III SA/Lu 568/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...] września 2015 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skarżący R. M. zgłosił również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] września 2015 r., nr [...], którą wymierzono mu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na trzech automatach poza kasynem gry. Wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji w ogóle nie został umotywowany. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także w powiązaniu z art. 134 i 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zatem zbliżone ramy prawne. W postanowieniu z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że tożsamość pojęcia "sprawy" w sposób wyżej określony wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, tj. prawnej i faktycznej (por. także postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12). W świetle tych uwag, w rozpatrywanej sprawie uzasadnione jest natomiast stanowisko, że rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy rozstrzygnięcia. Odróżnić trzeba bowiem kwestię wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, która ma charakter materialnoprawny, od oceny, czy strona spełniła ustawowe przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a więc kwestii o charakterze procesowym. W kwestionowanym skargą w tej sprawie postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej, skoro nie doszło do merytorycznej kontroli dokonanej przez organ drugiej instancji, a postępowanie zakończone zostało procesowo, odmowa przywrócenia terminu do wniesienia przez stronę odwołania. W takiej sytuacji brak było zatem podstaw do przyjęcia tożsamości obu wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć w znaczeniu materialnoprawnym. Stąd w świetle powyższych rozważań wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji – nie mógł zostać uwzględniony. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.