy przypomnieć, że stosownie do art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W badanej sprawie związanie odnosi się w szczególności do wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądu o obowiązku uwzględnienia przez sąd również takich okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej, które nie zostały podane w uzasadnieniu wniosku skarżącej, ale wynikają z obiektywnych okoliczności sprawy. Jak wynika z art. 61 § 1 p.p.s.a., przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pomimo, że strona skarżąca nie przedstawiła w uzasadnieniu wniosku konkretnych argumentów, kierując się wiążącą wykładnią zawarta w wyroku NSA, Sąd rozpoznający wniosek ponownie dostrzega konieczność uwzględnienia obiektywnych okoliczności, wynikających z samego charakteru sprawy. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja w sprawie cofnięcia skarżącej zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Bez zezwolenia skarżąca nie jest w stanie wykonywać działalności gospodarczej, a jak wynika z wniesionego przez nią zażalenia, uzyskuje przychody tylko z tytułu wykonywania przewozów na tej trasie. W tej sytuacji co najmniej czasowa niemożliwość wykonywania działalności niewątpliwie będzie wiązać się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa. W tej sytuacji, w ocenie Sądu wniosek Spółki powinien zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.