III SA/Lu 573/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 września 2022 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor ARiMR"), po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej: "organ I instancji", "Kierownik ARiMR") z dnia 29 czerwca 2022 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 17 czerwca 2021 r. za pomocą aplikacji eWniosekPlus M. K. (dalej: "skarżący") złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w R. wniosek o przyznanie płatności na rok 2021. Następnie w dniu 30 września 2021 r. oraz w dniu 15 października 2021 r. złożył zmiany do wniosku. W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik ARiMR w dniu 28 marca 2022 r. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia 21 czerwca 2022 r. uchylił decyzję Kierownika ARiMR z dnia 28 marca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dyrektor ARiMR zarzucił, że decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postepowania, w tym art. 9, art. 11, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., obecnie Dz.U. 2022, poz. 2000 ze zm.), dalej jako "k.p.a.". Po ponownej analizie sprawy decyzją z dnia 29 czerwca 2022 r. Kierownik ARiMR: 1. umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej: * powierzchni 1,62 ha wycofanej w dniu 30 września 2021 r., * powierzchni 0,14 ha wycofanej w dniu 15 październik 2021 r.; 2. umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno w części dotyczącej: * powierzchni 0,55 ha wycofanej w dniu 15 października 2021 r.; 3. odmówił przyznania płatności dla młodych rolników na 2021 r.; 4. przyznał skarżącemu: - jednolitą płatność obszarową na 2021 w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia jak i o zastosowanie współczynnika korygującego; - płatność za zazielenienie na 2021 r. w wysokości [...] zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; - płatność redystrybucyjną na 2021 w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; - płatność do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno na 2021 w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę [...]zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; - płatność do powierzchni upraw truskawek na 2021 w wysokości [...] zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Ponadto ww. decyzją Kierownik ARiMR przyznał skarżącemu kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł. Organ I instancji wyjaśnił, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2021 po uwzględnieniu zmian i wycofań do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 153,93 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła 150,53 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i imonitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r., s. 549), dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013". Skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Dyrektor ARiMR nie uwzględnił argumentacji odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że kwestia materialnoprawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2021 została uregulowana w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1341 ze zm.), dalej też jako "ustawa o płatnościach". Uzasadniał, że płatności bezpośrednie są przyznawane na wniosek rolnika, w oparciu o oświadczenia i dane wskazane przez rolnika w złożonym wniosku, a organ jest związany żądaniem strony wyznaczonym treścią wniosku. Wyjaśnił, że wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2021 został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności, w myśl art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, która wykazała nieprawidłowości w deklaracji powierzchni niektórych zadeklarowanych przez skarżącego działek rolnych. Dyrektor ARiMR wyjaśnił również, że dla ustalenia prawa do otrzymania płatności podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym prowadzona jest określona uprawa, oraz że w systemie informatycznym ARiMR zaimplementowane są wcześniej wyznaczone powierzchnie MKO. Powierzchnie MKO stanowi zaś różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej - tzn. dziatki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice określone są na podstawie ortofotomapy. Następnie Dyrektor ARiMR odwołał się do informacji Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydanej w dniu 5 maja 2022 r. na temat wartości MKO dla deklarowanych przez skarżącego działek. W oparciu o przedstawioną informację i wyniki kontroli administracyjnej ustalił, że łączna powierzchnia wykluczona z płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021 wynosi 3,40 ha. Na wykluczoną powierzchnię składa się: - wykluczona powierzchnia 0,06 ha na działce rolnej FG (zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach); - wykluczona powierzchnia 0,23 ha na działce rolnej GG (działka rolna dodana zmianą do wniosku w dniu 15 października 2021 r.); - wykluczona powierzchnia 0,18 ha na działce rolnej FE (działka rolna dodana zmianą do wniosku w dniu 15 października 2021 r.); - wykluczona powierzchnia 2,93 ha wynikająca z przekroczenia powierzchni MKO - maksymalnego kwalifikowalnego obszaru. Następnie organ odwoławczy z odniesieniem do mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego krajowego i unijnego uzasadnił przyznanie skarżącemu poszczególnych rodzajów płatności jak i odmowę przyznania płatności dla młodych rolników oraz podstawę umorzenia postępowania co do wycofanych powierzchni działek. Przy jednolitej płatności obszarowej Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2021 po uwzględnieniu zmian i wycofań do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 153,93 ha. W dniu 30 września 2021 r. i 15 października 2021 r. został złożony wniosek, w którym wycofano powierzchnię zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej, co uzasadniało umorzenie postępowania w tej części, zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o przyznanie płatności strona zadeklarowała działkę rolną EG o powierzchni poniżej 0,1 ha, do której, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach jednolita płatność obszarowa nie przysługuje. Ponadto w dniu 15 października 2021 r. skarżący dokonując zmian do wniosku zadeklarował nowe działki rolne: GG o powierzchni 0,23 ha oraz FE o powierzchni 0,18 ha, co nastąpiło już po ostatecznym terminie na złożenie wniosku i dokonanie zmian do wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2021 r. w sprawie określenia dłuższego terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu oraz zgłaszania zmian do tych wniosków w 2021 r. (Dz. U z dnia 2021 r., poz. 908) w 2021 r. termin na dokonanie tych czynności mijał z dniem 17 czerwca 2021 r. Tym samym płatność do ww. działek rolnych zasadnie została odmówiona. W konsekwencji powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 153,87 ha (153,93 ha - 0,06 ha), a powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosła150,53 ha [153,87 ha - 2,93 ha (MKO) - 0,23 ha (działka rolna GG) - 0,18 ha (działka rolna FE)]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 3,34 ha (153,87 ha - 150,53 ha), co uzasadniało zastosowanie regulacji art. 19a ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (WE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48), dalej: "rozporządzenie nr 640/2014" i pomniejszenia płatności. Dalej Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej, po zastosowaniu zmniejszenia i przy zastosowaniu stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2021 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2021 r. (Dz. U. poz. 1861) do 1 ha w wysokości 487,62 zł dała kwotę 70 958,46 zł. Płatność ta ostatecznie po pomniejszaniu ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, w związku z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608 ze zm.), dalej: "rozporządzenie nr 1307/2013" oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia, dała kwotę 69 857,41 zł. W przedmiocie płatności za zazielenienie organ odwoławczy wskazał na regulację m.in. art. 43 rozporządzenia nr 1307/2013 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 i wyjaśnił, że początkowa kwota tej płatności wyniosła 49 262,45 zł, przy zastosowaniu stawki wskazanej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2021 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2021 r. (Dz. U. poz. 1872) w wysokości 327,26 zł do 1 ha. Po zastosowaniu zaś współczynnika korygującego dała kwotę 48 498,05 zł. W przedmiocie płatności redystrybucyjnej Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że w świetle regulacji art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach przedmiotowa płatność może być przyznana do maksymalnej powierzchni 27 ha, co dało początkową kwotę 4 982,58 zł, przy stawce płatności dodatkowej do 1 ha w wysokości 184,54 zł, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2021 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2021 r. (Dz. U. poz. 1874). Po zastosowaniu współczynnika korygującego ostateczna kwota tej płatności wyniosła [...] zł. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że płatność dla młodych rolników nie mogła zostać skarżącemu przyznana albowiem nie zostały spełnione przesłanki z art. 50 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 i art. 49 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1, ze zm.). Organ ustalił bowiem, że minął okres pięciu lat, począwszy od pierwszego złożenia wniosku o płatność dla młodych rolników, w którym skarżący mógł się o tę płatność ubiegać. W przedmiocie płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno organ odwoławczy wyjaśnił z kolei, że powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do tych płatności wynosiła 25,78 ha, a powierzchnia stwierdzona 25,56 ha Stwierdzona różnica 0,22 ha MKO dotyczyła: 0,02 ha działka rolna ASI; 0,04 ha działka rolna CU1; 0,07 ha działka rolna ARI; 0,09 ha działka rolna EKI. Początkowa kwota płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno wyniosła [...] zł [25,56 ha x [...] zł (stawka tej płatności do 1 ha, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2021 r. w sprawie stawek płatności związanych do powierzchni upraw za 2021 r. (Dz. U. poz. 1869)]. Po zastosowaniu współczynnika korygującego płatność ta wyniosła [...] zł. W przedmiocie płatności do uprawy truskawek organ wyjaśnił, że powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do tej płatności wynosiła 0,17 ha i była zgodna z powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania. Stawka płatności związanej do powierzchni uprawy truskawek do 1 ha w 2021 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 października 2021 r. w sprawie stawek płatności związanych do powierzchni upraw za 2021 r. (Dz. U. poz. 1869) i wynosiła 1 313,93 zł, co dało początkową kwotę płatności [...] zł. Po zastosowaniu współczynnika korygującego kwota przyznanej płatności do uprawy truskawek wyniosła [...] zł. Przyznając kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł Dyrektor ARiMR odwołał się m.in. do regulacji art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013. Na koniec odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie zostało oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o system LPiS, która wykazała nieprawidłowości. Przedmiotowa. kontrola miała doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie upraw i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Wyjaśnił, że powierzchni działek rolnych jakie należało podać we wniosku powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Dla ustalania obszaru uprawnionego do poszczególnych typów płatności nie jest zatem miarodajna powierzchnia działki ewidencyjnej, ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, lecz faktyczna powierzchnia dziatki użytkowanej rolniczo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora ARiMR skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art, 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ I instancji zaniechał powiadomienia skarżącego i jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie, mimo braku podstaw uzasadniających odstąpienie od tego uprawnienia, co pozbawiło skarżącego prawa wypowiedzenia się oraz złożenia wniosków dowodowych (w szczególności wniosku o oględziny i kontrolę na miejscu oraz o weryfikację powierzchni); b) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która narusza zasadę prawdy obiektywnej wskutek braku dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonania jednostronnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego, w szczególności niedostrzeżenie, że organ I instancji zignorował całkowicie wytyczne organu odwoławczego, jakie zostały zawarte w pierwotnej decyzji tego organu w postaci obowiązku dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych, prowadzących do jednolitej oceny dowodów, wyciagnięcie na tej podstawie niewadliwych wniosków, dokonanie niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, poddanie zgromadzonego materiału dowodowego wnikliwej ocenie, co nie zostało uczynione. c) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która została wydana na skutek dowolnej oceny dowodu w postaci wniosku skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021, co skutkowało niezasadnym uznaniem, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2021, w sytuacji gdy prawidłowa ocena dowodów powinna doprowadzić organ do konkluzji, iż skarżący prawidłowo zadeklarował powierzchnię uprawnioną do płatności; d) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ I instancji dokonał nieprawidłowej analizy zdjęć obszarów zajmowanych przez działki ujęte we wniosku skarżącego, co skutkowało niezasadnym stwierdzeniem nieprawidłowości i niezgodności oraz niezasadnym zastosowaniem współczynnika korygującego; 2) rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014 polegające na niezasadnym zastosowaniu niniejszego przepisu, w sytuacji gdy prawidłowa analiza stanu faktycznego powinna doprowadzić do wniosku, iż nie powinno nastąpić jakiekolwiek pomniejszenie płatności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący wniósł również o rozpoznanie niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję, którą Kierownik ARiMR umorzył postępowanie w sprawie jednolitej płatności obszarowej co do powierzchni działek wycofanych przez skarżącego w dniu 30 września i 15 października 2021 r., odmówił przyznania skarżącemu płatności dla młodych rolnikowi na 2021 r. i przyznał skarżącemu w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021: płatność jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł zł, płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł, płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł, płatność do powierzchni upraw strączkowych na ziarno w wysokości 17 254,53, płatność do powierzchni uprawy truskawek w wysokości [...] zł oraz kwotę [...]zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2021. Wymieniona ustawa określa zasady i tryb przyznawania i wypłaty rolnikom płatności bezpośrednich (jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw, płatności związanych do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw) oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, a także zasady przeprowadzania kontroli w zakresie płatności bezpośrednich oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, w zakresie nieokreślonym w przepisach unijnych, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej (art. 1 pkt 2 lit. a-c). Zarzuty skargi w głównej mierze opierają się na naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji braku dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięcie praw strony w tym postępowaniu poprzez brak powiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości złożenia wniosków dowodowych, pominięcie własnych wytyczanych zwartych w pierwotnej decyzji organu odwoławczego, a w konsekwencji nieprawidłową, wybiórczą ocenę materiału dowodowego i niezasadne uznanie, iż powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana. Przy czym skarżący nie skonkretyzował bliżej stawianych zarzutów, wskazując ogólnikowo na braki w materiale dowodowym i wadliwą jego ocenę. Nie wskazał ani jakich istotnych ustaleń co do jakich okoliczności stan faktycznego w ocenie skarżącego zabrakło, ani które wytyczne organu odwoławczego zostały pominięte, ani na czym polegała nieprawidłowa analiza zdjęć obszarów zajmowanych przez działki i których działek to dotyczy. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić przede wszystkim trzeba, że w systemie płatności rolniczych ustawodawca nieco odmiennie uregulował zasady prowadzenia tych postępowań, aniżeli wynika to z przepisów k.p.a. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl zaś ust. 2 art. 3 w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Z akt sprawy nie wynika natomiast aby skarżący z takim żądaniem występował. Tym samym nie sposób podzielić zarzutów skargi co do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto jak wynika z akt Dyrektor ARiMR pomimo braku ustawowego obowiązku informowania strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, zawiadomieniem z dnia 5 września 2022 r. poinformował pełnomocnika skarżącego o takiej możliwości. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone w sposób prawem pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 września 2022 r. i co istotne do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych dowodów. Takich dowodów, ani wniosków dowodowych pomimo wyrażanego zamiaru, skarżący nie złożył również wraz z wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji. We wniesionym odwołaniu skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem, że organ dokonał błędu matematycznego przy obliczaniach powierzchni deklarowanej, stwierdzonej, wycofanej i wykluczonej, a skarżący dokonał wnikliwej analizy poszczególnych wartości, na żadne konkretne uchybienia organu I instancji nie wskazał. Podkreślić przy należy, że z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach wynika, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zachodzi tu zatem odstępstwo od ścisłego stosowania reguł wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew również zarzutom skargi nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy decyzje organu I instancji pomimo, iż jego wytyczne zwarte w decyzji z dnia 21 czerwca 2022 r. uchylającej pierwotną decyzję organu I instancji z dnia 28 marca 2022 r. nie zostały wykonane. Otóż wskazać należy, że decyzja organu I instancji z dnia 28 marca 2022 r. została uchylona przede wszystkim z konieczności prawidłowego jej uzasadnienia, zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy zarzucił wówczas, że z rozstrzygnięcia organu I instancji nie wynikało, które działki o jakiej powierzchni zostały wycofane wnioskiem strony z dnia 30 września i 15 października 2021 r. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na termin do składania wniosku i jego zmian, w tym poprzez deklarację nowych działek i konsekwencje z tym związane. Nakazał również ponowną weryfikację danych na temat wartości MKO dla deklarowanych przez skarżącego działek w oparciu o informację Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydaną w dniu 5 maja 2022 r. (nr [...]) uzyskaną w odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia 21 kwietnia 2022 r. Jak wynika z uzasadnienia zarówno decyzji organu I instancji z dnia 29 czerwca 2022 r., jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji te wytyczne zostały wykonane. Poza tym nie można zapominać o wiążącej organ odwoławczy zasadzie dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a., której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji sprawy tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym, co zostało w niniejszej sprawie przez Dyrektora ARiMR uczynione. W uzasadnieniu podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia realizując zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. w sposób szczegółowy i skonkretyzowany dokonano subsumpcji stanu faktycznego do obowiązujących norm prawa materialnego. Wypełniając dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśniły podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienia decyzji obu organów są wyczerpujące. Nadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zawiera szczególe wyliczenia co do przyznanych skarżącemu kwot pomocy, ze wskazaniem podstawy prawnej, mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego i unijnego oraz z odwołaniem się do mających zastosowanie przepisów prawa w zakresie podstawy umorzenia postępowania i odmowy przyznania wnioskowanej pomocy. Trafnie przede wszystkim podkreśla organ odwoławczy, że zgodnie z przepisami ustawy o płatnościach, płatność przyznawane są na wniosek (art. 21 ust. 1 ustawy), co oznacza po pierwsze, że to wnioskodawca sam określa treść swojego żądania i ponosi odpowiedzialność za merytoryczną jego treść. Po drugie każdy beneficjent decydując się na skorzystanie z prawa do płatności zobowiązany jest postępować zgodnie z normatywnymi obowiązkami oraz liczyć się z negatywnymi konsekwencjami swoich zaniechań. Zarówno beneficjent jak i organ związani są przepisami prawa mającymi zastosowanie w danej sprawie. W sprawie nie było sporu co do tego, że skarżący zmianami do wniosku z dnia 30 września i 15 października 2021 r. wycofał część powierzchni działek, co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie, na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. Rozstrzygniecie dotyczyło jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej powierzchni 1,62 ha wycofanej w dniu 30 września 2021 r. i powierzchni 0,14 wycofanej w dniu 15 października 2021 r., oraz płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno w części dotyczącej powierzchni 0,55 ha wycofanej w dniu 15 października 2021 r. Organ ustalił, a skarżący tych ustaleń skutecznie nie podważył, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2021 po uwzględnieniu zmian i wycofań do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 153,93 ha. Mając jednak na uwadze normatywne terminy na złożenie wniosku i zamian do niego organy prawidłowo oceniły zgłoszenie przez skarżącego w dniu 15 października 2021 r. nowych działek: działki rolnej GG o pow. 0,23 ha i działki rolnej FE o pow. 0,18 ha. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. (ust. 1). Zgodnie z delegacją zawartą w ust. 3 tego przepisu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ww. rozporządzeniem z dnia 17 maja 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 908) określił dłuższy terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w 2021 r. wskazując, iż w 2021 r wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu oraz zgłoszenia zmian do tych wniosków składa się w terminie do dnia 17 czerwca. Zgodnie z kolei z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, do której to regulacji odwołał się też organ odwoławczy w swojej decyzji kasacyjnej z dnia 21 czerwca 2022 r., z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych środków wprowadzanych przez państwa członkowskie odnośnie do konieczności składania dokumentów uzupełniających w należytym terminie, aby umożliwić planowanie oraz przeprowadzenie skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również do wniosków o wsparcie, dokumentów, umów oraz innych deklaracji, które należy przedstawić właściwym organom, jeśli takie wnioski o wsparcie, dokumenty, umowy łub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie dotyczyło kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy lub wsparcia. Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. Tym samym w świetle powyższych przepisów prawidłowa jest ocena organów, że płatność do wskazanych powyżej nowo zgłoszonych, w dniu 15 października 2021 r., działek powinna zostać odmówiona. Zasadnie również organy wykluczyły z płatności działkę rolną FG o powierzchni 0,06 ha. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Tym samym zadeklarowanie działki rolnej o powierzchni poniżej 0,1 ha z mocy ustawy wykluczało taką powierzchnię z płatności. Wbrew zarzutom skargi organy wykazały i uzasadniły swoje stanowisko co do wykluczenia z płatności łącznej powierzchni 2,93 ha wynikającą z przekroczenia powierzchni MKO - maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały regulację art. 19a rozporządzenia nr 640/2014. Wyliczona bowiem różnica pomiędzy powierzchnią deklarowana (kwalifikowaną), a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 3,34 ha, co procentowo stanowi 2,22%. Organ zastosował wyniki kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o system LPIS, co potwierdza informacja Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 5 maja 2021 r. (nr sprawy: [...]), na temat wartości MKO dla sporych działek ewidencyjnych. Przedmiotowa informacja, zgodnie z wytycznymi organu zawartymi w decyzji kasacyjnej z dnia 21 czerwca 2022 r. miała stanowić, i jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stanowiła podstawę dokonania przez organ prawidłowych ustaleń powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r. Jak wynika z przedmiotowej informacji powierzchnia MKO dla wskazanych w niej działek ewidencyjnych została określona na podstawie ortofotomapy sporządzonej ze zdjęć wykonanych 5 kwietnia 2020 r. (obowiązujących w systemie LPIS od 23 września 2020 r.) oraz ortofotomay foto z dnia 9 czerwca 2021 r., obowiązującej w systemie LPIS od 27 lipca 2021 r. Organy ARiMR zobowiązane są do ustalania powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w oparciu o tzw. system LPIS. Ten system umożliwia stosowanie jednolitych standardów. Zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia działek rolnych jest, zgodnie z przepisami, weryfikowana przez organ w drodze kontroli administracyjnej, która może być uzupełniana przez kontrolę na miejscu. Uzyskane w drodze jednego lub drugiego rodzaju kontroli wyniki mają równoprawne znaczenie. Stosownie bowiem do regulacji art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile zatem nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013). To Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest właściwa do tworzenia i prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych, który zawiera m.in. wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia nr 640/2014, a także identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Do prowadzenia tego systemu wykorzystuje się w szczególności: ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z ewidencji gruntów i budynków; dane z wniosków o przyznanie płatności; wyniki kontroli na miejscu, o których mowa rozporządzeniu nr 640/2014 i rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 ustanawiającym zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69) – zob. art. 9a ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2015 r., poz. 807 ze zm., obecnie Dz.U. z 2022 poz. 2001 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, w zestawieniu tabelarycznym przedstawił ile wynosi powierzchnia kwalifikująca do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r. na deklarowanych przez skarżącego poszczególnych działkach rolnych. Z przedstawionego tabelarycznego zestawienia zawartego na str. [...] zaskarżonej decyzji jasno wynika, których działek nieprawidłowości dotyczą i jak jest różnica w powierzchni zadeklarowanej a stwierdzonej. Skarżący żadnych przeciwdowodów na te okoliczności nie przedstawił. Z art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014 wynika, że w odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu państwa członkowskie dopilnowują, aby maksymalny kwalifikowany obszar na działkę referencyjna, o którym mowa w ust. 2 lit. a), był właściwie określony ilościowo w granicach maksymalnie 2 %, biorąc przy tym pod uwagę obwód i stan działki referencyjnej. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy maksymalny kwalifikowalny obszar (MKO) określony w systemie identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej nie obejmuje wszystkich gruntów położonych na danej działce, a jedynie stanowią go grunty rolne spełniające określone kryteria. MKO wyznaczany jest więc jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a powierzchniami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, nieużytki, siedliska mieszkalne, budynki itp.). Przy czym to na składającym wniosek spoczywa obowiązek podania faktycznie użytkowanej powierzchni uprawnionej do płatności. Działka rolna i działka ewidencyjna to zupełnie odrębne pojęcia, służące innym celom. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach wysokość płatności ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni z uwzględnieniem art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. W przedmiotowej sprawie, w ocenie sadu, brak podstaw do postawienia organowi I instancji zarzutu, że błędnie ocenił dostępne dane GIS. Skarżący nie wskazał na jakiekolwiek nieprawidłowości w tym zakresie poza ogólnikowym twierdzeniem o nieprawidłowej analizie zdjęć. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przeprowadzając kontrolę administracyjną wniosku, ocenił dostępne dane GIS, tj.: poprawność wyznaczenia wektorowych granic odniesienia, dla przedmiotowej działki ewidencyjnej w powiazaniu z obrazem ortofotomapy (mając na uwadze widoczne granice użytkowania, analizę powierzchni sąsiednich działek ewidencyjnych) oraz poprawność wyznaczenia pól zagospodarowania na ortofotomapie. Ortofotomapy działek ewidencyjnych, jak zasadnie argumentował organ odwoławczy i co wymaga podkreślenia prezentują w sposób rzeczywisty i czytelny stan pokrycia oraz zagospodarowania terenu, a wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne. Agencja dysponuje zatem, w stosunku do każdej działki ewidencyjnej odpowiednimi informacjami na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. W tym stanie rzeczy brak podstaw do podważenia ustaleń organów zakresie rzeczywistej powierzchni uprawniającej skarżącego do płatności, rzeczywistej powierzchni MKO zadeklarowanych przez skarżącego działek, zwłaszcza, gdy skarżący żadnych przeciwdowodów na te okoliczności nie składa. W przypadku natomiast stwierdzenia nieprawidłowości pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o płatności, a powierzchnią uprawnioną do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia nr 640/2014. W świetle zaś regulacji art. 19a ust. 1 powołanego rozporządzenia jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. W świetle powyższego prawidłowa jest zatem ocena organu odwoławczego, że w zakresie jednolitej płatności obszarowej skarżący uprawniony był wprawdzie do płatności co do powierzchni 150,53 ha, ale z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości z powodu przedeklarowania, powierzchnia ta ulega zmniejszeniu i wynosi 145,52 ha (3,34 ha (różnica) x1,5 = 5,01 ha; 150,53 ha – 5,01 ha = 145,52 ha). Trafna jest również ocena organu odwoławczego, że w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego ustalona powierzchnia uprawniająca do jednolitej płatności obszarowej 150,53 ha, stanowiła podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. W zakresie płatności redystrybucyjnej także zasadnie organy przyjęły, że świetle regulacji art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach płatność dodatkowa mogła być przyznana maksymalnie do 27 ha. Z kolei w przypadku płatność związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno organy ustaliły, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2021 po uwzględnieniu zmian i wycofań do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno wynosiła 25,78, a powierzchnia działek rolnych ustalona w toku prowadzonego postępowania, na podstawie systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 wyniosła 25,56 ha i z uwagi na stwierdzoną różnicę 0,22 ha, tj. 0,86% powierzchnia ta stanowiła podstawę do obliczenia wnioskowanej płatności. W kwestii płatności do powierzchni upraw truskawek powierzchnia zadeklarowana i stwierdzona wyniosła 0,17 ha. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak już wskazano organ szczegółowo uzasadnił swojej rozstrzygnięcie co do każdej z przyznanych płatności, dokonując przy tym stosownych wyliczeń. Zaznaczyć należy, że skarżący nie zakwestionował samych sposobów wyliczenia przyznanych płatności i wysokości pomniejszeń powierzchni wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie sąd stwierdził, że ustalenia faktyczne organu dotyczące powierzchni uprawnionych do płatności, jak i wyliczenie wysokości płatności i pomniejszeń powierzchni wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz wysokości przypadającej na każdą płatność kwoty współczynnika korygującego są prawidłowe, znajdują bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy i przepisach prawa. W ocenie sądu organy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, szczegółowo powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawidłowa, w ocenie sądu, jest też ocena organów co do braku normatywnych podstaw do przyznania skarżącemu płatność dla młodych rolników. Jak zasadnie argumentował organ odwoławczy zgodnie z art. 13 ustawy o płatnościach, płatność dla młodych rolników przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jednak nie większej niż 50 ha. Na podstawie art. 50 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub rozpoczęli już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat. Tymczasem jak ustaliły organy, na podstawie danych posiadanych przez ARiMR, a skarżący tych ustaleń nie podważył, skarżący po raz pierwszy wnioskował o płatność dla młodych rolników w 2015 r., na co wskazuje data 12 czerwca 2015 r., czyli data złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok. W związku z powyższym minął okres pięciu lat, począwszy od pierwszego złożenia wniosku o płatność dla młodych rolników, co uzasadniało odmowę przyznania skarżącemu tej płatności. Podsumowując, w ocenie sądu, zarzuty sformułowane przez skarżącego nie podważają skutecznie prawidłowości zaskarżonej decyzji i nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji pozostają bowiem w logicznym związku z przeprowadzonymi w postępowaniu administracyjnym dowodami, które zostały w sposób wyczerpujący rozpatrzone stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach. Uznać także należy, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego. Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, który przypisał rozstrzygające w sprawie znaczenie wynikom kontroli w oparciu o bazę referencyjną LPIS. Skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej do dopłaty przy użyciu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej (GIS) jest wystarczające i nie było potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu. Organy dokładnie ustaliły stan faktyczny w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych zgłoszonych do płatności, powołał dowody, na których się oparły. W uzasadnieniu prawnym organ odwoławczy omówił przepisy stanowiące prawną podstawę rozstrzygnięcia oraz przedstawił szczegółowo sposób ich zastosowania w odniesieniu do poszczególnych płatności, wraz ze stosownymi wyliczeniami obrazującymi kolejno elementy mające wpływ na ustaloną ostatecznie wysokość płatności, a także podstawy odmowy przyznania płatności dla młodych rolników. Z tych wszystkich względów sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej uchylenie, a tym bardziej do rażącego naruszenia prawa, na co powoływał się skarżący. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a". oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym został złożony przez skarżącego, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.