III SA/Lu 561/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję z dnia 19 marca 2025 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu w T. L. przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w T. L. o nałożeniu na Wspólnotę Mieszkaniową [...] kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 27 września 2024 r. W. L. (dalej jako "skarżąca") zwróciła się do Zarządu Dróg Powiatowych w T. L. o wyrażenie zgody na postawienie wiaty śmietnikowej lub ogrodzenia terenu wyznaczonego na plac gospodarczy przy ul. [...] w T. L. w miejscu zaznaczonym na załączonej mapie do celów projektowych, na którym znajdują się obecnie pojemniki do segregacji odpadów. W odpowiedzi organ poinformował skarżącą o braku zgody na ustawienie wiaty śmietnikowej we wskazanym miejscu podnosząc, że lokalizacja wiaty może stwarzać zagrożenie dla ruchu pieszych i pojazdów oraz utrudniać widoczność na skrzyżowaniu. Jednocześnie, na podstawie art. 40 pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 889), dalej jako "ustawa o drogach publicznych" lub "u.d.p.", organ nakazał doprowadzenie pasa drogowego do stanu pierwotnego, tj. usunięcie zbiorników na odpady w ciągu 14 dni, pod rygorem nałożenia kary pieniężnej. W dniu 6 listopada 2024 r. pracownicy Zarządu Dróg Powiatowych w T. L. ustalili, że pas drogowy nie został przywrócony do stanu pierwotnego, pojemniki do segregacji odpadów nie zostały usunięte. Jednocześnie dokonali pomiaru zajętej powierzchni pasa drogowego, która wyniosła 5,5 m2. Decyzją z dnia 22 listopada 2024 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu w T. L. przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w T. L. (dalej jako "organ I instancji") wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 550 zł za zajęcie pasa drogowego o łącznej powierzchni 5,50 m2 w okresie od 16 listopada 2024 r. do 20 listopada 2024 r. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącą odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Kolegium") decyzją z dnia 5 lutego 2025 r., nr [...], uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że wobec podniesionych w odwołaniu zarzutów co do okresu zajęcia pasa drogowego konieczne jest ustalenie faktycznej liczby dni zajęcia pasa drogowego. Decyzją z dnia 19 marca 2025 r., nr [...], organ I instancji ponownie wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 330 zł za zajęcie pasa drogowego o łącznej powierzchni 5,50 m2 w okresie od 16 listopada 2024 r. do 18 listopada 2024 r. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 11 sierpnia 2025 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, chyba że zawarto umowę, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Dotyczy to m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam (ust. 2 pkt. 3). Odwołując się do treści art. 40 ust. 12 pkt 1 powołanej ustawy Kolegium wskazało, że za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 ustawy. Kolegium wskazało, że poza sporem pozostaje, że w dniach od 16 do 18 listopada 2024 r. w pasie drogowym znajdowały się pojemniki do segregacji śmieci należące do Wspólnoty Mieszkaniowej [...], zajmujące powierzchnię 5,50 rn2. Zostały one umieszczone w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stawkę opłaty dziennej za zajęcie 1m2 pasa drogowego w wysokości 2 zł ustalono na podstawie uchwały Nr [...] Rady Powiatu w T. L. z dnia 1 sierpnia 2022 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu w T. L. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2022 r. poz. 3990). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Wspólnota [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - naruszenie art. 40 ust. 12 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a w wyniku tego nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego, pomimo że Wspólnota zwróciła się z wnioskiem o zawarcie umowy dzierżawy na teren, na którym muszą zostać postawione kontenery z uwagi na obowiązek segregacji odpadów; - art. 189f ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 189d pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako "k.p.a.", poprzez zaniechanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, pomimo że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała dalszych naruszeń. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że zarzut naruszenia art. 189f ust. 1 pkt 1 w związku z art. 189d pkt 1 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca bowiem usunęła kontenery dopiero po trzykrotnym nałożeniu kary decyzjami z dnia 8, 15 oraz 22 listopada 2024 r. nr (nr [...], nr [...] i nr [...]). Zatem strona zaprzestała naruszenia prawa dopiero w dniu 18 listopada 2024 r. pomimo wezwania do zaprzestania jego naruszania już w dniu 11 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. W świetle przepisów ustawy o drogach publicznych regułą jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji lub umieszczania urządzeń obcych, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p.). Wyjątek od tej reguły został przewidziany w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zgodnie z którym, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. W ust. 2 tego przepisu przewidziano możliwość oddania przez zarząd drogi gruntów, o których mowa w ust. 1, w najem, dzierżawę albo je użyczać, w drodze umowy, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami, ruchu drogowego lub obsługi użytkowników ruchu, a także na cele instalacji urządzeń, o których mowa w art. 20g ust. 1. Zarząd drogi pobiera z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w wysokości ustalonej w umowie. Przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie stosuje się. Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 31 lub 34, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, przewidzianej za zajęcie pasa drogowego za zezwoleniem zgodnie z ust. 4-6. Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia obcego innego niż wymienione w ust. 2 pkt 2, albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dniach od 16 listopada 2024 r. do 18 listopada 2024 r. skarżąca zajęła część pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim pojemników do segregacji odpadów należących do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] bez zezwolenia zarządcy drogi. W aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej, na której zaznaczony został przebieg pasa drogowego z uwzględnieniem lokalizacji ul. [...] i ul. [...] oraz działki Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (k. 39 akt administracyjnych). Pojemniki do segregacji odpadów zostały usytuowane na działce ewidencyjnej o nr [...], na której znajduje się droga powiatowa (ul. [...]), w granicach pasa drogowego. Umieszczenie pojemników w pasie drogowym potwierdza także załączona do akt spraw dokumentacja fotograficzna, wykonana podczas pomiaru zajętej powierzchni w dniu 6 listopada 2024 r. (k. 6-9 akt. adm.). Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej na tę okoliczność, zajęta przez skarżącą powierzchnia pasa drogowego wynosiła 5,5 m2 (k. 10 akt adm.). Ustalona powierzchnia zajętego pasa drogowego znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Nie jest również kwestionowana przez skarżącą. Nie budzi także wątpliwości sądu okres zajęcia pasa drogowego. Okoliczność zajęcia pasa drogowego została stwierdzona przez pracowników Zarządu Dróg Powiatowych w T. L. w dniu 6 listopada 2024 r., co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej (k. 10 akt adm.). Z kolei, jak wynika z treści odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji z dnia 22 listopada 2024 r. i dołączonych do niego załączników skarżąca usunęła śmietniki z pasa drogowego w dniu 18 listopada 2024 r. (k. 57 akt adm.). Decyzja obejmująca okres od 16 listopada do 18 listopada 2024 r. jest kolejną (trzecią) decyzją nakładającą na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, wcześniejsze okresy objęte zostały odrębnymi decyzjami. Bezspornym również jest, że skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, ani nie zawarła z organem umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że organy prawidłowo nałożyły na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Prawidłowo organy obliczyły również kwotę wymierzonej kary pieniężnej. Kara za zajęcie pasa drogowego wymierzona została w wysokości przewidzianej w art. 40 ust. 12 pkt 1 i pkt 6 ustawy o drogach publicznych, zgodnie ze stawkami określonymi w uchwale Nr [...] Rady Powiatu w T. L. z dnia 1 sierpnia 2022 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu w T. L. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Zgodnie z § 5 ust. 2 powołanej uchwały stawka dzienna za każdy dzień zajęcia 1 m2 pasa drogowego wynosi 2 zł. Sąd nie podziela podnoszonych w skardze zarzutów, które w istocie rzeczy nie dotyczą zgodności z prawem wydanej decyzji, ale okoliczności mających w ocenie skarżącej usprawiedliwić zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Skarżąca podnosi, że złożyła wniosek o wybudowanie wiaty lub ogrodzenie terenu, na którym znajdowały się pojemniki do segregacji odpadów na podstawie art. 22 ust. 2 i 2a ustawy o drogach publicznych, na co organ nie wyraził jednak zgody. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest niedopuszczalne do czasu uzyskania stosownego zezwolenia lub zawarcia umowy na podstawie powyższego przepisu. Samo podjęcie próby zawarcia umowy na podstawie art. 22 ust. 2 i 2a ustawy o drogach publicznych nie uprawnia skarżącej do zajęcia pasa drogowego. Podkreślić należy, że odpowiedzialność za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia jest niezależna od jakichkolwiek innych okoliczności, niż te, które zostały wskazane w ustawie o drogach publicznych. Nie ma zatem znaczenia kwestia winy podmiotu dopuszczającego się zajęcia pasa drogowego, czy też innych czynników, które mogły mieć na to wpływ. Odpowiedzialność z tego tytułu ma charakter obiektywny. Samo stwierdzenie zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia zobowiązuje właściwy organ do wszczęcia w tej sprawie postępowania i wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., polegający na zaniechaniu odstąpienia od nałożenia kary, pomimo że waga naruszenia prawa jest znikoma, a skarżąca zaprzestała dalszych naruszeń. W tym względzie skarżąca podniosła, że usytuowanie pojemników na odpady było czasowe, bowiem usunęła kontenery na odpady z pasa drogowego. Możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. w odniesieniu do kar za zajęcie pasa drogowego na podstawie unormowań przewidzianych w ustawie o drogach publicznych można wywieść z treści art. 189a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (tj. działu IVa k.p.a. – Administracyjne kary pieniężne). Dział ten zawiera regulację materialnoprawną, która nie ma samoistnego charakteru, bowiem stosuje się ją w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, przewidzianych w przepisach prawa materialnego. Stosownie do art. 189a § 2 k.p.a., przepisów działu IVa nie stosuje się zaś w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych wymienionych enumeratywnie przesłanek, w tym m.in. przesłanek odstąpienia od nałożenia kary lub udzielenia pouczenia. Ponieważ przepisy ustawy o drogach publicznych nie regulują materii odstąpienia od nałożenia kary w odniesieniu do kar za zajęcie pasa drogowego, uznać należy, że art. 189f k.p.a. ustanawiający reguły odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, ma zastosowanie do kar za zajęcie pasa drogowego przewidzianych w ustawie o drogach publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że art. 189f k.p.a. stosuje się także w przypadku decyzji związanych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r., II GSK 587/21, oraz z dnia 19 maja 2020 r., II GSK 24/20). W tym względzie zauważyć należy, że przepisy działu IV k.p.a. mają za zadanie wypełnienie luki systemowej w standardzie ochrony praw jednostki, dostosowując system prawa administracyjnego do wymogów konstytucyjnych. Zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy nie odniosły do tej kwestii w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą. Zdaniem Sądu niewątpliwe jest to uchybienie przepisom postępowania, jednak uchybienie to pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i zgromadziły zupełny materiał dowodowy, z którego nie wynika, aby przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, o których mowa w art 189f § 1 k.p.a. zaistniały. Co istotne, w toku postępowania przed organami na takie okoliczności nie wskazywał również sam skarżący i nie czynił zarzutów w tym zakresie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z przepisem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Unormowanie to przewiduje odstąpienie od nałożenia kary, jeżeli kumulatywnie spełnione zostaną dwie wymienione w nim przesłanki: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma i 2) strona zaprzestała naruszenia prawa. Ustawodawca nie wyjaśnia, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się naruszenie prawa kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary. W takim przypadku należy uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Przy ocenie, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ustalaniu wagi naruszenia prawa, pomocna jest treść art. 189d pkt 1 k.p.a. W przepisie tym ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. Za powołaną regulacją można więc przyjąć, że za naruszenie nieistotne (znikome) uznaje się naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Celem art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest bowiem niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia i jego okoliczności. W ocenie sądu, w świetle okoliczności sprawy nie można uznać, że spełnione zostały przesłanki odstąpienia od nałożenia kary na podstawie omawianego przepisu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ponosi odpowiedzialność za to, że pojemniki do segregacji odpadów zostały umieszczone w pasie drogowym drogi powiatowej niezgodnie z przepisami prawa. Skarżąca przed umieszczeniem pojemników powinna zdobyć odpowiednie zezwolenie, tym bardziej, że była świadoma naruszenia, podjęła bowiem próby zawarcia z organem umowy na podstawie art. 22 ust. 2 i 2a ustawy o drogach publicznych. Umieszczając pojemniki w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia, czy też zawarcia umowy przewidzianej w ww. przepisie, skarżąca dopuściła się samowoli, co jest równoznaczne z ignorowaniem przepisów dotyczących zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Takie postępowanie nie może zostać zakwalifikowane jako znikome naruszenie prawa. Odnosząc się natomiast do drugiej z przesłanek wskazanych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zauważyć należy, że strona co prawda zaprzestała naruszenia prawa, ale nastąpiło to dopiero po nałożeniu na nią kar za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi na podstawie trzech decyzji administracyjnych obejmujących łącznie okres od 6 listopada do 18 listopada 2024 r., a zatem za okres prawie dwóch tygodni. W piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że mając na względzie zasadę aktualności, do istotnego z punktu widzenia wskazanej regulacji zaprzestania przez stronę naruszania prawa może dojść nie tylko przed wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, lecz także w jego toku, nie dłużej jednak niż do dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie (A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 189(f)). W przedmiotowej sprawie usunięcie pojemników na odpady nastąpiło w dniu 18 listopada 2024 r., zatem już po wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia 8 listopada i 15 listopada 2024 r. nakładających karę pieniężną. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.