III SA/Lu 563/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 listopada 2009 r., zatytułowanym: "Zażalenie", wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, S. S. zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 listopada 2009r. pismo zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, celem podjęcia dalszych działań, zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami odnośnie trybu wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. W dniu 15 grudnia 2009 r. organ przekazał do sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia od decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Ponieważ przedmiotem skargi (błędnie określonej jako: "zażalenie") jest decyzja administracyjna, skarżący powinien uprzednio skorzystać z prawa wniesienia odwołania do Komendanta Głównego Policji, o czym został prawidłowo pouczony w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Skarżący ze środka tego nie skorzystał. W skardze argumentował, że decyzję otrzymał dopiero w styczniu 2008 r., a wcześniej nie odebrał pisma z poczty, gdyż przebywał za granicą. Nie wnosił odwołania od decyzji z powodu upływu terminu. Argumenty skarżącego są pozbawione podstaw. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż przesyłka pocztowa z decyzją została wysłana na adres skarżącego i wobec jej nieodebrania, pomimo dwukrotnego awizowania, została włączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. Argumentację tę potwierdza analiza koperty znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy (k. 140). Trafnie zatem organ stwierdza, że doręczenie decyzji było skuteczne, ze względu na treść art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, jak twierdzi, bez własnej winy, powinien wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie. Brak skorzystania z tej możliwości i niewniesienie odwołania od skarżonej do sądu decyzji oznacza niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia jakie służyły mu w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.