III SA/Lu 570/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na uchwałę Gminy S. z dnia [...] [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych prowadzonych przez Gminę S. postanawia: umorzyć postępowanie. W dniu 14 października 2019 r. (data wpływu do Sądu) W. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalenia regulaminu wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w placówkach oświatowych prowadzonych przez Gminę S. . W odpowiedzi na skargę organ administracji wskazał, że uchwałą z dnia [...] 2019 r. nr [...] uwzględniono w całości skargę W. L.. Organ podniósł, że powyższą uchwałą z dnia [...] 2019 r. stwierdzono nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Uznano bowiem, że zakwestionowaną uchwałę podjęto z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." wynika, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1 i 2 tego unormowania) stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności w zakresie oceny, czy powyższy przepis, określający uprawnienie do tzw. autokontroli, może stanowić samoistną podstawę prawną do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. Należy opowiedzieć się za poglądem, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, którego uchwałę zaskarżono do sądu administracyjnego, może uwzględnić skargę na taką uchwałę i działając na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić jej nieważność. Pogląd przeciwny prowadziłby bowiem do wyłączenia możliwości zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. w takich przypadkach. Wyłączenia zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. nie można natomiast wyprowadzać w drodze wykładni, lecz wymagałoby to wyraźnej regulacji ustawowej (tak m.in.: NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2377/14; WSA w Gdańsku w postanowieniu z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 474/15; WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 385/06). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowe wszczęte skargą W. L. stało się bezprzedmiotowe. Zastosowanie przez Radę Gminy S. instytucji autokontroli sprawia, że przestał istnieć przedmiotu kontroli. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.