III SA/Lu 568/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. reprezentowanego przez opiekuna H. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę wniesioną przez I. R. Skarżące I. R. i H. B. jednym pismem wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego R. K. Skarżąca I. R. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2010 r., została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie interesu prawnego do wniesienia skargi w imieniu własnym bądź w imieniu R. K., w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu wezwania, w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżąca I. R. wskazała, że jest siostrą rodzoną R. K., którym opiekuje się od [...] r. i który obecnie razem z nią zamieszkuje. Podniosła, że jest osobiście zainteresowana rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy ono prawa przebywania i zamieszkania R. K. w domu rodzinnym, zgodnie z wolą ich rodziców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez I. R. podlega odrzuceniu z niżej przytoczonych powodów. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika, że, legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacji materialnej) oraz przez wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacji formalnej). Zatem obok podmiotów instytucjonalnych, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym), skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Wniesiona przez I. R. skarga, nie pochodzi od podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi na w/w decyzję Wojewody . Brak jest bowiem podstaw do uznania, że I. R. posiada legitymację materialną, czyli interes prawny do wniesienia skargi. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996r., II SA/Lu 74/96 /ONSA 1997, nr 2, poz. 89/). Zatem o istnieniu interesu prawnego, można mówić wtedy, gdy istnieje przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podnieść należy, że w sprawie nie zachodzi związek pomiędzy sferą praw i obowiązków skarżącej I. R. a zaskarżonym aktem. I. R. faktycznie opiekuje się ubezwłasnowolnionym całkowicie R. K., natomiast opiekunem prawnym R. K. została ustanowiona H. B. (zaświadczenie Sądu Rejonowego w R. III Wydział Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt III [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.). Dlatego też skarżona decyzja została doręczona nie skarżącej I. R. (opiekunowi faktycznemu), ale H. B. (opiekunowi ustanowionemu przez sąd). W tym kontekście stwierdzić należy, że podnoszona przez skarżącą I. R. okoliczność wspólnego zamieszkiwania, sprawowania faktycznej opieki, jak i zainteresowanie rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, świadczy jedynie o osobistym zaangażowaniu skarżącej w załatwieniu sprawy. Powyższe natomiast nie daje podstawy do uznania interesu prawnego I. R. w złożeniu skargi. Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt. 6 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. I. R. nie posiada ani legitymacji formalnej (nie należy bowiem do kręgu podmiotów instytucjonalnych uprawnionych do wniesienia skargi), ani materialnej (nie ma bowiem interesu prawnego w zaskarżeniu w/w decyzji). Uznać zatem należy, że skarga wniesiona przez nieuprawniony podmiot jest niedopuszczalna, wobec czego brak jest podstaw do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, co powoduje obligatoryjne odrzucenie skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.