III SA/Lu 570/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia NSA Marek Zalewski, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.),, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) i z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania H. P. od decyzji Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu słuchu, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przytoczył przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.), zgodnie z którym za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały one spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Następnie odniósł się do wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (dochodzenia epidemiologicznego) i stwierdził, iż H. P. zatrudniony był od 1972 r. do 1999 r. w WSK Ś. na stanowisku ślusarz - nitowacz, przy nitowaniu belki ogonowej za pomocą młotka pneumatycznego. Intensywność hałasu przy tej czynności przekraczała znacznie dopuszczalne natężenie hałasu i praca wykonywana była w ochronnikach słuchu, które zmniejszały intensywność hałasu działającego na uszy pracownika. Pomimo tych ustaleń, Poradnia Chorób Zawodowych OPM, upoważniona na podstawie przepisu § 7 ust. 1 w sprawie chorób zawodowych do rozpoznawania chorób zawodowych - choroby zawodowej u H. P. nie rozpoznała. Z wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. wynika, że rozpoznany u niego "obustronny ubytek słuchu niewielkiego stopnia" nie ma cech choroby zawodowej. Wydolność słuchu zachowana. Choroby zawodowej słuchu nie rozpoznał również u H. P. Instytut Medycyny Pracy, upoważniony na podstawie § 9 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia do przeprowadzenia ponownych badań lekarskich pracowników, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z orzeczenia tegoż Instytutu z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] wynika, iż rozpoznano u niego obustronny odbiorczy ubytek słuchu (UP - 17,6 dB, UL - 11 dB) o lokalizacji pozaślimakowej, która to lokalizacja nie jest typowa dla obrazu klinicznego uszkodzeń słuchu spowodowanych hałasem. Wiadomo bowiem, że hałas uszkadza wyłącznie komórki słuchowe Cortiego zlokalizowane w ślimaku, co w konsekwencji prowadzi do symetrycznego odbiorczego niedosłuchu typu ślimakowego. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do łącznego spełnienia obu przesłanek niezbędnych dla rozpoznania choroby zawodowej, tj. pomimo, że udokumentowano, iż H. P. pracował w warunkach, w których hałas przekraczał dopuszczalne normy, to jednak jego schorzenie nie ma związku przyczynowego z tym hałasem i dlatego odpowiednie służby medyczne nie rozpoznały u niego choroby zawodowej, a co za tym idzie również organy sanitarne takiej choroby stwierdzić nie mogą. Na powyższą decyzję Inspektora Sanitarnego, H. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jej uchylenie jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu podniósł, iż orzeczeniami lekarskimi rozpoznano u niego ubytek słuchu, postępowanie wyjaśniające wykazało, iż pracował w warunkach, w których hałas przekraczał dopuszczalne normy, a stopień uszkodzenia słuchu nie powinien mieć znaczenia dla rozpoznania u niego choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że jedynie uszkodzenie słuchu typu ślimakowego może uzasadniać rozpoznanie choroby zawodowej uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego, aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych w skardze, lecz z urzędu. Zaskarżona decyzja została wydana przez Inspektora Sanitarnego w dniu [...] 2005 r., po rozpatrzeniu pisma skarżącego, nazwanego "odwołaniem" z dnia [...] sierpnia 2005 r., złożonego w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w dniu [...] sierpnia 2005 r. Z niniejszego pisma wynika, że H. P. odwołuje się od decyzji Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1998 r., wydanej w jego sprawie, a orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, jednakże pismo to nie zawiera podpisu skarżącego. Zgodnie z przepisem art. 63 § 2 i 3 w zw. z art. 63 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Odwołanie wniesione pisemnie (albo ustnie do protokołu) powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnoszącej podanie, a spełnienie wyżej wymienionych, ograniczonych wymagań formalnych jest niezbędną przesłanką skuteczności prawnej danej czynności procesowej strony. Jeżeli w odwołaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możliwości ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast jeżeli odwołanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania (art. 64 § 1 i 2 w zw. z art. 63 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wezwał strony do uzupełnienia braku poprzez podpisanie odwołania, po czym odwołanie to rozpoznał, pomimo, że nie wywierało ono skutków prawnych. Okoliczność powyższa powodowała nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych też względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.