III SA/Lu 572/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej - w zakresie wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałby znaczenia dla strony skarżącej, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. A. M. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Policji o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych oraz o wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 20% oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. nr [...] w przedmiocie pozbawienia funkcjonariusza policji nagrody rocznej na rok 2018. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący wniosku nie uzasadnił i w ogóle nie wykazał okoliczności wskazujących na spełnienie wyżej wskazanych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które pozwoliłoby na ocenę, czy orzeczenie dyscyplinarne negatywnie wpłynie na sytuację skarżącego i spowodowuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2017 r., poz. 2067 z późn. zm.) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest karą dyscyplinarną. Zgodnie z art. 135o ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Stosownie do treści art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono, 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Z art. 135o ust. 5 ustawy o Policji wynika, że prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych policjanta. Samo orzeczenie dyscyplinarne bezpośrednich negatywnych skutków w sferze finansowej skarżącego nie wywołuje, a ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonego orzeczenia spowoduje, że od dnia wyroku przestanie ono obowiązywać, a policjant od tego momentu znajdzie się znów w takiej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w przed dniem zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 20% oraz rozkazu personalnego w przedmiocie pozbawienia funkcjonariusza policji nagrody rocznej na rok 2018 wskazać należy, że obniżenie dodatku służbowego oraz pozbawienie nagrody rocznej jest konsekwencją wymierzenia kary dyscyplinarnej i następuje w drodze odrębnych decyzji – rozkazów personalnych, wydanych na podstawie przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). Powyższe rozstrzygnięcia podlegają kontroli sądów administracyjnych. W przypadku wniesienia skargi na ostateczne rozstrzygnięcie organu w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego lub pozbawienia nagrody rocznej, skarżący będzie mógł wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.