III SA/Lu 564/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. P. reprezentowanej przez kuratora E. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta o wymeldowaniu P.K. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ulicy Ł. w B. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, na podstawie zebranych dowodów, iż doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu przez P. K. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P.K., zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz błędne ustalenie faktów i ocenę zebranych w sprawie dowodów. W swoim odwołaniu wskazał on, że wymienił zamki w drzwiach do przedmiotowego lokalu i obecnie w nim przebywa i nocuje. Organ odwoławczy uznał, że w związku ze zmianą sytuacji zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia w sposób bezsporny czy doszło do opuszczenia przedmiotowego lokalu przez P.K. czy też mieszka tam i koncentruje w nim swoje sprawy życiowe. Na decyzję tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła R. P. zarzucając, że organ odwoławczy w sposób niewłaściwy ocenił materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji i nie podjął żadnych czynności celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy faktami powoływanymi przez odwołującego się w odwołaniu, a ustaleniami zawartymi w materiale dowodowym co skutkowałoby wydaniem właściwego rozstrzygnięcia we własnym zakresie W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ I instancji przeprowadził postępowanie, którego celem było ustalenie czy P. K. przebywa w spornym lokalu i kiedy opuścił ten lokal. Ustalenia te dotyczyły także faktu czy opuszczenie tego lokalu było trwałe. Zebrany materiał dowodowy w sprawie, m. in. zeznania P. K. potwierdza fakt opuszczenia lokalu. Z zeznań wszystkich świadków wynika, że nastąpiło to kilka lat temu. Obecnie P.K. twierdzi że zmienił zamki w mieszkaniu i sporadycznie w nim przebywa i nocuje. Skarżąca podnosi, że jest to sporadyczne przebywanie w lokalu którego nie można kwalifikować jako przesłankę utrzymywania zameldowani na pobyt stały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie do takiego naruszenia nie doszło. Decyzja o wymeldowaniu jest wydawana m. in. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przyczyną wymeldowania byłoby ustalone w postępowaniu dowodowym opuszczenie lokalu, interpretowane przez organy administracyjne w sposób prawidłowy, jako skoncentrowanie swoich spraw życiowych w innym lokalu, niż miejsce dotychczasowego zameldowania. W tej sytuacji do organów administracji należy zebranie materiału dowodowego w takim stopniu, jaki jest w jego ocenie niezbędny do zastosowania przepisów meldunkowych. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, że w trakcie postępowania mogło dojść do zmiany istotnego elementu stanu faktycznego, bowiem są podstawy do przypuszczenia, że P.K. na powrót zamieszkuje w tym lokalu, a w każdym razie twierdzenie takie należy ponownie zweryfikować. Postępowanie takie jest zgodne z zasadą określoną w art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którym "organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy", a także w sposób z zasadą wskazaną w art. 80 kpa, zgodnie z którym "organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Należy też wziąć pod uwagę, że zgodnie zaś z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Skoro jednak postępowanie dowodowe ma zostać przeprowadzone od początku na skutek możliwej zmiany stanu faktycznego w toku postępowania, nie można uznać, że jest to postępowanie uzupełniające. Stosownie zaś do art. 138 § 2 kpa – organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym nie naruszało prawa. Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.