III SA/Lu 571/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [..] r. nr [..] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [..] r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [..] r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, L. B. zgłosił wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zatrzymanie prawa jazdy spowoduje niemożność jakiegokolwiek łożenia środków finansowych na dalsze utrzymanie syna skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny L. zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). Mając powyższe na względzie uznać należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący poprzestał na lakonicznym stwierdzeniu, że zatrzymanie prawa jazdy spowoduje niemożność jakiegokolwiek łożenia środków finansowych na dalsze utrzymanie syna. Okoliczności powołane we wniosku skarżącego nie są zaś wystarczające do uznania zaistnienia wyżej wymienionych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności obrazujących sposób uzyskiwania przez niego dochodu, w tym środków finansowych, które miałyby być przeznaczone na utrzymanie syna skarżącego. W konsekwencji brak we wniosku okoliczności, w świetle których możliwym byłoby przyjęcie, że zatrzymanie prawa jazdy i w związku z tym wyłączenie samodzielnego prowadzenia pojazdów przez skarżącego wpłynie na uzyskiwany dochód w taki sposób, który można zakwalifikować jako znaczną szkodę albo skutki trudne do odwrócenia. Skarżący nie wskazał i nie uprawdopodobnił tego rodzaju okoliczności. Nie ma zatem podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. orzekł, jak w postanowieniu.